متن شعر مرثیه حضرت معصومه (س)

ما گدایان قم و شهر خراسان هستیم
عاشق و دربه در و بی سر و سامان هستیم
خاک زیر قدم ذریه ی زهراییم
نسل در نسل همه نایب سلمان هستیم
نوکر حلقه به گوشیم همه می دانند
خاکبوسان دَر ِ بیت کریمان هستیم
سائل طایفه ی حضرت کاظم شده ایم
فاطمه کرده نظر، شیعه ایران هستیم
عاقبت ، عاقبت ما بشود ختم ِ به خیر
حاجیان حرم خواهر سلطان هستیم

کفتر مشهد و قم شد دل آواره ی ما
زینب ضامن آهوست همه کاره ی ما

ما گدایان تو هستیم سعادت داریم
از کرامات تو بانوست که قیمت داریم
کرمت کاسه ی ما را نگذارد خالی
بده در راه خدا باز ، که حاجت داریم
ما گنه کار ،گنه کار ،گنه کار، اما
روز محشر ز تو امّید شفاعت داریم
بین این طایفه ی آینه ها بعد حسین
جور دیگر به رضای تو ارادت داریم
هر که دارد به جهان عادتی و اخلاقی
ما به بوسیدن درگاه تو عادت داریم

دل ِ وابسته به تو خانه امّید شود
هر که شد خادم تو مرجع تقلید شود

آمدی شد همه قم یاور تو ، شکر خدا
خاکی و پاره نشد معجر تو ، شکر خدا
آمد اشک تو ز دوری برادر اما
کس نخندید به چشم تر تو ،شکر خدا
مردم قم همه خوبند نریزند ز بام
آتش و سنگ به روی سر تو ، شکر خدا
به سری نیست درین شهر ولایی فکر ِ
غارت زیور و انگشتر تو ، شکر خدا
آمدی و کسی از مرد و زن شهر نداشت
قصد توهین به تو و دلبر تو ، شکر خدا
غصه ی زینب کبری و چهل روز عذاب
بین این شهر نیامد سر تو ، شکر خدا

زینب و کوفه و اشرار امان از این غم
زینب و تشت و سر یار امان از این غم

شاعر: محمد حسین رحیمیان

___________________________________________________

متن شعر مرثیه حضرت معصومه (س)

از دل بی‌تاب قم بعد از تو غم بیرون نرفت
از تنت تا بعد هفده روز، سَم بیرون نرفت

خانه‌ی «موسی»* بدون طور، کوه نور شد
نور در واقع ز بیت‌النور هم بیرون نرفت

بعد شادی -آن رفیق نیمه راه- از سینه‌ام؛
هرچه گفتم غم برو، غم از دلم بیرون نرفت

از همان روزی که با ذکر تو دم در سینه رفت
چونکه یا معصومه گفتم بازدم بیرون نرفت

چون دلم راهی مشهد گشت بر گرد ضریح
هم از این مجموعه بیرون رفت هم بیرون نرفت

درحقیقت این خودش اوج کریمه بودن است
مجرم از صحن تو حتی متهم بیرون نرفت

ای دل اندر صحن‌هایش از پریشانی منال
مُحْرِم از حد حریمش یک قدم بیرون نرفت

دست پُر گرچه نیامد هیچ‌کس اینجا ولی
دست خالی هم کسی از این حرم بیرون نرفت

از حرم که هیچ، حتی شک ندارم زائرت؛
دست خالی از خیابان اِرَم بیرون نرفت

شاعر: مهدی رحیمی

___________________________________________________

متن شعر مرثیه حضرت معصومه (س)

تا که دل را آه سینه راهی قم می‌کند
با نگاهی بر ضریحت دست و پا گم می‌کند

آه چون از دل برآید کار آتش می‌کند
بی‌محابا رخنه‌ای در جان هیزم می‌کند

آن ضریحی که بود گرم طوافش جبرییل
حضرت حق قبله‌ی حاجات مردم می‌کند

هرکه دارد عقده در دل یاد قبری گمشده
هر سه‌شنبه در حریمت نذر گندم می‌کند

با سلامی نم‌نم اشک از دو دیده می‌چکد
کاسه‌ی خالی ما لبریز از خم می‌کند

نیمه‌شبها در حرم تا صحن‌گردی می‌کنم
ناگهان دل یاد قبله‌گاه هفتم می‌کند

لفظ خواهر گوییا مانوس گشته با بلا
خون زینب در رگان تو تلاطم می‌کند

کس ندیده تا به حالا خواهری گیسوپریش
جستجوی یار زیر نیزه و سم می‌کند

با وجودی که حدود مقتلش را دیده بود
باز هم جسم عزیز مادرش گم می‌کند

شاعر: قاسم نعمتی

___________________________________________________

متن شعر مرثیه حضرت معصومه (س)

رسیده ام به نفس هایِ آخرم دیگر
که دست هایِ خزان کرده پرپرم دیگر

میان سینه یِ خود قلب پرپری دارم
نه سایه یِ پدری نه برادری دارم

دو چشمِ من به در اما کسی نمی آید
برایِ دیدنم آیا کسی نمی آید؟

نشد که حرف دلم را به آشنا گویم
به رویِ بستر مرگم رضا رضا گویم

اگر فراق برادر شکست خواهر را
ولی به نیزه ندیدم سَرِ برادر را

تمامِ زمزمه ام زینب است در دَمِ مرگ
که دوخت سویِ عزیزش نگاه آخر را

دوباره روضه به پا کرده ام در این خانه
دوباره می شنوم گریه هایِ مادر را

سرِ پدر به نِی و عمه در هجومِ سنگ
کسی نبود بگیرد دو چشمِ دختر را

میان بزم شراب و کنارِ نامحرم
چو دید چشمِ ستمگر لبانِ پَرپر را

به پیشِ چشمِ یتیمان شرر به جان می زد
بر آن لبانِ ترک خورده خیزران می زد

شاعر: حسن لطفی

___________________________________________________

متن شعر مرثیه حضرت معصومه (س)

ﺗﺎ ﮐﯽ ﺑﻪ ﺗﻮ ﺍﺯ ﺩﻭﺭ ﺳﻼ‌ﻣﯽ ﺑﺮﺳﺎﻧﻢ
ﺍﺯﺗﻮﺧﺒﺮﯼ ﻧﯿﺴﺖ ﺑﺮﺍﺩﺭ ﻧﮕﺮﺍﻧﻢ
جان بی تو به لب آمده ﺍﯼ ﭘﺎﺭﻩ ﺟﺎﻧﻢ
دلگیرم ازین شهر و روا ، نیست بمانم

ﯾﮏ ﺭﻭﺯ ﺑﻪ ﯾﻌﻘﻮﺏ(ﻉ) ﺍﮔﺮﺟﺎﻣﻪ ﺭﺳﯿﺪﻩ
ﺣﺎﻻ‌ ﺑﻪ ﻣﻦ ﺍﺯ ﺳﻮﯼ ﺭﺿﺎ(ﻉ) ﻧﺎﻣﻪ ﺭﺳﯿﺪﻩ…

ﺍﯼ ﮐﺎﺵ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺗﻮ ﺧﺒﺮﯼ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻢ
ﺩﺭ ﺁﺗﺶ ﻋﺸﻖ ﺗﻮ ﭘﺮﯼ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻢ
ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻪ ﺧﺮﺍﺳﺎﻥ ﺳﻔﺮﯼ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻢ
ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﺑﻪ ﻗﻢ ﻫﻢ ﻧﻈﺮﯼ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻢ

ﺑﺎ ﺧﺎﻃﺮ ﺁﺳﻮﺩﻩ ﺑﻤﺎﻥ ﭼﺸﻢ ﺑﻪ ﺭﺍﻫﻢ
ﯾﮏ ﻗﺎﻓﻠﻪ ﻣﺤﺮﻡ ﺑﺨﺪﺍ ﻫﺴﺖ ﺳﭙﺎﻫﻢ!

ﺍﯾﻦ ﺟﺎﺩّﻩ ﻫﺎ ﭼﺸﻢ ﺑﻪ ﺭﺍﻩ ﻗﺪﻡ ﻣﺎﺳﺖ
ﺍﯾﻦ ﮐﻪ ﻧﺮﺳﺪ ﻗﺎﻓﻠﻪ ﺗﺎ ﻃﻮﺱ، ﻏﻢ ﻣﺎﺳﺖ
ﺍﻧﮕﺎﺭ ﮐﻪ ﺍﯾﻦ ﺧﺎﮎ ﻋﺮﺍﻕ ﻋﺠﻢ ﻣﺎﺳﺖ
ﺣﺎﻻ‌ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻗﻮﻝ ﭘﺪﺭﻡ، ﻗﻢ ﺣﺮﻡ ﻣﺎﺳﺖ…

حاشا ﮐﻪ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﮐﻨﻢ ﺩﻟﺒﺮ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺎﯾﺪ ﮐﻪ ﺑﺴﺎﺯﻡ ﺣﺮﻡ ﻣﺎﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ

ﺑﺎﯾﺪ ﻧﺮﺳﯿﺪﻥ ﺑﻪ ﺭﺿﺎ (ﻉ) ﺭﺍ ﺑﭙﺬﯾﺮﻡ
ﺣﺎﻻ‌ ﺑﻪ ﺷﻬﺎﺩﺕ ﺑﺮﺳﻢ ﯾﺎﮐﻪ ﺑﻤﯿﺮﻡ
ﻭﻗﺘﯽ ﮐﻪ ﭘﺮﯾﺸﺎﻧﻢ ﻭ ﺑﯿﻤﺎﺭ ﻭ ﺍﺳﯿﺮﻡ
ﺧﻮﺏ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺣﺠﺮﻩ ﯼ ﺧﻮﺩ ﺭﻭﺿﻪ ﺑﮕﯿﺮﻡ

ﺑﺎﯾﺎﺩ ﻏﻢ ﻓﺎﻃﻤﻪ (ﺱ) ﻫﻖ ﻫﻖ ﺑﻨﻮﯾﺴﻢ
ﺑﺮ ﺣﺎﺷﯿﻪ ﯼ ﺑﺮﮒ ﺷﻘﺎﯾﻖ ﺑﻨﻮﯾﺴﻢ…

ﺑﺎ ﮔﺮﯾﻪ ﯼ ﻣﻦ ﻫﯿﭻ ﮐﺴﯽ ﮐﺎﺭ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﻗﻢ ﮐﺎﺭ ﺑﻪ ﻣﻬﻤﺎﻥ ﻋﺰﺍﺩﺍﺭ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﺩﺭ ﮐﻮﭼﻪ ﺩﺭﯼ ﻫﺴﺖ ﮐﻪ ﻣﺴﻤﺎﺭ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﻣﻌﺼﻮﻣﻪ ﯼ (ﺱ) ﺗﻮ ﺩﺳﺖ ﺑﻪ ﺩﯾﻮﺍﺭ ﻧﺪﺍﺭﺩ

نامحرم اگر هست در این کوچه غمی نیست
اینجا زدن فاطمه ها (س) حرف کمی نیست

ﺑﯿﻦ ﻧﻈﺮ ﺁﻥ ﻫﻤﻪ ﺑﺎ ﺍﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﻓﺮﻕ ﺍﺳﺖ
ﺑﯿﻦ ﻫﻤﻪ ﺩﺭ ﭘﺸﺖ ﺩﺭ ﻭ ﻫﻤﻬﻤﻪ ﻓﺮﻕ ﺍﺳﺖ
ﺑﯿﻦ ﺍﺛﺮ ﻫﻠﻬﻠﻪ ﺑﺎ ﺯﻣﺰﻣﻪ ﻓﺮﻕ ﺍﺳﺖ
ﻣﺎﺑﯿﻦ ﻏﻢ ﻓﺎﻃﻤﻪ (س) ﺑﺎ ﻓﺎﻃﻤﻪ (ﺱ) ﻓﺮﻕ ﺍﺳﺖ

از مردم نامرد دراینجا اثری نیست
در شهر قم از ضربه سیلی خبری نیست

شاعر: مجید تال

___________________________________________________

متن شعر مرثیه حضرت معصومه (س)

گل باغ پدرت بودی و پر پر نشدی
سوخته در وسط شعله، پسِ در، نشدی

فاطمه بوده ای اما جگری از تو نسوخت
وسط شعله ی آتش پسری از تو نسوخت

گل رویت به خدا لطمه ای از خار ندید
پهلویت از نوک مسمارِ در، آذار ندید

تو گل یاس پدر بوده ای اما نه کبود
روی گلبرگ تنت جای غلافی که نبود

در دل حادثه ها زخم به روی تو نخورد
دست نامحرم بی رحم به روی تو نخورد

هیفده روز قم از داغ تو سرتاسر سوخت
او نود روز غریبانه در آن بستر سوخت

شاعر: محمد جواد مطیع ها

___________________________________________________

متن شعر مرثیه حضرت معصومه (س)

زینب ِ آقای خراسان تویی
تاج سرِ مردم ایران تویی

گُل به سر و روی تو از بام ؛ ریخت
بر جگرم شعله غمِ شام ؛ ریخت

زینبِ قم ، تاجِ سرِ قافله
تو نشدی همسفرِ حرمله

زینبِ قم ، پیش دو چشم ِ ترت
دست نخورده به مویِ دلبرت

زینبِ قم ، دختِ علی پیر شد
گوشة گودال ؛ زمین گیر شد

زینبِ قم ، رأسِ جدا دیده ای؟!
نیزه به حلقومِ رضا دیده ای؟!

زینبِ قم ، دستِ تو دیده طناب ؟!
راهِ تو افتاده به بزمِ شراب؟!

