مدح و توسل به حضرت زینب (س)

«الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِی جَعَلَنَا مِنَ الْمُتَمَسِّکِینَ بِوِلاَیَهِ أَمِیرِ الْمُؤْمِنِینَ وَ الْأَئِمَّهِ المَعصُومِین عَلَیْهِمُ السَّلاَمُ»

روی دست عاشقی هرگز ندیدم منصبی
هر کسی عاشق نشد اصلا ندارد مذهبی
عشق یعنی کیمیاگر عشق یعنی معجزه
مرگ یعنی زندگی بی عاشقی روز و شبی
آسمانِ عشق می ارزد به هر هفت آسمان
تا درخشان است در آن مثلِ زینب کوکبی
ای دل دیوانه خاک پای زهرا را ببوس
هر که این روزی ندارد تا بگردد زینبی
بنده آن شیر بانوی دلیرم که نشاند
حا و سین و یا و نون را همتش بر هر لبی
بانی سینه زنی و روضه و دم زینب است
این حسین تنها یک عاشق دارد آن هم زینب است

نور میبارد خدا کوثر به کوثر داده است
بر تمام آفرینش شور دیگر داده است
لرزه افتاده به جان ابتران رو سیاه
حق دوباره یک خدیجه بر پیمبر داده است
قدر زر زرگر شناسد قدر زینب را علی
دختر مرد آفرین را حق به حیدر داده است
هر چه در زهرا و حیدر هست را عینا خدا
بی برو برگرد بر این شیر دختر داده است
جای لالایی چرا زهرا برای زینبش
نغمه جانم حسین جانم حسین سر داده است
چشم ثارالله روشن آمده هم سنگرش
آمده سر حلقه جان بر کفان لشکرش

کس ندیده مثل زینب پای تا سر فاطمه
بعد زهرا هم به خانه داشت حیدر فاطمه
خُلق و خُویش مهربانیش حیا و عفتش
فاطمه در فاطمه در فاطمه در فاطمه
دشمنِ شیر خدا از غیرت او ذله شد
در نماز عشق کرده اقتدا بر فاطمه
دختری را مادری کرده است خیلی برتر از
مریم و آسیه و حوا و هاجر فاطمه
هر چه آمد بر سرش دست کسی معجر نداد
فخر بر زینب کند تا روز محشر فاطمه
هر زمانی که عقیله رو به رویش مینشست
خویش را از آینه میدید بهتر فاطمه

خَلقاً و خُلقاً همه گفتند زهرا منظر است
پس مزار زینب کبری مزارِ مادر است
عالمی محوِ کمال بی بدیل زینب است
عقل مینازد به خود وقتی عقیله زینب است
خوش به حال سوریه از او گرفته آبرو
خوش به حال علقمه ماهش کفیل زینب است
خوش به حال آن فدایی های مظلوم حرم
زنده جاوید شد هر کس قتیل زینب است
مژده آمد زائران کربلا را از بهشت
چایی شیرین موکب سلسبیل زینب است
این هزار و چارصد ساله خوده توحید هم
مات مات از جمله «هذا القلیل» زینب است

در مناجات سحر خوبان صدایش میکنند
عبد زینب هر که شد عبد خدایش میکنند
پنج تن مانند کعبه احترامش میکنند
عرشیان مانند ما سجده به نامش میکنند
آسمانی ها برای بردن دل از خدا
خاک بوسی کبوترهای بامش میکنند
شیرمردان شیر میگردند پای منبرش
مرد میدان ها تأسی بر قیامش میکنند
تا ابد اسلام پیغمبر بود ممنون او
تا قیامت قبله و قرآن سلامش میکنند
جمله جمله خطبه اش لرزه به دل ها مینشاند
کوفیان یاد علی با هر کلامش میکنند
اوست حیدر در کلام و در مرام و در قیام
پرچم حق داشت بر کف پا به پای چار امام