زینبِ قم ، پیش تو چیزی نشد
محضرتان حرفِ کنیزی نشد

زینبِ قم ، جانم اگر بر لب است
دردِ من از بی کسیِ زینب است

عمة سادات گرفتار شد
ناقه نشین ، واردِ بازار شد

عمة سادات به چشمِ ترش
دید ، گِره خورده مویِ دلبرش

عمة سادات زمین گیر شد
تا که بریدند گلو ، پیر شد

عمة سادات غرورش شکست
نیزه به حلقوم حسینش نشست

عمة سادات به دستش طناب
دیده اش افتاد به بزمِ شراب

عمة سادات چه چیزی شنید
عصمتِ حق حرفِ کنیزی شنید

شاعر: قاسم نعمتی

متن شعر مدح امام حسن عسکری (ع)

السلام علیک یا ساقی
گوشه چشمی، خراب آمده ام

اشک هایم دخیل دامنتان
زائر بارگاه میکده ام

دارم اذن دخول می خوانم
های و هوی مرا نگاه نکن

به دلم دست رد نزن امشب
روزگار مرا سیاه نکن

به سبوخانه ی نگاهت من
یازده جام می بدهکارم

چوب خطِ مرا نگاه نکن
آمدم باز نسیه بردارم

در حجاز خمار چشمانت
باغ انگور عسکری داری

باده ات کهنه کار می خواهد!
عده ای خاص مشتری داری

«بسم رب الشراب»؛ می نوشم
چه شرابی! سرت سلامت باد

همه جا را بهشت می بینم
باغت آباد، خانه ات آباد

شاعر: وحید قاسمی

____________________________________________________

متن شعر مدح امام حسن عسکری (ع)

در شب میلاد تو دارایی ام
گشته اینکه مثل تو زهرایی ام

از گدایی های پیش اهل بیت
افتخارم اینکه سامرّایی ام

در گداییِ من و اسم شماست
علتی دارد اگر آقایی ام

در حرم دیدم شده خیلی شلوغ
پیش تنهایی تو تنهایی ام

قسمتم کن بازهم کاری کنم
دارد از کف می رود کارایی ام

بسکه گرم از لحظه ی وصل توام
سرد خواهد شد کنارت چایی ام

قسمت عالم دو تا شش گوشه شد
من در این تکرار، پایینْ پایی ام

با تمام خویش سویت آمدم
چون فروش عید استثنایی ام

سیرتی درشأن درگاهت نشد
چون گرفتم صورت از دارایی ام

شاعر: مهدی رحیمی

____________________________________________________

متن شعر مدح امام حسن عسکری (ع)

تو آینه ی خدا نمایی آقا
سوّم پسر از نسل رضایی آقا

حق دارم اگر کریمتان می خوانم
دوم حسن آل عبایی آقا

این درد که مانده بی دوا را چه کنم
این حالت تحبس الدعا را چه کنم

این ها به کنار یک نفر می گوید؟
این دوری راه سامرا را چه کنم

شاعر : وحید محمدی

____________________________________________________

متن شعر مدح امام حسن عسکری (ع)

اى آفتاب مهر تو روشنگر وجود
در پیشگاه حكم تو ذرات، در سجود

اى میر عسكرى لقب، اى فاطمى نسب
آن را كه نیست مهر تو از زندگى چه سود؟

علمت محیط، بر همه ذرات كائنات
فیضت نصیب، بر همه در غیب و در شهود

تاریخ تابناك حیاتت، گر اندك است
بر دفتر مفاخر اسلامیان فزود

عیسى دمى و پرتو رأى منیر تو
زنگار كفر از دل نصرانیان زدود

این افتخار گشته نصیبت كه از شرف
در خانه تو مصلح كل دیده برگشود

اى قبله مراد كه در بركة السّباع
شیران به پیش پاى تو آرند سر فرود

قربان دیده‌اى كه به بزم تو فاش دید
جاى قدوم عیسى و موسى و شیث و هود

قرآن ناطقى تو و قرآن پاك را
الحق مفسّرى، ز تو شایسته‌تر نبود

دشمن بدین كلام ستاید تو را كه نیست
در روزگار، چون تو به فضل و كمال و جود

شادى به نزد مردم غمدیده نارواست
جان‌ها فداى لعل لبت كاین سخن سرود

مدح شما، ز عهده مردم برون بود
اى خاندان پاك، كه یزدانتان ستود

از نعمت ولاى شما خاندان وحى
منّت نهاد بر همگان، خالق ودود

اى پور هادى، اى حسن العسكرى ز لطف
بپذیر، از «مؤید» دلخسته این درود

شاعر: استاد سیدرضا مؤید

____________________________________________________

متن شعر مدح امام حسن عسکری (ع)

عرض حاجت با تو دارم یا امام عسکری
ای خدایت داده بر خلق دو عالم برتری
ای گدایت را به خیل شهریاران سروری
خاک پایت زُهره و خورشید و ماه و مشتری

ماه رویت احمدی و تیغ نطقت حیدری
عید میلادت مبارک یا امام عسکری

ای چراغ تابناک حُسن حیّ ذوالجلال
یافته خورشید گردون از تجلاّیت کمال
تا ابد ماه ربیع الثّانی‌ات محو جمال
ماه حُسنت بی‌قرین و مهر رویت بی‌زوال

آفتاب طلعتت را تا ابد روشنگری
عید میلادت مبارک یا امام عسکری…

دل اگر سینا بود طور تجلایش تویی
موسی ار آوای حق بشنید آوایش تویی
کیستم من عبد، آن عبدی که مولایش تویی
آخرین دُرّ خدا مهدی‌ست دریایش تویی

آن‌که بر عیسی کند روز ظهورش سروری
عید میلادت مبارک یا امام عسکری

خط حسن، خالت حسن، خُلقت حسن، خویت حسن
پای تا سر حُسن در حُسن و گل رویت حسن
کُنیه‌ات ابن‌الرّضا و نام نیکویت حسن
موی و روی و قدّ و خدّ و چشم و ابرویت حسن

حُسن‌ها گشتند در بازار حُسنت مشتری
عید میلادت مبارک یا امام عسکری…

هم تویی آیینۀ حُسن خدای ذوالمنن
هم تویی در چارده وجه خدا دوّم حسن
هم دهم مولای عالم بر جمالت بوسه زن
هم به جسم سامره جان می‌دهی از فیض تن

هم به عالم می‌کند فیض تو سایه‌گستری
عید میلادت مبارک یا امام عسکری…

سامره روشنگر دل کعبۀ جان من است
سامره عطر نسیمش روح و ریحان من است
سامره ریگ روانش دُرّ غلطان من است
سامره دامان سبزش باغ رضوان من است

سامره صحن و سرایش کرده از من دلبری
عید میلادت مبارک یا امام عسکری…

ذرّه بودم محو خورشید جهان‌آرا شدم
قطره بودم وصل بر دریا شدم، دریا شدم
کز سعادت ذاکر ذرّیۀ زهرا شدم
عاشق قبر تو و سرداب سامرّا شدم

خوش بود آنجا کنم در وصف مهدی شاعری
عید میلادت مبارک یا امام عسکری

شاعر: استاد غلامرضا سازگار

متن شعر ولادت عبدالعظیم حسنی (ع)

با دوستان فاطمه ، لطف عمیم داشت
با آنكه نام و شهرت « عبدالعظیم » داشت

هر كس كه پاس بندگی آن حریم داشت
با مهر و عشق و عاطفه عهدی قدیم داشت

عطر بهار وحی و صفای نسیم داشت
یعنی كه ره به چشمه فوز عظیم داشت

روحی درآستان ولایت مقیم داشت
دستی پر از كرامت و طبعی كریم داشت

با آنكه جان روشن و قلب سلیم داشت
با اهل بیت رابطه ای مستقیم داشت

چون درك كرده بود ، مقام كلیم داشت
از بوستان فاطمه ، عطر و شمیم داشت

شاعر: محمدجواد غفورزاده

___________________________________________________

متن شعر ولادت عبدالعظیم حسنی (ع)

نام گرامیش اگر عبدالعظیم بود
عبد خدای بود و مقامش عظیم بود

گر از کرامتش همه کس فیض می برد
از نسل خاندان امامی کریم بود

عطر حدیث آل رسول از لبش چکی
ددر مکتب فضیلت و تقوا فهیم بود

تنها نبود پیک خوش الحان باغ عشق
پرهیزگار و عابد و زاهد، حکیم بود

آموخت درس بندگی از اهل بیت نور
محبوب پیشگاه خدای علیم بود

غیر از خدا نداشت نیازی به هیچ کس
در عمر خویش صاحب طبعی سلیم بود

لبخند مهربانی و گرمش چو آفتاب
دست نوازشی به سر هر یتیم بود

گل سیرتان عشق به مدحش سروده اند
اخلاق او لطیف تر از هر نسیم بود

پیوسته او به منزل مقصود می رسید
زیرا صراط زندگی اش مستقیم بود

هفتاد و نه بهار ز عمرش گذشت و باز
در سایه امید و ولایت مقیم بود

در گلشن همیشه بهار حریم او
هر گل که دیده ایم به ناز و نعیم بود

هر کس که رو نمود بر این آستانه گفت
این بوستان عشق بهشتی شمیم بود

پروانه بهشت به دستش دهد خدا
هر کس که زائر حرم این کریم بود

عبد حقیر اوست “وفایی” اگر چه باز
دل در جوار حضرت عبدالعظیم بود

شاعر: سیدهاشم وفایی

___________________________________________________

متن شعر ولادت عبدالعظیم حسنی (ع)

ری شامل الطاف ایزد از قدیم است
چون میزبان حضرت عبدالعظیم است

بوی حسن می اید از صحن و سرایش
حقا که این مه پاره از نسلی الکریم است

در باطن این بو می کند کار مسیحا
در ظاهرش هرچند مانند شمیم است

جمعیم در محشر همه تحت لوایش
محشر هم این آقا برای ما زعیم است

دلگرمی ما اهل ری گردد به فردا
همسایه اش امروز اگر بی ترس و بیم است

جای ملالی نیست بیند دیده حتی
بر دامنش دستان شیطان رجیم است

گفتا عقاید را به معصوم زمانه
تفسیر بسم الله الرحمن الرحیم است

عقده گشای ما شده شب های جمعه
کرب و بلای اهل تهران این حریم است

هر کس او را بین ری گردیده زائر
با زائر کرب و بلا اجرش سهیم است

ما جای خود تهرانیان مدیون اویند
قبله از اینجا تا به کعبه مستقیم است

حاجات زوارش روا سازد به تلمیح
در دادن حاجت توانایی عمیم است

اما ندارد جد او سنگ مزاری
او ممتحن در ابتلایی بس عظیم است

گفتن از این مرثیه اصلا کار من نیست
در عالم امکان غریبی چون حسن نیست

شاعر: عرفان ابوالحسنی

___________________________________________________

متن شعر ولادت عبدالعظیم حسنی (ع)

شامل حالم شد امشب دعوتِ عبدالعظیم(ع)
یک سلام ِ بی ریا بر ساحتِ عبدالعظیم(ع)

در حریمش مهربانی و کرَم حس میشود
از حسن(ع) نشأت گرفته رأفتِ عبدالعظیم(ع)

پهن کرده سفره اش را در شبستان حرم
سائلان را جمع کرده رحمتِ عبدالعظیم(ع)

پیشوند نام او «شاه» است و از روز ازل
هست نام مستعارم «رعیتِ» عبدالعظیم(ع)

مشکلاتم حل شد و تا به ابد شرمنده ام
از محبت کردنِ بی منّت عبدالعظیم(ع)

بازسازی میشود، آباد خواهد شد بقیع
میشود آخر اجابت حاجتِ عبدالعظیم(ع)

مورد تأیید مولانا امام ِ هادی(ع) است
هر که شد بانی برای هیئتِ عبدالعظیم(ع)

بر ضریحش می نشانم بوسه و دل میبرم-
-از حسین بن علی(ع) از برکت عبدالعظیم(ع)

«بر مشامم میرسد هر لحظه بوی کربلا»
زائرم کن سیدي یاحضرتِ عبدالعظیم(ع)!