کیست این که شام را مردانه ویران میکند
عالمی را آتش عشقش گلستان میکند
یک جهان دارد اسیر اما اسیری میرود
جای او عرش و ولی رو بر بیابان میکند
با غل و زنجیر تازه آمده نه ذوالفقار
این زنی که این چنین مردانه طوفان میکند
کیست این که خالصانه پیش سنگ و کعب نی
یک تنه خود را سپر بهر یتیمان میکند
وقت آن گشته است تا ثابت کند پیغمبر است
رأس روی نیزه را قاری قرآن میکند
دست هایش بشکند آن که برای دِرهمی
قاری قرآن او را سنگ باران میکند
اینَ اکبر اینَ سقا قلب زینب شد کباب
قاری قرآن او تنهاست در بزم شراب

سر تو را به روی نیزه آشیان دادن
مرا به مجلسِ نامحرمان مكان دادند
جماعتی كه نمك خوردۀ علی بودند
به خواهرت سرِ بازارِ كوفه نان دادند

صبر از زبان عجز ثنا خوان زینب است
عقل بسیط، واله و حیران زینب است

درخطبه اش که کوفه از آن شد سکوت محض
گفتی که ممکنات همه به فرمان زینب است

ایوب صابر است ولیکن در این مقام
انصاف ده که ریزه خور خوان زینب است

________________________________________________

مدح و توسل به حضرت زینب (س)

امشب که از شکوفۀ باران لبالب است
امشب دلم به تاب و سرم گرم این تب است
شمع است و شاهد است و شرابی که بر لب است
شور است و مستی است و شبی عشق مشرب است
شامی که روشنایی روز است امشب است
امشب شب ملیکۀ دادار زینب است

این جلوه جلوه های شبی بی کرانه است
این جذبه جذبۀ حرمی پر نشانه است
این سجده سجده بر قدمی جاودانه است
این شعله شعلۀ نفسی عاشقانه است
از هر لبی که می شنوی این ترانه است
عالم محیط و نقطۀ پرگار زینب است

چشمی گشود و چشم شقایق به خواب شد
نوری دمید و قبلۀ هر آفتاب شد
سِّری رسید و معنی اُم الکتاب شد
زیباترین دعای علی مستجاب شد
زهراست این که در دل گهواره قاب شد
امشب تمام گرمی بازار زینب است

بر عرش دست سبز نبی تا که جا گرفت
نورش زمین و هرچه زمان را فرا گرفت
حتی بهشت سرمه ازآن خاک پا گرفت
از عطر دامنش همه جا روشنا گرفت
آئینه ای مقابل رویش خدا گرفت
تصویر جلوه های خدا وار زینب است

این کیست اینکه سجده کند عشق در برش
این کیست این که سینه درد در برابرش
این کیست این که از جلوات مطهرش
عالم نبود غیر غباری به محضرش
فرموده از برکاتش برادرش
آئینه دار حیدر کرار زینب است

سوگند بر شکوه دل مرتضایی اش
سوگند بر تقدس کرببلایی اش
سوگند بر نماز شب کبریایی اش
بر ریشه های چادر سبز خدایی اش
تا روز حشر کعبۀ ایثار زینب است

سر چشمه های پُر تپش کوهسار از اوست
دریا از اوست جذبه هر آبشار از اوست
تیغ کلام حیدری اش آبدار از اوست
آری تمام هیمنۀ ذوالفقار از اوست
تفسیر آیه های غم و انتظار از اوست
از کربلا بپرس علمدار زینب است

آن شانۀ صبور صبوری ز ما ربود
وان قامت غیور قیامت به پا نمود
یک شیر زن حماسۀ عباس را سرود
با دست خویش بیرق کرببلا گشود
بر بالهای زخمی اش افسوس جا نبود
غم را بگو بیا که خریدار زینب است

پشتش شکست بسکه بر او آسمان گریست
حتی به حال روز دلش بی امان گریست
آرام بین حلقۀ نامحرمان گریست
از خنده های حرمله و ساربان گریست
بر گیسوان شعله ور کودکان گریست
شرح حدیث کوچه و بازار زینب است