شاعر: مرضیه عاطفی

___________________________________________________

متن شعر ولادت عبدالعظیم حسنی (ع)

“از بلبلان هماره پیام تو را شنید
گل، جامه چاک کرد، چو نام تو را شنید

رونق نداشت گلشن ایران بدون تو
سرسبز شد همین که سلام تو را شنید

این خاک زیر پای تو بُستان شیعه شد
وقتی دلیل محکم گام تو را شنید

هر کس که برد توشه‌ای از بوستان علم
فقه تو را شناخت، کلام تو را شنید

هر جا دلی پرید به شوق نگاه دوست
آوازۀ کبوتر بام تو را شنید

از شرم، روی گندم ری سرخ شد دمی
کز تو حدیث قتل امام تو را شنید…”

شاعر: علی محمد مودب

___________________________________________________

متن شعر ولادت عبدالعظیم حسنی (ع)

باز از عرش خدا عبد عظیمی آمد
از تبارِ حسن آقای کریمی آمد

از مبارک قدمَت گوهر تابان بارید
با حضورت همه جا نور فراوان بارید

مظهر بخشش و احسان و رشادت هستی
روشنی بخش دل اهل سعادت هستی

عالم و زاهد و پاکیزه سرشتی آقا
شک ندارم که شما اهل بهشتی آقا

مُلکِ ری گشته درخشان به حضورت آقا
همه جا پر شده از جلوه ی نورت آقا

هر که آمد حرمت، نورِ خدا را دیده
هر که شد زائرِ تو ، کرب و بلا را دیده

در میان حرمت شور و صفا بسیار است
نزدِ اَصحابِ کَرم، خِیلِ گدا بسیار است

در کنارت به خدا حال دلم خوب تر است
هر که شد خادمِ تو از همه محبوب تر است

شاعر: محسن زعفرانیه

___________________________________________________

متن شعر ولادت عبدالعظیم حسنی (ع)

هر چه داریم از عطای شماست
همه دارایی ام برای شماست
جان ناقابلم فدای شماست
شکر ایزد دلم گدای شماست

سالیانی است در معیتتان
شاه هستید و ما رعیتتان

بهر ما افتخار ، عبدالعظیم
ای به قلبم قرار ، عبدالعظیم
کرمت بی شمار ، عبدالعظیم
از حسن یادگار ، عبدالعظیم

تا کمی با تو خو گرفتم من
از خدا آبرو گرفتم من

بی بها بوده ، با بها گشتم
لطف تو بوده با خدا گشتم‌
با حریمت که آشنا گشتم
جزو زوار کربلا گشتم

به حسن رفته رئفت و کرمت
مثل کرب و بلا شده حرمت

پشت گرمی و سایه سرمی
مرهم زخم قلب مضطرمی
قسم هر دعای مادرمی
ای حسن زاده صاحب حرمی

تا به صحن تو چشم می دوزم
یاد داغ بقیع ی سوزم

زیر باران آسمان تو ایم
جیره خوار سماط و خوان تو ایم
فخر ما باشد عاشقان تو ایم
هر شب جمعه میهمان تو ایم

به حریم تو تا گدا سر زد
به سوی کربلا دلش پر زد

کربلا گفتم عطر سیب وزید
کربلا گفتم و دلم لرزید
کربلا گفتم و صدا پیچید
” السلام علی الحسین شهید”

به گمانم صدای مادر اوست
که چنین روضه خوان پیکر اوست

یا بنی قتیل بالعطشان
یا بنی ذبیح بالعریان
یا بنی به خاک و خون غلطان
تن تو زیر یورش اسبان ….

….مثل قران پاره پاره شده
دانه دانه چونان ستاره شده

تو چه کردی که این چنان زدنت ؟
جای چنگ است روی پیرهنت
شده هم سطح خاک دشت تنت
رد پای سنان روی دهنت

سنگ دشمن شکسته ابرویت
مثل من ضربه خورده پهلویت

خنجری کند حنجرت آزرد
استخوان های تو همه جا خورد
بین مشتش همین که نیزه فشرد
طاقت و صبر خواهرت را برد

کربلا در غروب تا مه شد
پیکری زیر دست و پا له شد

شاعر: عرفان ابوالحسنی

متن شعر ورود حضرت معصومه (س) به قم

وقت است زبانوی کرامت بنویسم
چون زائر در حال زیارت بنویسم
بر جامعه شرحی به روایت بنویسم
باخط شکسته دو سه رکعت بنویسم

دیباچه ی وصف کرمش نور علی نور
تحریر صفای حرمش نور علی نور

در آینه اش لولو و مرجان متصور
آیات خوش سوره ی انسان متصور
در صحن عتیقش گل و ریحان متصور
هر جا نگری شاه خراسان متصور

قم گشته بهشتی که خدا در نظرش بود
در دفتر معراج پیمبر خبرش بود

تو نور زلالی که خدا هدیه نموده ست
آن سوره ی والشمس تو را هدیه نموده ست
از دامن صدیقه به ما هدیه نموده ست
الحق که خداوند به جا هدیه نموده ست

مائیم و دل ودسته گل روی تو بانو
مدهوش تو و ضامن آهوی تو بانو

بگذار تو را روح مناجات بخوانیم
از مصحف اندیشه ات آیات بخوانیم
انبوه احادیث و روایات بخوانیم
مادر نشده عمه ی سادات بخوانیم

ای از کرم و لطف تو دریا متصور
با نام تو شد حضرت زهرا متصور

هستیم چنان از خم کوثر متنعم
بر سفره ی سادات سراسر متنعم
هر دم ز عنایات برادر متنعم
بر خوان کریمانه ی خواهر متنعم

از مادری فاطمه سرشار حضوریم
ما از کرم مادرمان مست غروریم

از یمن شما شهر معطر شده بانو
از آیه ی روی تو منور شده بانو
فیضیه پر از روح مطهر شده بانو
سرشار گل تازه ی قمصر شده بانو

تو آینه ی روشنی از کوثری ای عشق
سر تا به قدم فاطمه ی دیگری ای عشق

شاعر: علی کفشگر

________________________________________________________

متن شعر ورود حضرت معصومه (س) به قم

در آن شهری که بانوی بهشتی چون تو هم باشد

سزاوارست نام هر خیابانش “ارم” باشد
رسیدی تا نشان ما دهی آن قبر پنهان را
بنا این است در قم، فاطمه صاحب حرم باشد
تبسم میکند ناخواسته…در قلب زائرها
مگر صحن تو اصلا میگذارد درد و غم باشد؟
ندیدم هیچ شب در حوض، کامل انعکاسش را
همان بهتر قد مهتاب هم پیش تو خم باشد
حریم آسمانی تو “پروین” دارد و خوب است
اگر نام یکی از باب ها باب القلم باشد

کرامت میکنی تا گاه از نزدیک و گاه از دور
تنور شعرمان گرم است ای خورشیدِ بیت النور

به دریا میزند اینجا دل، آهوی بیابان هم
به پابوسی میاید از مسیر دور، باران هم
زیارت میکنندت عاشقان در باد و بوران هم
ز تو رو برنمیگرداند این زلف پریشان هم
هدایت شد به راه راست در شهرت خیابان هم
قمت را مطلع خورشید میداند خراسان هم
به شوقت غرق “بهجت” شد دلِ تنگِ “گذرخان” هم
کنار این حرم مست است “قبرستان شیخان” هم
صفائی چون “صفائیه” ندارد باغ رضوان هم
دل “آذر” به تو گرم است در فصل زمستان هم
رسیدی با چنان حجبی که تا پایان دوران هم
نبیند گرد محمل را نگاهِ “چارمردان” هم

نشسته عطر جنت در حریمت روی هر دامان
شمیمت پرکشیده تا خودِ “بلوار پردیسان”

قمت مانند مشهد شوکتی دارد که حیرانم
برایت در زیارت “آمدم ای شاه…” میخوانم

چنان خوبی که یادم میرود پیش تو مشکل را
تویی آنکه امین الله دستت میدهد دل را

سلام ای گرد و خاک صحن هایت سرمه افلاک
سلام ای آستان قدسیِ تو مدفنِ لولاک

چه القابی: کریمه، مرضیه، معصومه، مقدامه
گرفته زائرت از آتش دوزخ امان نامه

شاعر: مسعود یوسف پور

________________________________________________________

متن شعر ورود حضرت معصومه (س) به قم

“اجازه هست کنار حرم قدم بزنم

برای شعر سرودن کمی قلم بزنم
بساط شعر کریمانه را رقم بزنم
و از نگاه پر از اشتیاق دم بزنم

به کاشی در ساعت نوشته است چنین
«سپهر سوده به خاک درش هماره جبین»

خدا کند که همیشه فدایتان باشم
کبوتری بشوم در هوایتان باشم
که خط آبی گلدسته‌هایتان باشم
اسیرتان شده‌ام…؛ خاک پایتان باشم

رسیده از لب بابا به ما ارادت قبل
دو روز فاصله افتاده از زیارت قبل

نمک چشیدۀ مهر تو «حوضِ سلطان» است
همیشه شاعرتان قطره‌های باران است
قرار آینه‌ها روبروی ایوان است
ببین که قلب ترک خورده‌ام بیابان است

شبیه گرد و غبارم ولی پر از دردم
به خویش آمدم و در زمان سفر کردم

رسانده‌اند به قم ردّ پای محزون را
تو آمدی و به هم ریختی قانون را
نبرده‌ای به خراسان، دل پر از خون را
ببین کنار خودت شوق اشعریون را

سلام خواهر خورشید، آمدی از دور
که با حضور تو بیتم شده‌ست بیت‌النور

«رواق منظر چشم من آستانۀ توست»
رسالت سفر عشق روی شانۀ توست
تبسم همه از لطف بی‌کرانۀ توست
چه عاشقانه در این قلب شهر، خانۀ توست

رسید بارش باران عشق، هفده روز
کویر قم به نگاه تو ایستاده هنوز

میان حوض حرم شوق آسمان مانده‌ست
هنوز عطر گل «باغ بابِلان» مانده‌ست
کنار پنجره‌ها پلک نیمه‌جان مانده‌ست
صدای خستۀ یک دختر جوان مانده‌ست

که گفت: چادرتان جا برای ما دارد؟
خوشا به حال کسی که فقط تو را دارد

میان برف به سویت کشیده شد راهم
دخیل آینه‌هایم، نفس نفس آهم
رسید تا به ضریح تو دست کوتاهم
به غیر سایۀ تو سایه‌ای نمی‌خواهم

بگیر در حرمت دست‌های خالی را
نبین گناه مرا و شکسته بالی را…

به سجده می‌روم و مثل ابر می‌بارم
مطهّر است دلم، حال بهتری دارم
به نور مسجد بالاسرت گرفتارم
ستارگان حرم روشن‌اند و بیدارم

چه سرخوشانه کسی گفت در دل حرمت
که درسِ خارج ماه ا‌ست داخل حرمت

نه حاج مولوی‌ام من، نه مثل کوثری‌ام
نه مثل میثم و پروانه مست نوکری‌ام
نه لایق صفت پاک ذرّه پروری‌ام
نگاه کن به دل کوچک و کبوتری‌ام

تمام حرف دلم را شنیده‌ای بانو
و لحظه لحظه به دادم رسیده‌ای بانو”

شاعر: علی پور زمان

________________________________________________________

متن شعر ورود حضرت معصومه (س) به قم

تا کویرِ قم سراغ از ساحتِ دریا گرفت
آمدی و بر لبِ ایران تبسم پا گرفت

آمدی و شهد شد تقدیرِ شوره زارها
تا زمین شیرینیِ نام تو را بالا گرفت

خاک پایت شد! شبیه تک تکِ گل هایِ سرخ
آمد و زیر قدم های تو قلبم جا گرفت

حضرت معصومه ای(س) و چشم هایم فرش توست
با تو ایران رنگ و بویِ حضرت زهرا(س) گرفت

سر به زیر و با وقاری! از حریم چادرت
لذّت و شیرینیِ حُجب و حیا معنا گرفت

تا ابد شد خانۂ خورشید، بیت النّورِ تو
ماه از لحن مناجات تو نورش را گرفت

حضرت أختُ الرضا(ع) ایکاش تأییدم کنی
دوستت دارم! بگو چشمت مرا آیا گرفت؟!

رو زدم بر دختر موسی بن جعفر(ع) بودنت
چون همیشه بهترین را دختر از بابا گرفت!

شاعر: مرضیه عاطفی

________________________________________________________

متن شعر ورود حضرت معصومه (س) به قم

قم شد مسیر ِ آخرم الحمدلله
زخمی نشد بال و پرم الحمدلله

قم احترامم حفظ کرده تا که دیده
من دخترِ پیغمبرم،الحمدلله

در کوچه ها راهِ عبورم را نبستند
مانند زهرا مادرم الحمدلله

باضربة سیلی میانِ کوچه ای تنگ
خونی نشد چشم ترم الحمدلله

بین در ودیوار با داغیِ مسمار
زخمی نگشته پیکرم الحمدلله

دعوا نشد،..برچادر من جایِ پا نیست
خاکی نگشته معجرم الحمدلله

ماخاطراتی تلخ از بازار داریم
باز است هرسو معبرم الحمدلله

تاچند منزل دورِ من نا محرمی نیست
ساکت بُوَد دور و برم الحمدلله

در کوچة تنگ یهودی ها نرفتم
آتش نیفتاده سرم الحمدلله

بالای نیزه قاریِ قرآن ندیدم
محمل نگشته منبرم الحمدلله

حرفِ سنان و شمر وخولی نیست اینجا
دارم تمام ِ زیورم الحمدلله

کنج خرابه آبرویم را نبُردند
دشمن نگفته کافرم الحمدلله

دور از مدینه تشییعِ من دیدنی شد
قبرم همان دم شد حرم الحمدلله

مثلِ رقیه بی کفن دفنم نکردند
باشد تنِ من محترم الحمدلله

غسل تنم کاری ندارد چو به پنجه
مویم نپیچیده به هم الحمدلله

تاصبح زینب دورِ پیکر گریه میکرد
همراهِ سر از داغِ دختر گریه میکرد

شاعر: قاسم نعمتی

________________________________________________________

متن شعر ورود حضرت معصومه (س) به قم

با همه عزت و مقام آمد
باز هم خواهر امام آمد
با سلام و درود وارد شد
قم که آمد به احترام آمد

همه اش احترام می کردند
دسته دسته سلام می کردند
همه جا مهر بود و گل باران
حق او را تمام می کردند

هیچکس ناسزا نگفت به او
جز درود و ثنا نگفت به او
هیچکس وقت آمدن غیر از
آیه انمّا نگفت به او

در دلش حول و التهاب که نیست
دست او بسته در طناب که نیست
لرزه بر جان او نیفتاده
حرفی از مجلس شراب که نیست

خوب شد که سری به نیزه ندید
خوب شد هیچ حرف بد نشنید
خوب شد وقت دست و پا زدنش
نیمه جان برادرش نرسید

قم عجب میهمان نوازی کرد
تا ابد ماند و سرفرازی کرد
قم عجب کرد آبرو داری
کوفه با آبرو چه بازی کرد

ای امان از غریبی زینب
وای از غم نصیبیِ زینب
هیچ چشمی به شام و کوفه ندید
دل قرار شکیبی زینب

بس که همچون حسین محو خداست
درد و غم پیش چشم او زیباست
تا خدا همچو زینبی دارد
پرچمش تا همیشه پابرجاست

شاعر: ؟؟

متن شعر مدح پیامبر اکرم (ص) و امام صادق (ع)

…هر دم از دامن ره، نوسفری می‌آمد
ولی این بار دگرگون خبری می‌آمد

یعنی آن قافله سالارِ سرآمد آمد
و چنین گفت خداوند: محمد آمد…

آن‌که از خندۀ او باغ جنان می‌روید
«عالم پیر دگر باره جوان» می‌روید…
::
در تو دیدیم صفاخانۀ آگاهی را
آشکارایی اسرار هواللهی را

تو «اَلَم نَشرَح» یاری که تماشا داری
«آنچه خوبان همه دارند تو یک‌جا داری»

عشق در چشم تو این آینه را تک می‌دید
و در این پرده «رَفَعنا لَکَ ذِکرَک» می‌دید

عشق را در صدد نفی مَنات آوردی
مردگان را به سرآغاز حیات آوردی

و چنان ولوله در کوی حجاز افکندی
که جهان را به نگاهی به نماز افکندی

جهل و جادوی قبایل به فراموشی رفت
آتش مشعلۀ مرگ به خاموشی رفت

و زمین گفت: محمد! تو حیاتم دادی
«دوش وقت سحر از غصه نجاتم دادی»

کیستی؟ ای همه سرها به فدای قدمت!
کیستی؟ ای سر من نذر حریم حرمت!

صبر در پیچ و خم حادثه، ایوب تو بود
یوسف از روز ازل در پی یعقوب تو بود

بارها در اُحد واقعه مجروح شدی
تو که بر کشتی دریای خدا نوح شدی…

خضر هم گوش به زیبایی پیغام تو کرد
«طی این مرحله با همرهی» نام تو کرد

شاعر: حامد حسین خانی

___________________________________________________________

متن شعر مدح پیامبر اکرم (ص)

به لحظه لحظه ی پر نور لیله الاسرا
به پرتو قدمت بین مسجد الاقصی

به ماه نصف شده با اشاره دستت
به واژه های رسالت میان غار حرا

به میهمانی روح الامین سر خوانت
به انعکاس حضورت به واژه بطحا

به آیه های جنان در ملاحت رویت
به سبح اسم پر اعجاز ربک الاعلی

به بازتاب تو در آیه های رحمت حق
به جایگاه رفیعت به قرب او ادنی

هزار آینه در آینه تلالو نور
هزار شعشعه در شعشعه شکوه خدا

چقدر خلوت قرآنی ات تماشایی است
نشسته کوثر و انسان مقابل طه

به لحظه های پر اعجاز لیله القدر و
به حظ وافر تو در حضور انزلنا

طنین پر شعفت لا اله الا الله
غلام صف به صفت اهل عالم بالا

غزل غزل بسرا نور در شب دنیا
طلوع طلعت والشمس یا ابا الزهرا

وقوف قافیه را با نگات معنا کن
در عطای خودت را به شعر من وا کن

ز والضحی بگشا در خیال راهی که…
دوباره سائلت آمد بکن نگاهی که…

دوباری کاسه خالیم پر ستاره شود
ز چشم های تو کافیست تا اشاره شود

که مهر بر قلمم انعکاس اندازد
که واژه واژه ز تو استعاره پردازد

چقدر از سوی معبود رحمت آوردی
تو ابر عرش خدایی و برکت آوردی

که در شعاع تو خورشید بی خبر افتاد
و هرچه غیر خدا بود از نظر افتاد

تو آمدی به زمین و به یمن پا قدمت
تمام قدرت هر ساحر از اثر افتاد

و راه های سما بسته شد به شیطان و
خیال منزلت کفر در خطر افتاد

خدا نمایی و تا چشم خویش بگشودی
صنم صنم همه بت خانه ها به سر افتاد

درخشش تو گذشت از نگاه آفاق و
شکوه کاخ مداین سر گذر افتاد

و عرش غرق طرب شد سرود احمد را
چو قلب مادرت آواز زد محمد را

شاعر: احمد حیدری قرا

_____________________________________________________________

متن شعر مدح پیامبر اکرم (ص)

کيستی ای خنده‌هايت رحمةٌ للعالمين
گيسوانت ليلةالقدر سماوات و زمین

ای اشارت‌های ابروهای تو لا ريب فيه
مهربانی‌های چشمانت هدیً للمتقين

ای شب معراج، سبحان الذی أسرای من
عروة الوثقی‌ست دامان تو يا حبل المتين

ايّها المزّمّل امشب تا سحر بيدار باش
تا طلوع فجر قرآن‌ها بخوانی با یقین

در رکوع کيست آن زيباترين انگشتری
راز بگشا ای نماز اولين و آخرين

نخل‌های سال‌هاخشکيده خرما می‌دهند
می‌نشينی تا کنار اين دل چادرنشين

شاعر: مهدی جهاندار

_____________________________________________________________

متن شعر مدح پیامبر اکرم (ص)

ناگاه آمدی و صدایی شنیده شد
در صور عشق، سورۀ انسان دمیده شد

دریا به احترام تو در خود فرو نشست
حتی زمین به خاطر تو آفریده شد…

ناگاه، آسمان به قیام ایستاد و بعد
از آن به بعد بود که خورشید دیده شد

پلکی زدی و صبح، زمین را فرا گرفت
ردّ سپیده تا شب یلدا کشیده شد

چیزی شبیه عشق فرود آمد و سپس
نام تو در تمامی عالم شنیده شد

شاعر: مریم سقلاطونی

_____________________________________________________________

متن شعر مدح پیامبر اکرم (ص) و امام صادق (ع)

اى نفس صبحدم! دعاى که دارى؟
بوى خدا مى‌‏دهى، صفاى که دارى؟
عطر بهشتى، ز خاک پاى که دارى؟
مژده چه آوردى و براى که دارى؟

تا بفشانیم جان، تو را به خوش آمد

ماه ربیع است و نوبهار کرامت
ماه شکوفایى کمال و شهامت
در تن هستى دمید، روح سلامت
از برکات طلوع، روز امامت‏

باز گشودند باب لطف مجدّد

صبح دلان صبح صادق است ببینید
باغ بهشت از شقایق است ببینید
جلوهٔ رب‌المشارق است ببینید
روز تجلّاى خالق است ببینید

وز رخ زیباى جعفر بن محمد…

نور ولایت دمیده از نظر او
چشمهٔ کوثر رهین چشم تر او
باقر دریاى علم و دین، پدر او
هم پدر او امام و هم پسر او

نور دل حیدر است و وارث احمد

نهضت علمى که آن امام به‌ پا کرد
کارى چون خون سیدالشهدا کرد
از سر اسلام دست فتنه جدا کرد
آنچه رسالت به عهده داشت ادا کرد

شاهد حسن ازل نشست به مسند

گر همه عالم قلم به دست برآرند
تا به قیامت مدیح او، بنگارند
یک ز هزاران فضیلتش نشمارند
آن که به شاگردی‌اش چهار هزارند

جمله به فقه و کلام و فلسفه، ارشد

ز آن همه یک چند چهره‌‏هاى درخشان
عالم و آگاه در معارف قرآن
مؤمن طاق و هشام و جابر حیّان
زادهٔ مسلم، دگر مفضّل و صفوان

کان همه بودند چون زراره سرآمد…

من که به لب، نغمهٔ ثناى تو دارم
هر چه که دارم من از عطاى تو دارم
دست به زنجیرهٔ ولاى تو دارم
پاى به زنجیرم و هواى تو دارم

دست برون آور و بگیر مرا یَد…

شاعر: استاد سید رضا مؤید

_____________________________________________________________

متن شعر مدح پیامبر اکرم (ص) و امام صادق (ع)

رسانده‌ام به حضور تو قلب عاشق را
دل رها شده از محنت خلایق را
دلی که پر زده تا کوچه‌باغ‌های بهشت
که غرق نور و تبسم کنی دقایق را
نگاه کن به دلِ خسته از تحیرها
ببار جرعه‌ای از کوثر حقایق را
مسیح عشقی و یک گوشه‌چشم تو کافی‌ست
که با رضای تو دارم رضای خالق را
مرید صبح نگاه تو می‌برد از یاد
مگر ترنم «قال الامامُ صادق» را؟

تو ماه روشنِ من در قنوت نیمه‌شبی
هنوز سهم جهان است از تو تشنه‌لبی!

تو آمدی و جهان غرق در خِرَد می‌شد
دلیل‌ها همه با عشق مستند می‌شد
تو آمدی پر و بالی دهی به این دل‌ها
به پای درس تو هفت آسمان رصد می‌شد
خوشا به حال دلی که عروج را فهمید
مسیر روشن تو از بهشت رد می‌شد
میان آن همه شاگرد شد سعادتمند
کسی که مذهب عشق تو را بَلَد می‌شد
نفس زدی و جهان را حیات بخشیدی
تجلیات الهی، الی الابد می‌شد
شده‌ست جلوه‌گر از هر کرانه آیاتت
جهان نشسته سر سفرۀ روایاتت

سر ارادت ما و غبار صحن بقیع
همان حریم بهشتی، همان بهشت بدیع
همان دیار الهی که از نسیم خوشش
شده‌ست شهر مدینه پر از شمیم ربیع
«و یطعمون علی حبّه…» نمایان است
کرانه‌های کرامت چه بی‌کران! چه وسیع!
گدایی حرمش اعتبار هر عاشق
امید ماست توسل در این سرای رفیع
کلید معرفت اینجا ارادت و عشق است
سر ارادت ما و غبار صحن بقیع

مگیر از دل من یا رب این سعادت را
گدایی حرم اهل‌بیت عصمت را

غبار مقدم تو عطر آشنا دارد
برای دیده‌ام اعجاز کیمیا دارد
گدای خانه به دوش توام، قبولم کن
گدای تو به جز این آستان کجا دارد؟
دگر چه جای گلایه ز فقر می‌ماند
کسی که در دو جهان، مهربان! تو را دارد
دل شکستۀ من حرف‌های ناگفته
دل شکستۀ من شوق التجا دارد
کسی که بوده تمام وجودش از جودت
در آستانه‌ات امشب دو خط دعا دارد
همیشه آرزوی پر زدن به سوی بقیع
همیشه حسرت دیدار کربلا دارد

چه می‌شود همۀ عمر با شما باشم
غبار صحن تو و صحن کربلا باشم

شاعر: یوسف رحیمی

_____________________________________________________________

متن شعر مدح پیامبر اکرم (ص) و امام صادق (ع)

چهره انگار… نه، انکار ندارد، ماه است
این چه نوری‌ست که در چهرۀ عبدالله است؟

این چه نوری‌ست که تاریکی شب را برده
دل مرد و زن اقوام عرب را برده

این چه نوری‌ست که پر کرده همه دنیا را
راهی مکه نموده‌ست یهودی‌ها را

جریان چیست؟ فقط اهل کتاب آگاه‌اند
همه انگشت به لب خیره به عبدالله‌اند

همه حیرت زده، نوری که معما شده است
چند وقتی‌ست که در آمنه پیدا شده است

شور تا در دل انس و ملک و جن افتاد
چارده کنگره از کاخ مدائن افتاد

غیر از این هر خبری بود فراموش شد و
ناگهان آتش آتشکده خاموش شد و

طالع نیک امیران جهان بد افتاد
ته جام همه‌شان عکس محمد افتاد!

طفل همراه خودش بوی خوش گل آورد
مثنوی رام شد و رو به تغزل آورد

چهره آرام، زبان نرم، قدم‌ها محکم
قامتی راست، تنی معتدل، ابرویی خم…

لب بالایی او آب بقاء کوثر
لب پایینی او آب حیات زمزم

دست، تفسیرگر خیرالامور اوسطها
آنچه کرده‌ست کرامت نه زیاد است نه کم

چون «لما» زینت «لولاک خلقتُ الافلاک»
هم نگین است به انگشت فلک هم خاتم

دخترش از سه زن برتر عالم برتر
همسرش هم‌رده با آسیه است و مریم…

هرچه گفتیم کم و منزلتش بیشتر است
پیش او خوارترین معجزه شق‌القمر است

هرکه با نیتی از عشق محمد دم زد
«دست غیب آمد و بر سینۀ نامحرم زد»

محرم راز، علی باشد و باشد کافی‌ست
جمع دست علی و دست محمد کافی‌ست

و علی معنی «اکملت لکم دینکم» است
شاهد گفتۀ من خطبۀ غرّای خم است

منکران شاهد عینی غدیرند! دریغ
سند بیعت خود را بپذیرند؟! دریغ

باز از خصلت او با دگران می‌گوید
آنچه در باطن او دیده عیان می‌گوید

پیش پیری که به جنگاوری‌اش می‌بالد
از جوانمردی سردار جوان می‌گوید

«سود در حب علی است و زیان در بغضش»
با عرب باز هم از سود و زیان می‌گوید

حرف این است: «فهذا علیٌ مولاکم»
یک کلام است که با چند بیان می گوید…

شاعر: محمد حسین ملکیان

_____________________________________________________________

متن شعر مدح پیامبر اکرم (ص) و امام صادق (ع)