هرکی بغلش کرد صدایِ گریه ش قطع نشد .. تا ابی عبدالله دستانشُ بالا برد بدید خواهرمُ خودم آرامش کنم .. تا تو بغلِ ابی عبدالله قرار گرفت دیدن ارام چشمشُ باز کرد .. اول چهره ای که دید چهرۀ حسینش بود .. تا صدای گریه ش قطع شد دیدن ابی عبدالله خواهر رو به سینه چسباند .. این علقۀ قلبی و عاطفی شکل گرفت .. پنجاه و چهار سال از کنار هم جدا نشدن ..

تا نفس بر سینه و بر لب بود
دم حسین و بازدم زینب بود

________________________________________________

مدح و توسل به حضرت زینب (س)

الا که مقدم تو مژدۀ سعادت داشت
به خاک بوسی راهت فرشته عادت داشت

سلام بر تو که امّ المصائبت خوانند
چرا که غم ز ازل در دلت اقامت داشت

سلام بر تو و بر هر زنی که از آغاز
به پاس پیروی ات از حجاب زینت داشت

تو دست پرور آن مادر گران قدری
که قلب پاک پیمبر به او ارادت داشت

تو سر بر آینۀ سینه ای گذاشته ای
که بوسه گاه نبی بود و عطر جنت داشت

تو زیر سایۀ آن گلبُنی بزرگ شدی
که هر چه داشت شکوفایی از نبوت داشت

چه بانویی که پس از دختر رسول الله
به هر زنی که تصور کنی شرافت داشت

چه بانویی که صبوری نمود چون زهرا
چه بانویی که به قدر علی شهامت داشت

چه بانویی که ز فیض هدایت معصوم
مقام و منزلتی هم تراز عصمت داشت

چه بانویی که به حد کمال در همه حال
اراده داشت، وفا داشت، عزم و همت داشت

چه بانویی که به هنگامۀ اسارت هم
وقار داشت، حیا داشت، شرم و عفت داشت

چه بانویی که همه عمر در نیایش شب
هزار بار ز خود تا خدای هجرت داشت

چه بانویی که به همراه یک مدینه صفا
گلاب گریه و یک کربلا مصیبت داشت

چه بانویی که به خورشید خون گرفتۀ عشق
به قدر وسعت هفت آسمان محبت داشت

دل تو بود پر از التهاب شوق حسین
که لحظه لحظۀ عمرت از این حکایت داشت

حسین نیز به شایستگی نثار تو کرد
هر آن چه عاطفه و التفات و رأفت داشت

نبود حاجت بوسیدن گلوی حسین
حسین با تو هزاران هزار حجت داشت

حسین از تو جدایی نداشت در هر حال
مگر به خاطر اُنسی که با شهادت داشت

چراغ آخرتش باد شاعری که سرود
سه بیت ناب که دنیایی از طراوت داشت

«نه ذوالجناح دگر تاب استقامت داشت
نه سید الشهدا بر جدال طاقت داشت

هوا ز جور مخالف چو نیلگون گردید
عزیز فاطمه از اسب سرنگون گردید

بلند مرتبه شاهی ز صدر زین افتاد
اگر غلط نکنم عرش بر زمین افتاد»

ستارۀ سحر تو که روی خاک افتاد
هزار و نهصد و پنجاه و یک جراحت داشت

تو مثل حضرت صدیقه کوثر پدری
یگانه دختر اسلام پرور پدری
اگر چه شیر زنی مرد سنگر پدری
تو دختر پدری یا که مادر پدری
فرشته حور پری آدمیست حیرانت
تو کیستی پدر و مادرم یه قربانت

هنوز زنده ز صبرت قیام کربُبَلاست
خطابه های بلیغت پیام کربُبَلاست
هنوز مفتخر از تو امام کربُبَلاست
هنوز نام تو بالای نام کربُبَلاست
تو داده ای سپه کفر را به صبر شکست
تو تو صید بی سر خود را گرفته ای سر دست