تو آمدی و در رحمت خدا وا بود
و غرق نور، زمین، بلکه آسمان‌ها بود

بهار بود و ربیعش از آن جهت خواندند
که این سلاله‌ای از شاخسار طوبی بود

در آسمانِ شب مکّه، قدسیان گفتند
خدا، ستارۀ احمد چقدر زیبا بود

گرفت نور تو جغرافیای عالم را
شب ولادت خورشیدِ عالم‌آرا بود

زمین زمین همه می‌سوخت در لهیب گناه
و ذات پاک تو از هر بدی مبرّا بود…

از آسمان‌ها بوی فرشته می‌بارید
شگفت واقعه‌ای در تمام دنیا بود

ألَم یَجِدکَ فقیراً خدات روزی داد
ألَم یَجِدکَ یَتیماً خدات مأوا بود…

نیافرید جهان را مگر به خاطر تو
اگر که خلقت، منظور حق‌تعالی بود

عبور کردی از آفاق و انفسِ عالم
از آن مسیر که مسدود بر مسیحا بود

همای سدره‌نشینِ مقام أو أدنی!
به کُنهِ جاه تو اندیشه را کجا جا بود؟

برای نافله وقتی قیام می‌بستی
بهشت، گوشۀ سجادۀ تو پیدا بود

چه آیه می‌خواندی که حجاب‌ها می‌رفت
و قفل‌های جهان پیش روی تو وا بود

بنازم این همه شوکت که عبد درگاهت
ولیّ ایزد منّان، علیّ أعلا بود…

ز مکّه رفتی و تاریخ هم دگرگون شد
اگر که هجرت آن روز یک معمّا بود

فدای این همه مهر و عطوفت و رحمت
که در دقایق آخر تو را غم ما بود

زبان الکن ما بسته است در مدحش
«خروش»! این همه یک قطره پیش دریا بود

شاعر: عباس شاه زیدی

_____________________________________________________________

متن شعر مدح پیامبر اکرم (ص) و امام صادق (ع)

تا بر بسیط سبز چمن پا گذاشته‌ست
دستش بهار را به تماشا گذاشته‌ست

از بس‌که دست برده در آغوش آسمان
پا بر فراز گنبد مینا گذاشته‌ست

می‌بارد از طلوع نگاهش تبار صبح
خورشید را به سینۀ خود جا گذاشته‌ست

تا مثل کوه ریشه دَواند به عمق خاک
یک عمر سر به دامن صحرا گذاشته‌ست

دستی لطیف، ساغر سرشار عشق را
در هفت‌سین سفرۀ دنیا گذاشته‌ست

نوری «امین» نشسته در آغوش «آمنه»
دریا قدم به دیدۀ دریا گذاشته‌ست

نوری که از تبلور رخسار او دمید
مهتاب را به خانۀ دل‌ها گذاشته‌ست

شاعر: غلامرضا شکوهی

_____________________________________________________________

متن شعر مدح پیامبر اکرم (ص) و امام صادق (ع)

و انسان هرچه ایمان داشت پای آب و نان گم شد
زمین با پنج نوبت سجده در هفت آسمان گم شد…

از آن روزی كه جانت را، اذان جبرئیل آكند
خروش صور اسرافیل در گوش اذان گم شد

تو نوح نوحی اما قصه‌ات شوری دگر دارد
كه در توفان نامت كشتی پیغمبران گم شد

شب میلاد در چشم تو خورشیدی تبسّم كرد
شب معراج، زیر پای تو صد كهكشان گم شد

ببخش، ای محرمان در نقطۀ خال لبت حیران!
خیالِ از تو گفتن داشتم، اما زبان گم شد

شاعر: علیرضا قزوه

_____________________________________________________________

متن شعر مدح پیامبر اکرم (ص) و امام صادق (ع)

به جای تیغ خون آلود، تیغی جوهری داری
نه از مردان جنگ، از اهل دانش لشکری داری

کلاس درس نه، دکان عشق است این که می بینم
چه آوردی که از هفتاد ملت مشتری داری؟

زمان خطبه ات چرخِ فلک از کار می افتد
نه تنها از زمین از عرش هم پامنبری داری

به ظن دوستان گویی غریب افتاده ای هرچند
به زعم دشمنان آوازه ای سرتاسری داری

غلام ات مثل ابراهیم آتش را گلستان کرد
و این تازه غلام ات بود و بر او سروری داری

چه توصیفش کنم هارون مکی را؟ خدا را شکر
کنار دست خود مانند حیدر قنبری داری

دمیدی در تن اسلام جان تازه ای دیگر
به باغ آفت زدند اما برایش نوبری داری

شاعر: سید جعفر حیدری

_____________________________________________________________

متن شعر مدح پیامبر اکرم (ص) و امام صادق (ع)

عرش را با ریسه های نور آذین بسته اند
گوشۂ هر کهکشان یک ماهِ زرّین بسته اند
سردرِ شهر مدینه ذکر آمین بسته اند
دورِ کعبه آیه آیه حمد و یاسین بسته اند

میزبانیِ ملائک کاملا سنجیده است
مکه مهمان دارد و کلّی تدارک دیده است

انبیا با اولیا…داوود و عیسی آمدند
نوح و ابراهیم با اسحاق یکجا آمدند
یوسف و یعقوب و آدم قبلِ حوّا آمدند
حضرت الیاس و اسماعیل و موسی آمدند

با ارادت با ادب، تعظیم کرده با یقین
محض بیعت با رسول الله(ص)؛ ختم المرسلین

آمد آنکه عطرِ او جاریست در بویِ گلاب
محض ویران کردن بتخانه ها شد انتخاب
آتش ِ آتشکده خاموش شد، شد غرق خواب
طاق کسری، کلّ ایوان مداین شد خراب

دور گهواره چه غوغایی شده، محشر شده
گل بریز و کِل بکش چون آمنه مادر شده

رحمةٌ للعالمین است و محمد(ص) آمده
حُسن خلق آورده با خود، حُسنِ بی حد آمده
پیش از پنجاه و هشتاد و نود، صد آمده
«لم یلِد» می خوانَد و تفسیر «یولَد» آمده

لاإلهَ جز خدا… تا گفت ذات حق یکیست
محضرِ توحید او لات و هُبل شد سربه نیست

مثل اقیانوس در لطف و کرم بی انتهاست
دستهایش مستجابُ الدعوه؛ اهلِ ربّناست
سیرتش قران پسند و صورتش چون سوره هاست
دشمنانش را بخوان «أبتر» که این امر خداست

شد أباالکوثر! به کوریِ همان چشمانِ شور
جاهلیت شد به جایِ دختران زنده به گور

قاب عالم را پر از زیباترین تصویر کرد
دست در دستش سپرد و عشق را درگیر کرد
در غدیرِ خم اذان را، قبله را تفسیر کرد
بعثتش را با ولایت خالص و تطهیر کرد

خواند «أکملتُ لکُم» را، گفت با صوتِ جلی:
تا قیامت «لا أمیرالمؤمنین إلّا علی(ع)»

نسل در نسلش همه از نور، از عصیان به دور
یک به یک قرانِ ناطق، اصلِ انجیل و زبور
میشود بی حُبّ آنها راهِ حق صعب العبور
موسم دلدادگی شد، کلّ عالم در سرور

در مدینه جشن دارد فاطمه(س) امشب شبی
هم پیمبر(ص) آمده هم صادقِ آلِ نبی(ع)

در نگاهش جنّتُ الاعلی تماشایی شده
پای درس او شلوغ است و چه غوغایی شده
بسکه لحنش مهربان و گرم و زهرایی(س) شده
حال من خوب و دلم مست چه آقایی شده

«قل هوالله احد» شد دم به دم ذکر لبم
شد امام ِ جعفرِ صادق(ع) رئیس ِ مذهبم

هست یابن الباقر(ع) و در علم، بی مثل و بدل
زهد از گفتار او پیدا؛ نمایان در عمل
راستگویی و کرَم خورده به نامش از ازل
پس به عشقش خوانده ام «حیّ علی خیرالعمل»

با نمازِ اول وقتم خریدم مغفرت
از شفاعت بهره مندم میکند در آخرت!

شاعر: مرضیه عاطفی

_____________________________________________________________

متن شعر مدح پیامبر اکرم (ص) و امام صادق (ع)

بر غمزده گان بابِ نجات است صلوات
بر مرده دلان آبِ حیات است صلوات
پیغمبرِ ما بَه که چه زیبا فرمود
سر چشمه خیر و برکات است صلوات!

شد نامِ تو زیبنده ی هر صوم و صلاه
نازل شده بر اهلِ ولا این برکات
گفتا که اگر طالبِ فیضی بفرست
آن چهره ی پاکِ مصطفی را صلوات!

تا نامِ تو بردم به دلم گشت برات
لازم شده بر من بفرستم صلوات
حقا برسد تا به تجلّی گهِ ذات
هر آن که فرستد به جمالت صلوات!

خواندیم به هر شاخه نباتی متبرک
از صورتِ قرآن کلماتی متبرک
اعجازِ محمّد(ص) کند این بزم چه زیبا
قلبِ همه را با صلواتی متبرک!

شاعر: هستی محرابی

_____________________________________________________________

متن شعر مدح پیامبر اکرم (ص) و امام صادق (ع)

رخصتی صادر شده تا مدحِ تو آقا کنم
جلوه های حیِّ مطلق در شما پیدا کنم

ای رسول الله اعظم..خاتمِ پیغمبران
من کی ام در وصف تان تا که قلم شیوا کنم

یاری از روح القدس باید بگویم شمّه ای
باید امدادی رسد تا که زبان گویا کنم

گر نبودی عالمی اصلاً نمی آمد وجود
این حدیثِ قدسی ست سرّ درون افشا کنم

با نوای… یا محمّد یا محمّد آمدم..
تا تمامِ خلق را با این نوا شیدا کنم

مهربانی می چکد از نامِ زیبای شما
من بنامِ نامی ات این قلب را احیا کنم

بوسه ها باید گرفت از خاکِ پایت یا رسول
این چنین عشقِ خودم را در برت معنا کنم

دینِ خود را عرضه کن بار دگر بر این گدا
تا خودن تسلیم بر این علّم الاسما کنم

در کلامت زندگی جاری ست،احیا می کنی؟
با سخن های تو آقا کار صد عیسا کنم

لحظه ای بیرون نخواهم شد ز خطّ مستقیم
بعدِ تو من اقتدا بر حضرت مولا کنم

گفته ای حیدر فقط باشد امیرالمؤمنین
تکیه بر شاه نجف تا آخرِ دنیا کنم

مادرِ امتّ شده دختِ گرامیِ شما..
لحظه ها را نذرِ این انسیه الحورا کنم

شاعر: محسن راحت حق

_____________________________________________________________

متن شعر مدح پیامبر اکرم (ص) و امام صادق (ع)

از قضا ما را خدا از اهل ایمان می‌نویسد
ما أطیعوالله می‌دانیم، قرآن می‌نویسد

«قُل تَعالَو نَدعُ» می‌خوانیم، ثابت می‌کند ما
مؤمنِ عشقیم، آری آلِ عمران می‌نویسد

در مسلمانی قدم برداشتیم آنجا که حیدر
ما مسلمانِ علی هستیم، سلمان می‌نویسد..

صادقُ الوَعدیم، ما را عشق اینسان می‌پسندد
صادقُ القَولیم اگر از راستگویان می‌نویسد

حرف از ابراهیم از آتش می‌شود، کو یارِ صادق؟
از تنورِ خانه می‌پرسم، گلستان می‌نویسد

سرّ «تبیاناً لِکلِّ شیء» یعنی او که حتی
طفلِ مکتب‌خانه‌اش تفسیر تبیان می‌نویسد

آفرینش در نگاهش شرحِ توحیدِ مُفضَّل
علم یعنی قالَ صادق، اِبنِ حیّان می‌نویسد

خیل عشاقش فراوان‌اند شاهد دارم از عشق
عاقبت ما را هم از خیل شهیدان می‌نویسد

شاعر: محسن ناصحی

_____________________________________________________________

متن شعر مدح پیامبر اکرم (ص) و امام صادق (ع)

زهی بهار که از راه می‌رسد، این‌بار
که ذکر نعت رسول است بر لب اشجار

هزار چشمه خطابش کنند در اوراد
هزار شاخه سلامش دهند در اذکار

زمین ز حلّۀ سبز محمّدی، مفروش
هوا ز عطر خوش نام مصطفی، سرشار

حدیث سرمدی‌‌اش، شمع خلوت اوتاد
صفای احمدی‌اش، شرح سینۀ ابرار

ز باغ حُسنش، تلمیح کوچکی‌ست، بهشت
ز حُسن باغش، تشبیه ساده‌ای‌ست، بهار

دلیل خلق جهان است، یا اُولِی‌الألباب!
ز چشم غیر نهان است، يَا اُولِی‌الأبصار!

پیمبری که وجودش مگر بشارت نیست
که هم بشارت از او رحمت است و هم انذار

به جز جمال محمّد که جلوه‌اش ازلی‌ست
کسی نچیده ز باغ جهان گل بی‌خار

خوشا سرودن نامش که هر زمان تازه‌ست
چو نغمه‌ای که شود دلنشین‌تر از تکرار..

شفیع و شافی اُمّت، رسول خاتم حق
به جان او صلوات خدا، هزاران بار

دلا ز نعت خصالش دمی مبند زبان
هم از درود و سلامش دمی فرو مگذار

کسی که بر سر خلق است، سرور و مولا
کسی که در دو جهان است، سید و سالار

دلا اگر به هوای بهشت می‌نالی
دل از جهان بکَن و بر جهان او بسپار

درود هر دو جهان بر رسول و آل – بگو!
به دشمنان نبی لعنت خدا – بشمار!