این کشتۀ فتاده به هامون حسین توست
وین صید دست و پا زده در خون حسین توست

________________________________________________

مدح و توسل به حضرت زینب (س)

آنکه با عشق حسینی گشته همدم زینب است
آنکه بر سّر شهادت بوده مَحرم زینب است

آنکه شور افکنده با شور حسینی بر جهان
از ازل خو کرده با صد محنت و غم زینب است

آنکه نامش زین اَب خوانده رسول کردگار
چون نگویم من صفای اسم اعظم زینب است

آنکه بر خوانَد حدیث اُمّ ایمن بر امام
من به جرأت گویم آن زن هم حسین هم زینب است

آنکه کاخ ظلم و استبداد را با یک خطاب
کند و افکند از پی و بن ریخت بر هم زینب است

دامن شیر خدا بین، شیر زن میپرورد
در شهامت برتر از سارا و مریم زینب است

آنکه اندر مجلس گردنکشان قد کرد عَلم
چون حسین بر دشمنان یکدم نشد خم زینب است

با برادر درد دل میکرد این سان تا سحر
آنکه ریزد از فراقت اشک ماتم زینب است

وصف زینب را ز من مشنو بیا در کربلا
خود بین چون حامی ناموس عالم زینب است

ملجأ اهل حرم تا ظهر اگر عباس بود
شب نگهبان در کنار نهر علقم زینب است

پرچمت گر سرنگون شد من نگه میدارمش
غم مخور بعد از تو پشتیبان پرچم زینب است

منزوی هرگز مزن بیهوده لافِ عاشقی
این حسین تنها یک عاشق دارد آن هم زینب است

________________________________________________

مدح و توسل به حضرت زینب (س)

نشستم عشق را معنا كنم دل گفت يا زينب
نشستم ديده را دريا كنم دل گفت يا زينب
نشستم يادي از زهرا كنم دل گفت يا زينب
قيامت خواستم برپا كنم دل گفت يا زينب

زنی عاشق که زهرا گونه معنا شد قیامت را
و معصومانه بر دوشش كشد بار امامت را

همينكه لحظۀ از او نوشتن شد قلم لرزيد
از او خواندم هوا در دم نفس در بازدم لرزيد
به خود گفتم به سويش گام بردارم قدم لرزيد
حريمی محترم كز حرمتش صدها حرم لرزيد

خداوندا حريمی اينچنين را كيست سلطانش
هزاران جان فدای او هزاران تن به قربانش

نخوانش زينت بابا بگو جان علی زينب
نگو دختر بخوانش مرد ميدان علی زينب
سر و سامان مولا روح و ريحان علی زينب
علی دستان الله است و دستان علی زينب

علی را آنچنان در پوست و در خون خود دارد
كه گويا جسم زينب یک علی در كالبد دارد

سلام ای روز ميلادت هم اشك چشم ها جاری
سلام آموزگار عشق در آیین دلداری
تلاطم داشت بين چشم هايت شوق ديداری
و اين يعنی حسينت را تو خيلی دوست ميداری

هنوز ای خواهر عاشق نخوردی شیر مادر را
که می خواند طپش های دلت نام برادر را

كجا وصف كسی همچون تو در قاموسِ من باشد
كه مداحِ مقامات تو بايد پنج تن باشد
نگهبانان اجلالت حسين است و حسن باشد
كدامين زن شبيه تو چنين مردانه زن باشد

کدامین خشم در خود این همه احساس را دارد
و در پای رکابش اکبر و عباس را دارد

اگر در چشمت اقیانوسی از امواج غم داری
اگر حال پریشان، دست بسته، قد خم داری
همان دست کریمی که حسن دارد تو هم داری
و این یعنی برای دوست و دشمن کرم داری

به زیر دین الطاف تو و آلت همه سرهاست
کرامت کمترین کار شما خواهر برادرهاست

چنانکه جز علی نام پس از احمد روی لب نیست
پس از نام حسین اسمی به غیر از اسم زینب نیست
مثال عشق تو در هیچ دین و هیچ مذهب نیست
دلی غیر از تو از عشق حسین اینسان لبالب نیست