شاعر: محمد سعید میرزایی

_____________________________________________________________

متن شعر مدح پیامبر اکرم (ص) و امام صادق (ع)

بی جنب و جوش، خالی و خاموش، جان نبود
در هستی از علائم هستی نشان نبود

مفهومی از گذشته و آینده ای نداشت
جز حی لایموت دگر زنده ای نداشت

گنج نهان چگونه خودش را عیان کند؟
اسرار سینه با چه زبانی بیان کند؟

دلتنگ خویش بود خدا در سرای خویش
می خواست همدمی بگزیند برای خویش

اینگونه شد که یک نفس از روح خود دمید
و از نور لایزال خودش نوری آفرید

لبریز کرد عاطفه را در سلاله اش
خلقی عظیم ریخت درون پیاله اش

آنگونه خلق شد که نیاید مثال او
روشن شد آسمان و زمین از جمال او

همتا نداشت مثل خدا بی بدیل بود
این نور خلق عالمیان را دلیل بود

لبخند زد مراتب نعمت شروع شد
زنجیره وار قصه خلقت شروع شد

حور و ملک، اجنه و روح آفریده شد
دریا و دشت، جنگل و کوه آفریده شد

انسان حیات یافت و پا بر زمین گذاشت
از خاک آن گرفت هرآنچه نیاز داشت

انسان قرار بود که خوش زندگی کند
تنها به پیشگاه خدا بندگی کند

اما امان از آتش جهل و کشاکشش
واحیرتا از آدم و آن نفس سرکشش

هرگز دل از غرور و حسد شستشو نکرد
ظلمی به خویش کرد که شیطان به او نکرد

آنروز که بشر به ته خط رسیده بود
از خاک زیر پاش خدا آفریده بود

خالق، خودش به حکم تدبر زبان گشود
نوری که آفریده خود بود را ستود

ای فخر آسمان و زمین بی رقیب من
ای جلوه قداست من ای حبیب من

ناگفته حرف ها که تو داری شنیدنی ست
وصف من از زبان تو آری شنیدنی ست
‌
در گوش این جهان خبر از آن جهان بده
در آسمان به اهل زمین آشیان بده

از رنج گور دخترکان را خلاص کن
شان و مقام را به زنان ارمغان بده

آری، به خاک بینی ابلیس را بمال
آنروی سکه را به خلایق نشان بده

انسان خودش که فکر خودش نیست، غافل است
روح به خواب رفته او را تکان بده

سمتش برو اگرچه نیاید به سمت تو
آغوش مهر وا کن و او را امان بده

وقتش رسیده ماه منیر ات کند حلول
اینک خودی نشان بده یا ایها الرسول

ای نور، من چگونه بشر را رها کنم؟
باید برای تو بدنی دست و پا کنم

دل را به کار داد کمی گِل درست کرد
با ذوق و با سلیقه خود دل درست کرد

بر استخوان و گوشت او کالبد گذاشت
بی منت از جمال خودش هر چه شد گذاشت

او را صدا کن آمنه نامش مبارک است
ذاتش ز هرچه پستی و زشتی ست منفک است

امروز کودکی که در آغوش ات آمده است
حسن ختام عهد نبوت محمد است

او خاتم است و خاتمه عصر جاهلی
زیبا شمایل است و چه والا فضایلی

بین دو کتف اوست همینک نشانی اش
رفته به مهربانی من مهربانی اش

خاک حجاز مبداء و افلاک مقصدش
آن روز می رسد که جهان می شناسدش

دلواپس اش مباش که دارایی اش منم
شصت و سه سال همدم تنهایی اش منم

فرزند تو نشانه شان رفیع توست
خرسند باش و شاد که فردا شفیع توست

شاعر: سید جعفر حیدری

_____________________________________________________________

متن شعر مدح پیامبر اکرم (ص) و امام صادق (ع)

به دنیا آمده تا اینکه مهمان خودش باشد
زمین و آسمان ها تحت فرمان خودش باشد

مسلمان بودن آسان است سلمان بودن آسان نیست
فقط در وسع سلمان است ،سلمان خودش باشد

پی جان خدا می گشت پس پیدا نشد شخصی
به جز حیدر که او را خواست تا جان خودش باشد

علی پا روی دوشش می گذارد چون نمی خواهد
نمای کعبه در آشفته میدان خودش باشد

از ابراهیم دل می کَند در راه حسینش تا
عزای فاطمه نه،عید قربان خودش باشد

به آتش می کشد هیزم می آرد آنکه می گوید
که بگذارید حضرت گرم هذیان خودش باشد

به جنت کلبه ای دارد که در سوگ عزیزانش
به عام الحزن ها یعقوب کنعان خودش باشد

منِ بی دست و پا این بیت ها را دست و پا کردم
که روز حشر دستانم به دامان خودش باشد

شاعر: محمد معین پوریلان

متن شعر ازدواج پیامبر اکرم (ص) و حضرت خدیجه (س)

دلش را برده‌ای، هر وقت صحبت کرده‌ای بانو!
محمد را، چنین غرقِ محبت کرده‌ای بانو!

تو پیش از وحی، ایمان داشتی، اعجاز عشق این‌ است
به قلبت اقتدا، پیش از نبوت کرده‌ای بانو!

به محراب دو ابرویش، تماشا کرده‌ای حق را
میان معبد چشمش، عبادت کرده‌ای بانو!

اگر زر باختی، بردی دل ماه دو عالم را
چه سودی، در میان این تجارت کرده‌ای بانو!..

تمام هستیِ حق: کوثرش، سهم تو شد، زیرا
تمام هستی‌ات را، نذرِ اُمّت کرده‌ای بانو!..

نبودی در خُم، اما با علی داماد و مولایت
به لطف دست زهرایت، تو بیعت کرده‌ای بانو!

چه دُرّی، در دل دلدادگی دیدی، که از دنیا
به یک پیراهن کهنه، قناعت کرده‌ای بانو!

به آن دست کریمت، دارم امّیدی که در محشر
ببینم شاعرت را هم شفاعت کرده‌ای بانو!

شاعر: قاسم صرافان

______________________________________________________________________

متن شعر ازدواج پیامبر اکرم (ص) و حضرت خدیجه (س)

شکوه مطلق طوبایی اش نهال نداشت
کمال بود کمالی که فصل کال نداشت

بزرگ بود بزرگ از همان طفولیّت
بزرگ بود زمانی که سن و سال نداشت!

مردّدم بنویسم که مثل خورشید است
که یاد روشن او در دلم زوال نداشت

مردّدم بنویسم که مثل خورشید است
مگر نگفت پیمبر که او مثال نداشت!

چه بود قصه ی دلدادگی و دلداری؟
به جز خیال محمد دگر خیال نداشت

کسی شبیه محمد به مقصد و مقصود
به راز وحی، به سرچشمه اتصال نداشت

به مهربانی احمد نبود هیچ کسی
که چشمه نیز چنین خلقتی زلال نداشت

سپرد دل به محمّد، به فخر عالمیان
چنان خدیجه کسی عشق ایده آل نداشت

اگر نبود خدیجه، نبود زهرایی
اگر نبود خدیجه، رسول آل نداشت

درست در وسط صحن خانه گم می شد…
میان خیل ملائک، اگر چه بال نداشت!

چنان به در زدن دست ها تفقد داشت
که در گذار و گذر سائلی سوال نداشت

هرآنچه داشت نثار عقیده کرد و گذشت
نظر به هیچ کسی غیر ذوالجلال نداشت

چنان موانستی با خدای سبحان داشت
که روز وصل دل آشوبی وصال نداشت

شاعر: مهرداد محرابی

متن شعر آغاز امامت حضرت صاحب الزمان (عج)

هرچند در برابرت از ذره کم‌تریم
از دل‌خوشان آن نگه ذره پروریم

ای مهربان ترین پدر ! ای آبروی ما
مارا ببخش…ناخلف و آبرو بریم…

مارا ببخش…گرچه که دور از تو سالها‌ست
سنگین دلیم گاهی و گاهی سبک سریم

مایی که بی تو شیخ و فقیه‌ایم و مدعی
خود هاج و واج مانده‌ی معروف و منکریم

معصوم مردمیم! ولی در خفای خویش
درگیر توبه‌های مدام و مکرریم

مارا سر نگاه به صوم و صلاه نیست
دلبستگان جلوه‌ی محراب و منبریم

ایمانمان قوی‌ست! به قدری که آخرت
اصلا بعید نیست بفهمیم کافریم!

کاهیم و در توهم خود کوهی استوار
سنگیم و در تصور خود در و گوهریم

اما بگو اگر تو نباشی که بشنوی
از دست خود شکایت خود را کجا بریم

باید به جز تو با که بگوییم الغیاث؟
مایی که سخت بی کس و بی یار و یاوریم

“آقا” اگر تویی که همه بنده ایم ما
“رهبر” اگر تویی که فدایی رهبریم

یکبار اگر که رد شده‌ایم از برابرت
لطفی کن و دومرتبه مگذار بگذریم

شاعر: علیرضا نور علیپور

____________________________________________________________

متن شعر آغاز امامت حضرت صاحب الزمان (عج)

چقدر غم به دل روزگار می آید
شراره بر جگر سوگوار می آید

به لطف قسمت و تقدیر، خون دل هر شب
به میهمانی این لاله زار می آید

چه گریه ها که نکرده است مردم چشمم
صدای ناله ازین جویبار می آید

دلم خوشست که بعد از سیاهی اسفند
به باغ ماتم ما هم، بهار می آید

نگاه کن به غباری که در دل جاده است
سواری از پس این انتظار می آید

شاعر: سمیه مومنی

____________________________________________________________

متن شعر آغاز امامت حضرت صاحب الزمان (عج)

همدمِ گریه ی سحر نشدیم
آخرش از تو باخبر نشدیم

گرچه لطفت زیاد از حد بود
“کم برای تو دردسر نشدیم”

ندبه خواندیم دورِ هم،اما
سیصد و سیزده نفر نشدیم

یک شبِ جمعه،سمتِ کرببلا
با تو ای عشق،همسفر نشدیم

بندِ هر معصیت،شدیم، ولی-
غافل از روضه های “در” نشدیم

نوکریِ تو آبرومان داد
ما سرِ خود که معتبر نشدیم

عمرمان رفت و بی خبر ماندیم
آخرش از تو با خبر نشدیم…

شاعر: محمد پور مرادی

متن شعر مرثیه امام حسن عسکری (ع)

مرثیه حضرت امام حسن عسکری علیه السلام

سینه ام تنگ آمده بابا به دادم می رسی؟
یادگارِ آخرین..حالا به دادم می رسی؟

رعشه ای انداخته زهرِ جفا بر پیکرم
یاری ام کن یاورِ تنها، به دادم می رسی؟

می روم دلواپسم..خیلی برایت ای پسر
وقتِ رفتن شد گلِ طاها به دادم می رسی؟

بعدِ من این خانه را بدجور آتش می کِشند
اضطرابم را ببین..دریا به دادم می رسی؟

چادرِ مادر نسوزد در میانِ شعله ها
آمده در خاطرم زهرا..به دادم می رسی؟

در دمِ رفتن زدم بر سینه و سر جانِ من
سینه ام تنگ آمده بابا به دادم می رسی؟

شاعر: محسن راحت حق

___________________________________________________________

متن شعر مرثیه امام حسن عسکری (ع)

زهرِ جانکاهی تو را انداخت از تاب و توان
چهره ات شد زرد و زار و بی تکلّم شد زبان

گر گفتی! از نفس هایت حرارت می وزید
سینه ات میسوخت، حالِ احتضارت شد عیان

کینهٔ دیرینه دارند از حسن ها(ع) زهرها
مجتبی با عسکری فرقی ندارد آنچنان

یاد داغ مادر افتادی و تا بغضت شکست
رفتی از حال و زمین خوردی به پهلو ناگهان

لحظه های آخرت خود را رساند و بوسه زد
هر دو دستانِ تو را با اشک های بی امان

دستهای سرد تو در دست هایش لمس شد
جان سپردی! شد محمدمهدی ات صاحبزمان(عج)

شد امام المنتقم صاحب-عزایِ داغ تو
شد عزادار تو صحنِ سامرا تا جمکران

جان سپردی خوب شد در خانه…دور از آفتاب
خوب شد که پیکرت لازم ندارد سایه بان

پیکرت تشییع شد آقا نماندی بی کفن
با غضب غارت نکرد انگشترت را ساربان

راستی نامت حسن(ع) بود و خدا را شکر که
سمت تابوتَت کسی تیری نزد از دشمنان

حُرمتت شد حفظ، داری لااقل سنگ مزار
هم حرم داری و هم خادم کنارِ زائران

عاقبت می میرم از داغ بقیع بی حرم
از غم ِ آن مادری که شد مزارش بی نشان!

شاعر: مرضیه عاطفی

___________________________________________________________

متن شعر مرثیه امام حسن عسکری (ع)

باید که دنیا فصل در فصلش خزان باشد
وقتی که با تو اینچنین نامهربان باشد

ای کاش که من نیز امشب زائرت بودم
جایی که فرزندت در آنجا روضه خوان باشد

دريايي از درد و غريبي موج خواهد زد
پای حسن هرگاه جایی درمیان باشد

وقتی حسن باشی دگر جای تعجب نیست
سقف مزارت هم زمانی آسمان باشد

وقتی حسن باشی دگر جای تعجب نیست
وضعت میان خانه چون زندانیان باشد

وقتی حسن باشی دگر جای تعجب نیست
خون دلت از کنج لب هایت روان باشد

آری حسن بودی ولی هرگز ندیدی که
گلبرگ روی مادرت چون ارغوان باشد

سخت است تشنه باشی و لب های لرزانت
حتی برای آب خوردن ناتوان باشد

هنگام برخورد لبت با کاسه ی آب است
وقت گریز روضه های خیزران باشد

شاعر: محمد علی بیابانی

___________________________________________________________

متن شعر مرثیه امام حسن عسکری (ع)

روی تو برده رونق ماه تمام را
مجذوب کرده جلوهٔ تو خاص و عام را

حسن تو بی‌نهایت و فضل تو بی‌شمار
مبهوت مانده‌ام بنویسم کدام را

تفسیر چشم‌های تو برهان عاشقی‌ست
می‌خوانم از نگاه تو خیرالکلام را

هر راهبی که دید تو را گفت دیده است
با چشم خود مسیح علیه‌السلام را

هر جا که تو قدم بزنی «سُرَّ من رَءا»ست
سرشار کردی از نفست هر مشام را

اما قدوم سبز تو ای کعبهٔ بهشت
حسرت به دل گذاشته بیت الحرام را

دیدند دشمنان تو حیران و مضطرب
آرامش نگاه تو و شیر رام را

دست سخاوت تو و چشم عنایتت
پر کرده از نسیم سحر صبح و شام را

از ما مگیر، ای همه باران و روشنی
لطف مدام و مرحمت مستدام را

شاعر: سید محمدجواد شرافت

___________________________________________________________

متن شعر مرثیه امام حسن عسکری (ع)

“خسته‌ام از راه، می‌پرسم خدایا پس کجاست؟
شهر… آن شهری که می‌گویند: «سُرَّمَن رَءا»ست

تابلوهای کنار جاده می‌گویند نیست
چند فرسخ بیشتر از راه ما، تا راه راست…

رو به رویم ناگهان درهای بازِ خانه‌ات
بر لبم نام کریمی، چون امامِ مجتباست

احتمال ریزش یکریز باران قطعی است
در دلم اندوه عصر جمعه‌های کربلاست

آسمان یک کاشی از محراب تو، دریا فقط
گوشهٔ سجاده‌ات در نیمه‌شب‌های دعاست

از کراماتت چه باید گفت وقتی با تو است
آنچه یک حرفش فقط با آصف بن برخیاست

از کبوترهای شهرم نامه‌ای آورده‌ام
حالشان خوب است اما روحشان اینجا رهاست

راستی! حال کبوترهای بامت خوب شد؟
در صدای من طنین انفجار گریه‌هاست

سکّه‌ها جاری‌ست از چشمانم اما باز هم
دست‌هایم رو به سویت کاسه‌های سامراست”

شاعر: اعظم سعادتمند

___________________________________________________________

متن شعر مرثیه امام حسن عسکری (ع)

قصد، قصد زیارت است اما
مانده اول دلم کجا برود
حال و روز مرا هر آن‌کس دید
گفت باید به کربلا برود

-نجف و کربلا- دلم لرزید،
-مشهد و کاظمین- خوب آمد
یازده بار استخاره زدم
تا بفهمد به سامرا برود

ابتدای مسیر، الله است
انتهایش بقیةالله است
سامرا وعده‌گاه آخر ماست
جاده باید به انتها برود

همه یک روح و یک بدن هستید
پس تمام شما حسن هستید
دل من با تو سامرایی شد
تا به دیدار مجتبی برود

تو بقیع پر از مخاطره‌ای
کربلایی و در محاصره‌ای
یا که باید جگر به زهر دهی
یا سرت روی نیزه‌ها برود..

شاعر: محسن ناصحی

متن شعر مرثیه امام رضا (ع)

مظهر رحمت خدا سلطان
هشتمین نور انما سلطان
سفره ات پهن هرکجا سلطان
السلام علیک یا سلطان

کرمت شد دلیل این اذعان
احدی نیست جز شما سلطان

بار خود نزد شاه آوردم
ذره ای اشک و آه آوردم
کوله باری گناه آوردم
بر حریمت پناه آوردم

گرچه عبدی پر از خطا هستم
زائر مشهد الرضا هستم

شده معنا کنارت آسایش
تویی آقا دلیل آرامش
با تو لازم نمی شود خواهش
گویم این را بدون آلایش…

گاهی اقرار و اعتراف رواست
” همه ی هستی ام امام رضاست ”

دردمندم ، دوا نمی خواهم
من مریضم شفا نمی خواهم
حاجتی جز شما نمی خواهم
از تو غیر از تو را نمی خواهم

در کرم کار خویش را بلدی
دست خالی نمی رود احدی

معصیت های من ندیدی تو
پدرانه سویم دویدی تو
بین آغوش خود کشیدی تو
چشم بسته مرا خریدی تو

گره افتاده است در کارم
بیش از اندازه دوستت دارم

می کنی خوبِ خوب حالم مرا
راحت از دغدغه خیال مرا
بهر پرواز و قرب بال مرا …
…می دهی رزق کل سال مرا

داده ای هر زمان مرا امداد
بهترین جاست صحن گوهرشاد

جبرئیلی که تا سما رفته
اهل عرفان که تا خدا رفته
هر کسی تا به کربلا رفته
قبل آن مشهد الرضا رفته

اخر اقا برات دست شماست
روز محشر صراط دست شماست

ای به دردم دوا امام رضا
نظری بر گدا امام رضا
از کرم یا سخا امام رضا
ببرم کربلا امام رضا

مدد از سوی غیر تو ننگ است
من حرم لازمم دلم تنگ است

شاعر: عرفان ابوالحسنی

______________________________________________

متن شعر مرثیه امام رضا (ع)

با احترام، دست به سينه نهاده است
پايين پايتان به ادب ايستاده است

پاهاى پر ز آبله اش مى دهد گواه
ك از كاروان زائر پاى پياده است

دیروز بین راه و فراسوی جاده ها
اکنون کنار روضه ی دارالسعاده است

مهمان دستهاى كريمانه ى شما
مهمان سفره اى كه هميشه گشاده است

تكرار چند جمله، فرازى ز “جامعه”
مشق ارادتش به شما خانواده است

گاهى كنار صحن و گهى گوشه ى ضريح
فرقى نمى كند، همه دارالاجابه است

دارد صفاى اشك به پهناى صورتش…
با احترام دست به سينه نهاده است

شاعر: مهدی فخار شاکری

______________________________________________

متن شعر مرثیه امام رضا (ع)

نیمه شب بود و دفتر شعرم
میهمان شه خراسان بود
صحن های حرم همه نمناک
خاطرم مانده است،باران بود

در هیاهوی صحن گم شدم و
خاطراتم همه دوباره شدند
شعر اذن دخول میخواند و
واژه ها نایب الزیاره شدند

حرف های نگفتنی ام را
همه را بی اراده میگفتم
مثل هر بار،مثل کودکیم
خودمانی و ساده میگفتم

السلام علیک امام رضا
کوله بارم بجز خجالت نیست
بهتر از من ،خودت که میدانی
مزد بی معرفت،زیارت نیست

باز هم مهربان ترین آقا
کنج ایوان مرا تو جا دادی
خادمی راه را نشانم داد
-این طرف می رسد به آزادی

دل شب روضه منور تو
به نظر،لیلة الرغائب بود
طاق ایوان طلای صحن شما
قبله هر نماز واجب بود

آه از این فراق طولانی
بین این دست و پنجره فولاد
یک،دوسال است،مانده ام تنها
دور از حوض صحن گوهرشاد

من همان کودکم که گمشده ام
جز شما مرهمی برایم نیست
بغلم کن،دوباره،مثل قدیم
نه حیاط و رواق جایم نیست

من بدِ بد تو خوب خوب آقا
تو بزرگ و من اوج نامردی
حال و روز مرا که میدانی
چه کنم تو بد عادتم کردی

چاره ی درد های بی درمان
یک بلیط قطار مشهد بود
سر پناه دل پر از زنگار
سایه ی آشنای گنبد بود

گره کار ما به دست شماست
بخدا یک نگاهتان کافیست
همه جا رفته ایم و برگشتیم
غیر این سرپناه،پناهی نیست

کفتر رو سیاه،بی تاب است
دور از شهر توست، میدانم…
در خیالم،کنار گنبد تو
دارم اذن دخول میخوانم….

شاعر: مهدی جوانمرد

______________________________________________

متن شعر مرثیه امام رضا (ع)

لب خشک و داغی که در سینه دارم
سبب شد که گودال یادم بیاید
اباصلت! آبی بزن کوچه‌ها را
قرارست امشب جوادم بیاید

قرار است امشب شود طوس، مشهد
شود قبله‌گاه غریبان مزارم
اگر چه غریبی شبیه حسینم
ولی خواهری نیست اینجا کنارم

به دعبل بگو شعر کامل شد اینجا
«و قبرٍ بطوس»ی که خواندم برایش
بگو این نفس‌های آخر هم اشکم
روان است از بیت کرب وبلایش

از آن زهر بی‌رحم پیچیده‌ام من
به خود مثل زهرای پشت در از درد
شفا بخش هر دردم از بس که خواندم
در آن لحظه‌ها روضه‌ی مادر از درد

بلا نیست جز عافیت عاشقان را
تسلای دردم نگاه طبیب است
من آن ناخدایم که غرق خدایم
«رضا»یم، رضایم رضای حبیب است

شدم شمس ایمان و آیینه ی عشق
به هر قلب تاریک بخشیده ام نور
کُند هر که، هر جا هوای ضریحم
دلش را در آغوش می‌گیرم از دور

شدم آسمان، پیش روی کبوتر
رسیدم که هر آهو آزاد باشد
چه جای غم آن زائر خسته ام را
اگر در پناه گهرشاد باشد

اباصلت آبی بزن کوچه‌ها را
به یادِ سواری که با ذوالفقارش
بیاید سحر تا بگردند دورش
خراسان و یاران چشم انتظارش

شاعر: قاسم صرافان

______________________________________________

متن شعر مرثیه امام رضا (ع)

من دست خالی آمدم ، دست من و دامان تو
سرتا به پا درد و غمم، درد من و درمان تو

تو هر چه خوبی من بدم ، بیهوده بر هر در زدم
آخر به این در آمدم ،باشم کنار خوان تو

از هر دری من رانده ام ، من رانده ی وامانده ام
یا خوانده یا نا خوانده ام ،اکنون منم مهمان تو

پای من از ره خسته شد، بال و پرم بشکسته شد
هر در به رویم بسته شد، جز درگه احسان تو

گفتم منم در می زنم ،گفتی به تو سر می زنم
من هم مکرر می زنم ،کو عهد و کو پیمان تو؟

سوی تو رو آورده ام، ای خم سبو آورده ام
من آبرو آورده ام، کو لطف بی پایان تو؟

حال من گوشه نشین، با گوشه ی چشمی ببین
جز سایه ی پر مهرتان، جایی ندارم جان تو

من خدمتی ننموده ام، دانم بسی آلوده ام
اما به عمری بوده ام، چون خار در بستان تو

شاعر: استاد علی انسانی

______________________________________________

متن شعر مرثیه امام رضا (ع)

وقتی که قال در حرمت حال می شود
دست دعا به شانه ی من بال می شود

در این همه مریض یکی را شفا مده
تقصیر توست این همه جنجال می شود

بر راه زائران تو کردیم گریه ها
این آبروی ماست که پامال می شود

از توبه در حریم تو ما هم ملک شدیم
آدم در این محیط سبک بال می شود

این نامه نیست بر پر و بال کبوتران
خون دل است سوی تو ارسال می شود

آباد شد کسی که ز گریه خراب شد
خوشحال آنکه پیش تو بد حال می شود

هر کس نمی رسد به در آفتاب او
معنی اگر چه نیز بود کال می شود

شاعر: محمد سهرابی

______________________________________________

متن شعر مرثیه امام رضا (ع)

یا غریب الغربا ما همه انصار توایم
تو شه عالم و ما سائل دربار توایم

سفره ی جود تو گسترده و ما محتاجیم
لطفی ای یوسف زهرا که خریدار توایم

دردمندان جهان بر در تو محتاجند
چاره ای ساز طبیبانه، که بیمار توایم

پرچم گنبد تو عزت ملک عجم است
ای عجب غافل از الطاف سزاوار توایم

ای شه عقده گشا عقده ی دل را وا کن
جلوه در جان بنما عاشق دیدار توایم

فخر در روز قیامت به ملائک بکنیم
که به کویت رَهِمان دادی و زوّار توایم

شاعر: استاد کلامی زنجانی

______________________________________________

متن شعر مرثیه امام رضا (ع)

دم به دم تا همیشه قلب پدر
با نفس‌های تو هماهنگ است
روز و شب قاصدک خبر می‌داد
دل بابا برای تو تنگ است

تو تمام وجود بابایی
او ولی از وجود خود دور است
بی‌تو هر لحظه قطره در قطره
اشک او دانه‌های انگور است

چه فراقی خدا! که از وصفش
دل واژه، دل قلم خون است
لحظه لحظه نفس نفس بی‌تو
دم او زهر و بازدم خون است

می‌نویسم ولی نمی‌دانم
پای این روضه تا کجا بکشد
می‌نویسم ولی خدا نکند
پدرت روی سر عبا بکشد

مو به مو مثل شام گیسویت
چله‌ی تاک هم پریشان است
اشک تو روی جسم او یعنی
غسل باران به دست باران است

پیکرش غرق گل شد اما باز
گریه کردی دلت کجاها رفت
لحظه‌ای چشم بستی و دیدی
تیغ و شمشیر و نیزه بالا رفت

روضه‌خوان پدر شدی آن دم
یک طرف قلب خیمه‌ها می‌سوخت
آن طرف روی نیزه‌ها دیدی
سر خورشیدِ کربلا می‌سوخت

بی‌گمان موقع کفن کردن
بین دستان تو کفن لرزید
چه کشیده‌ست آن امامی که
عشق را بین بوریا پیچید