میان سینه ام شوری ز شعر منزوی برپاست
که این آقا یک عاشق دارد آن هم زینب کبراست

الا ای عقل مبهوتت الا ای عشق حیرانت
چگونه از تو بنویسم نگویم از شهیدانت
شهیدانی که گردیدند بی پروا به قربانت
که نگذارند بنشیند خطی بر کنج ایوانت

و ای کاش این شهیدان کربلا دور و برت بودند
در آن بی محرمی سربازهای معجرت بودند

مبین که کاغذ شعر من از این بند نم دارد
که مدح تو بدون روضه ات یک چیز کم دارد
چنان نام حسین بن علی نام تو غم دارد
دگر بر عهدهٔ من نیست، از اینجا قلم دارد…

دلم را می برد گویا دم دروازهٔ ساعات
میان خنده ها می ریخت اشک عمهٔ سادات

________________________________________________

مدح و توسل به حضرت زینب (س)

بهترین خواهرِ دنیا زینب
زهرۀ حضرت زهرا زینب
همه پستند و معلی زینب
همه خاکند و مطلا زینب
قبلۀ قبله نماها زینب

زده امشب به سرم شور نجف
پای من وا شده در طورِ نجف
منمُ و مستی انگورِ نجف
مات کرده همه را نورِ نجف
نور بخشیده نجف را زینب

شبِ یلدایِ علی گشته سحر
کوثر آورده به دنیا کوثر
حق مبارک بکند پیغمبر
رحمتِ خانه که باشد دختر
رحمتِ خانۀ مولا زینب

عشق تا روز ابد حیرانش
عقل آشفته و سرگردانش
صبر زانو زده بر عنوانش
کشتی کربُبَلا سکانش
نیست دستِ کسی، الاّ زینب

مردتر از همه در وقتِ جدال
کعبۀ حلم و حیا نفس کمال
پی توصیف مقامش همه لال
زینبی کیست خدای متعال
جبل الصبر خدا یا زینب

مانده در حسرت رویش خورشید
سخنش آیۀ قرآنِ مجید
پدری زینت اینگونه ندید
آنکه زد بر دهن شوم یزید
مانده‌ام بود علی یا زینب

دامنی قرص قمر پرور داشت
از رقیه چه کسی بهتر داشت
این سه ساله شرفی دیگر داشت
پرچم آل علی را برداشت
پس رقیه شده حالا زینب

گرچه او صابرۀعالم بود
تکیۀ محکم آقا هم بود
قدش از داغ برادر خم بود
محرم شاه، چه بی محرم بود
بی برادر شد و تنها زینب

روز و شب یادِ بیابان می کرد
گریه بر آن تن عریان می کرد
گله از خار مغیلان می کرد
یادِ ویرانه فراوان می کرد
ای فلک قهر شدی با زینب

ای فلک داغ برادر دیدم
شمر را دست به خنجر دیدم
گو چه بازار مکرر دیدم
من از اینها غم بدتر دیدم
شد تماشا به گذرها زینب

شنیدید؛ وقتی به دنیا اومد قنداقه‌ش رو دستِ امیرالمومنین دادند حضرت بوسیدش تبریک گفت تا پیغمبر آمد .. انقدر پیغمبر خوشحال شد تا این دختر رو دید .. بعد فرمود احترام این فرزند بر همه واجب است .. حاضرین به غائبین بگن احترام این خانم واجبه .. یا رسول الله کجا بودی ببینی مردم چه احترامی گذاشتن به این دختر .. الله اکبر .. یا صاحب الزمان .. فقط همینو بگم تنها زنی که تو اهل بیت سنگ باران کردن این خانم بود ..

امام صادق فرمود تا حالا از ما زنی اسیر نشده بود ..

یا اباعبدالله ..
عرض روضه‌م و از همه التماس دعا .. شهدامون ، حاج قاسم سلیمانی و شهدای سلامت همه فیض ببرن .. شنیدید در حال استراحت بود بی بی؛ یه لحظه چشمان مبارکش رو باز کرد دید ابی عبدالله ایستاده آفتاب به صورت خواهر نتابه .. صدا زد حسین جان، خدا سایه‌تُ از رو سرم کم نکنه .. یه روزی ام این خواهر تلافی کرد .. اومد تو گودی قتلگاه .. ایستاد تا آفتاب به بدن حسین نتابه .. اما نجیبا ریختن تو گودال انقدر زدنش .. ای حسین …

________________________________________________

سرود زیبا ویژه ولادت حضرت زینب (س)

عالِمۀ غَیر معلمه زینب
آبروی عالَم و آدم زینب
دخترِ دخترِ رسول خدا و
نمونۀ کامل فاطمه زینب

تو جان کلامی، تو ماه تمامی
تو مطلع فجر و، تو حُسنِ ختامی
تو شوق پیاپی، تو شور مدامی
تو زهرای دوم، زینت امامی

جلوۀ زهرا و حیدری، محو جمالِ برادری
روی تو، منتها به حسین، پس تو حسین مُکَرری

«عقیلةُ العرب یا زینب»

علی صبح سپیدۀ تو مبارک
قمر درخشیدۀ تو مبارک
رسول خدا میگه« فاطمه جونم!
قدم نو رسیدۀ تو مبارک»

چه شوقی چه شوری،چه شورِ حضوری
چه رود وسیعی،چه دریای نوری
اومده به دنیا، دنیای صبوری
دختر محبت، خواهر غیوری

نور تو فوق تصوره، از نور تو دو عالم پُره
هرکسی، حاجتی رو میخواد، اسم تو رو قسم میخوره

«عقیلةُ العرب یا زینب»

نفس حسین به نفس تو بنده
با لبخند رو لب تو میخنده
خدا شاهده که خواهری ارباب
خیلی خیلی شده به تو برازنده

ای حق و حقیقت، ای نور محبت
ای مِهرِ هدایت، ای مُهرِ عبادت
با تو معنا میشه، صبر در مصیبت
خطبه ی تو میشه، مصداق شجاعت

سیده عارفه عابده، فاضله کامله زاهده
دل شده، بی قرار حرم، روزی کربُبلا بده

«عقیلةُ العرب یا زینب»

________________________________________________

سرود زیبا ویژه ولادت حضرت زینب (س)

سلام ای ماه شبای تارِ، دو دنیا زینب، یا زینب
سلام ای راه، فضیلت دارِ، تولی زینب، یا زینب
عزیز شاهِ، جهان و یارِ، حسین یا زینب، یا زینب

زمین و زمون ؛ میخونن امشب
سلام بر حسین ؛ سلام بر زینب

احساسی تریم از
هر چی عاشقون است
تو این قصه لیلی
نقشش خواهرون است

همه حاجت ها، روا میشه با، نگاه زینب، یا زینب
پیشِ آقاشه، کسی که باشه، تو راهِ زینب، یا زینب
پُر از اسرارِ، پُر از سردارِ، سپاه زینب، یا زینب

بخونیم همه ؛ با هم زیر لب
سلام بر حسین ؛ سلام بر زینب

ای جان های عاشق
ای دل های بیتاب
این ذکر و بگیرید
دریاب دریاب دریاب جان ارباب

پَرِ پروازِ، شهادت بازِ، به نام زینب، یا زینب
سر و منصورِ، سراسر نورِ، قیام زینب، یا زینب
به قدری والاست، که میشه عباس، غلام زینب، یا زینب

عرش قلب زینب
سر تا سر حسینِ
حرف عشق از اول
تا آخر حسینِ

میگن عاشقا ؛ توی تاب و تب
سلام بر حسین ؛ سلام بر زینب

چشمۀ خِیراتی، چشمۀ برکاتی
خواهر حسنین، عمۀ ساداتی
جان و روح حسین، مُقتدای اباالفضل
اهلاً و سهلاً ، مرحبا مولاتي