شاعر: سیدحمیدرضا برقعی

______________________________________________

متن شعر مرثیه امام رضا (ع)

آخر ماه صفر، اول ماتم شده است
دیده‌ها پر گهر و سینه پر از غم شده است

آه ای ماه، که داری به رخت گرد ملال!
خون دل خوردن خورشید، مسلّم شده است

آخر ای ماه سفر کرده که سی روزه شدی
رنگ رخسار تو، همرنگ محرّم شده است

عرشیان، منتظر واقعه‌ای جان‌سوزند
چشم قدسی نفسان، چشمهٔ زمزم شده است

شب تودیع پیمبر، شهدا می‌گفتند:
آه از این صبح قیامت، که مجسم شده است

تا که بر چیده شد از روی زمین سایهٔ وحی
آسمان، ابری و آشفته و درهم شده است

مجتبی گلشنی از لاله به لب، کرد وداع
داغ او، داغ دل عالم و آدم شده است

باغ، لبریز شد از زمزمهٔ یاس کبود
لاله، دل تنگ‌تر از حجلهٔ ماتم شده است

میهمانی، که خراسان شد از او باغ بهشت
میزبان غم او عیسی مریم شده است

از همان روز، که زد سکّه به نامش در طوس
شب، پی کشتن خورشید مصمم شده است

تا بسوزد دل ذریهٔ زهرای بتول
زهر در ساغر انگور فراهم شده است

راستی تا بزند بوسه بر ایوان طلا
کمر چرخ به تعظیم شما خم شده است

پایتخت دل صاحب‌نظران است این‌جا
مشهد انگشت‌نمای همه عالم شده است

گر چه بسیار خطا دیده‌ای از ما، اما
سایهٔ مهر تو، کی از سرِ ما کم شده است؟

گر چه من ذرّهٔ ناقابلم ای شمس شموس!
باز پیوند من و عشق تو محکم شده است

شاعر: استاد محمد جواد غفورزاده

______________________________________________

متن شعر مرثیه امام رضا (ع)

تا زنده تر باشی شکستی قُفلِ جانَت را
شُکرِ خدا آسوده خوردی شوکَرانت را

ای جان فدای آبِ سقاخانه ات ،‌ صدشُکر
که تشنگی برآن نشد گیرَد توانت را

شکرِخدا نه خیزران بوسیده رویت را
نه نَعلِ اسبی خُرد کرده استخوانت را

وقتی که جان دادی جوادَت نیز پیشت بود
هرگز ندیدی ارباً اربایِ جوانت را

آقای خوبم خواهَرَت در شهرِ قُم دیده ست
مهمان نوازی های گرمِ میزبانت را

از بام ها گل بر سر معصومه(س) می بارید
این ماجرا بیچاره کرده روضه خوانت را

نه مَعجری غارت شده نه صورتی نیلی
نه طعنه ای آزرده کرده کودکانت را

خورشیدِ هشتُم رفتی اما شکرِ این باقیست
غرقِ شفق هرگز ندیدم آسمانت را

مَن کربلا بودم همین ده روزِ پیش آقا
از بس که می خواهم تمامِ خاندانت را

ای کاش می شد تا که جارو می کشیدم من
با مُژه ام از کربلا تا آستانت را

در آخرِ ماهِ صَفر شورِ سفر داریم
برما بیفکن آن نگاهِ مهربانت را

ای عشق! مشهد لازمیم و باز لطفی کن
مهمان خود کن بارِ دیگر دوستانت را…

شاعر: محسن کاویانی

______________________________________________

متن شعر مرثیه امام رضا (ع)

درد و دل های من فراوان است
بگذریم از شما چه پنهان است
پیش تو هر کسی که مهمان است
درد هایش نگفته درمان است

پسری کور گنبدت را دید
دختری کر صدات را فهمید
با چه نازی در آسمان چرخید
کفتری که به روی ایوان ست

بسته ام دل به مهر تو تنها
جز تو من را کسی نشد مولا
شمسِ تبریز مالِ مولانا
شمس من ساکن خراسان است

نور تو می درد سیاهی را
نچشم طعمِ بی پناهی را
بر سرش کرده تاج شاهی را
هر کسی که گدای سلطان است

باز هم آمدم پناهم ده
زائر مشهدم پناهم ده
من اگر چه بدم پناهم ده
دلم از کرده اش پشیمان است

در حرم تا که آب نوشیدم
لب خشک حسین را دیدم
مردم از شرم تا که فهمیدم
گفته مقتل ذبیح العطشان است

خویش را باز سینه زن کردم
یاد ارباب بی کفن کردم
من نوکر سیاه تن کردم
شاه عالم به خاک عریان است

شاعر: شهریار سنجری

______________________________________________

متن شعر مرثیه امام رضا (ع)

عشق ، قافیّه در ردیفِ رضا
ماه و خورشید در صحیفِ رضا

در صفا و کرامت و احساس
در جهان کیست همردیفِ رضا ؟

وَ یقیناََ براتِ کرب و بلا
میرسد هر دم از مُضیفِ رضا

جبرئیل آمده برایِ شفا
رو به رو مضجعِ شریفِ رضا

لقبش یاورِ ضعیفان است
من کی‌ام؟ بنده‌ی ضعیفِ رضا

شاعر: علی گلچین پور

______________________________________________

متن شعر مرثیه امام رضا (ع)

گرفته است دلم مثل آسمان امشب
دوباره حرف فراق است در میان امشب

به پای ثانیه ها چنگ می زنم اما
چرا نمی گذرد کندتر زمان امشب

فدای سینه زن خسته ای که بعد دو ماه
گرفته کنج حسینیه آشیان امشب

یکی برای خود آرام روضه می خواند
زبان گرفته یکی هم “حسین جان” امشب

مدینه، کرب و بلا، سامرا، نجف، مشهد
کجاست صاحب عزا صاحب الزمان امشب

بیا بخاطر این اشک، این لباس سیاه
دمی کنار عزادارها بمان امشب

نخواهم اجر، ولی از تو خواهشی دارم
بیا به مجلس ما روضه ای بخوان امشب

پس از دو ماه چه اجریست بهتر از اینکه
در آستان رضاییم میهمان امشب

چه سفره ای شود آن سفره ای که جمع شود
به دست بخشش آقای مهربان امشب

شاعر: محمد علی بیابانی

______________________________________________

متن شعر مرثیه امام رضا (ع)

فکر کن نیمه شب و نم نمِ باران باشد
رو به رویت حرم شاه خراسان باشد

فکر کن گوشه ی صحنش بِنِشینی تنها
و در این فاصله در دست تو قرآن باشد

می شود باز به سوی تو بیایم آقا؟
می شود باز دلم پیش تو مهمان باشد؟

مثلِ تو نیست کسی تا که به دادم برسد
مثلِ من گرچه کنار تو فراوان باشد

من کجا؟شعر برای تو کجا؟ وصفِ شما
هنرِ محتشم و دعبل و عمّان باشد

گله ای نیست از این دوریِ جانفرسا چون
لذت وصل،پس از هجر دو چندان باشد

کربلا کعبه ی عشاق جهان است اما
دعوتش دست ولی نعمت ایران باشد

گوشه ی چشم بینداز گدایانت را
چشمِ محتاج به دستانِ کریمان باشد…

شاعر: محمد پور مرادی

______________________________________________

متن شعر مرثیه امام رضا (ع)

بیا مباش دگر فکر ماسبَق اینجا
بیا بیا که بگرداند او ورَق اینجا

پناهگاهِ منِ خسته این حرم باشد
پناه می برم از شرّ ماخلَق اینجا

به روز حشر شراب طهور مینوشی
ز انفعال بریزی اگر عرق اینجا

فقیه و عارف و عامی نشسته در صحنش
رسیده اند به وحدت همه فِرَق اینجا

اگر که سجده نمودیم ، عیبمان مکنید
که دیده ایم تجلّیِ ذات حق اینجا

شاعر: عاصی خراسانی

متن شعر مرثیه رسول اکرم (ص)

آنکه با غمزه‌‌های گفتارش
درس‌آموزِ صد مدرّس بود
در نفس‌های آخرِ عمرش
قلم و کاغذی طلب بنمود

چون که می‌خواست مردمِ دینش
نشوند از مسیر حق، گمراه
خواست در آخرین وصیت خویش
بنویسد: “علی ولی‌الله”

ناگهان از میان جمعیت
محضر حضرت رسول‌الله
یک نفر _آن‌که دانی و دانم_
گفت “ان الرجل لیهجر”… آه

او که آیات را نمی‌فهمید
گفت قرآن برای ما کافی‌ست
او نفهمید که کلام رسول
جز کلام خدای سبحان نیست

آن رسولی که گفت: ای مردم!
یک امانت زِ من کنار شماست
اجر پیغمبریِ من، تنها
احترامِ به دخترم زهراست

چند روزی گذشت… مردی که
بر نبی بست تهمتِ هذیان
او که قرآن برای او بس بود
حمله‌ور شد به کوثر قرآن

کوچه آماده، هیزم آماده
یک نفس مانده بود تا آتش
داد زد: ای اهالیِ خانه
یا که بیعت کنید یا آتش…

همه گفتند: فاطمه آنجاست
گفت: فضه، حسن، علی، یا او،
هرکسی پشت درب این خانه‌ست
طعمه‌ی آتش است حتی او

همه گفتند: محسنش پس چه؟
گفت: فرقی نمی‌کند اصلاً
باید این خانه را بسوزانم
مرد باشد میانِ آن یا زن

چند لحظه سکوت کرد و سپس
چند گامی سوی عقب برگشت
همه گفتند: منصرف شده است
همه گفتند که بخیر گذشت

ناگهان باز سمت خانه دوید
لگدی زد به در…خدا!… مادر
فاطمه بی‌سپر…خدا!… محسن
در شده شعله‌ور…خدا!…مادر

شاعر: حمید رمی

_______________________________________________________

متن شعر مرثیه رسول اکرم (ص)

چه بود سهم زمین و زمان اگر تو نبودی
و سرنوشت تمام جهان؟ اگر تو نبودی

در آن میانه که باران سنگ بود و شکستن
نبود پنجره‌ای در امان، اگر تو نبودی

هنوز معبر اصحاب فیل بود زمانه
شکسته بود دل آسمان، اگر تو نبودی

حجاز بود و غم دختران زنده به گورش
یکی نداشت ز غیرت نشان، اگر تو نبودی

زمین روایت سبزی‌ست از نگاه تو اما
چه بود آخر این داستان؟ اگر تو نبودی

شاعر: محمد رضا احمدی فر

_______________________________________________________

متن شعر مرثیه رسول اکرم (ص)

لحظه های آخرش بود و به حیدر خیره شد
اشک از چشمش چکید و کنج بستر خیره شد…

تا که عزراییل وارد شد برای قبض روح
بر علی(ع) و فاطمه(س) با حال مضطر خیره شد

خوب میدانست بعدش فتنه بر پا می شود
دود و آتش را تصوّر کرد و بر «در» خیره شد

دست هایش را گرفت و سخت بر سینه فشرد
آیه هایی خواند و بر بازوی کوثر خیره شد

روضه از عمق نگاهش داشت جریان میگرفت
پلک زد با ناتوانی؛ سمتِ دیگر خیره شد

آن طرف سر را به زانو داشت غمگین؛ مجتبی(ع)
بر غمش زل زد! به اندوهِ برادر خیره شد

طاقتِ بیتابی و اشک حسینش(ع) را نداشت
از نفس افتاد تا چشمش به حنجر خیره شد
¤
رفت تا جایی که زینب(س) بغض کرد از کربلا-
تا سرِ بازارِ شهر شام؛ بر «سر» خیره شد

دل ندارم! روضه کاش اینجا به پایان می رسید
وای از وقتی که بر «سر» چشم دختر خیره شد!

شاعر: مرضیه عاطفی

_______________________________________________________

متن شعر مرثیه رسول اکرم (ص)

السلام ای اشرفِ پیغمبران
ای فدای تو تمامِ انس و جان

السلام ای شهریارِ ذوالمِنن
ای تو خورشید همه کون و مکان

ای حبیب ای صاحبِ جاه و جلال
ای که نورت علتِ خلقِ جهان

بر همه پیغمبران تو افضلی
واسطِ فیضِ خدای مهربان

عالم از تحسینِ حُسنت بیقرار
ای که حُبت مژده ی باغِ جنان

تاجِ سلطانیِ امت آنِ توست
ای نبی ای مرسلِ آخر زمان

عاشقانه با کمالِ افتخار _
در خضوعِ تو زمین و آسمان

هر دو عالم ناجیِ امت تویی
ای تو اسبابِ نجاتِ امتان

یا رسول الله پناهِ عالمی
در پناهِ تو همه جانها امان!

شاعر: هستی محرابی

_______________________________________________________

متن شعر مرثیه رسول اکرم (ص)

پای بابا را بغل کردی رها کن دخترم
سعی کن از کودکت رفعِ بلا کن دخترم

نبضِ قلبش می زند..این ماههای آخری
محسنت را گاهگاهی هم صدا کن دخترم

بارِ شیشه داری و غصّه برایت خوب نیست
جای اندوه و بُکا..بهرم دعا کن دخترم

می روم از پیش تان،دلواپسِ این خانه ام
خواهشاً یاریِ جانِ مقتدا کن دخترم

بی‌کس و تنها شود حیدر پس از پروازِ من
پس حمایت از یدِ شیر خدا کن دخترم

دیدی آتش می رود بالا ز دربِ خانه ات
با شجاعت خویش را مستِ ولا کن دخترم

سعی کن مسمار نَنشیند به روی سینه ات
دائماً در زیرِ لب ذکرِ خدا کن دخترم

شاعر: محسن راحت حق