جلوۀ قبله، جلوۀ صلواتی
جلوۀ ثقلین، نورِ در مِشکاتی
ماهِ آل علی، ماهِ خونۀ حیدر
اهلاً و سهلاً، مرحبا مولاتي

طایره ملکوت، ضامن عرصاتی
مَروه و عرفات، مَشعَر و میقاتی
عمۀ سجاد، عمۀ علی اکبر
اهلاً و سهلاً، مرحبا مولاتي

زمین و زمون ؛ میخونن امشب
سلام بر حسین ؛ سلام بر زینب

با یک نفس تمام جهنم شود بهشت
گویند اگر جهنمیان یک صدا حسین

________________________________________________

سرود ویژه ولادت حضرت زینب (س)

ستاره جلوه شده در دامن اُم ابیها
دیده گشوده به عالم حضرتِ زینب کبری

طلیعۀ نور خورشیدِ وفا از خانۀ مولا مبارک
خندۀ بر روی لبهای نبی و حیدر و زهرا مبارک
تولد بانوی صبر و شهامت زینب کبری مبارک

گوهر نایاب یا زینب کبری
خواهر ارباب یا زینب کبری

«کوثر زهرا یا زینب کبری ..»

وزد به وادی عشاق نسیم جنت الاعلا
رسد ز شهر مدینه شمیم جنت اعلا

ولادت روشنای چشم آل مصطفی بادا مبارک
ولادت او که باشد تشنه ی جام بلا بادا مبارک
ولادت مهربان یار شهید کربلا بادا مبارک

قبلۀ حاجات یا زینب کبری
عمه سادات یا زینب کبری

«کوثر زهرا یا زینب کبری ..»

خوشا خروش و سعادت شکوه فیض سعادت
به یا حسین و یا زینب خوشا جهاد و شهادت

تربت تو در نماز عشق ایمان بهر ما خاک ستوده ست
مرقد تو از برای ما بهشت و هستی و بود و نبود است
فتنۀ شام باعثش اسرائیل و آمریکا و آل سعودست

________________________________________________

سرود ویژه ولادت حضرت زینب (س)

دختر مولا اومده
زهره زهرا اومده
زینب کبری اومده
عشق عشق عشق به دنیا اومده

از روحِ علی الدوام
از پیغمبر و امام
جبراییل بخون برام
با تقدیم احترام

دختر مولا اومده
زهره زهرا اومده
زینب کبری اومده
عشق عشق عشق به دنیا اومده

از نورش مشخصه
سر تا پا مقدسه
بیتابِ برا حسین
از وقتی که می رسه

چشمه به دریا اومده
رمز تَولا اومده
مِهر مُعلّا اومده
عشق عشق عشق به دنیا اومده

دختر مولا اومده
زهره زهرا اومده
زینب کبری اومده
عشق عشق عشق به دنیا اومده

جبراییل سبو گرفت
پیغمبر وضو گرفت
اومد اونکه عفت از
اسمش آبرو گرفت

لیلیِ لیلا اومده
درمونِ دردا اومده
جلوه سَینا اومده
عشق عشق عشق به دنیا اومده

دختر مولا اومده
زهره زهرا اومده
زینب کبری اومده
عشق عشق عشق به دنیا اومده

حقّ عشق ادا میشه
هر سنگی طلا میشه
هر جا اسم تو میاد
قلبم کربلا میشه

آیتِ عُظما اومده
عالیِ اعلا اومده
نور مُصلّا اومده
عشق عشق عشق به دنیا اومده

دختر مولا اومده
زهره زهرا اومده
زینب کبری اومده
عشق عشق عشق به دنیا اومده

از روحِ علی الدوام
از پیغمبر و امام
جبراییل بخون برام
با تقدیم احترام

از نورش مشخصه
سر تا پا مقدسه
بیتابِ برا حسین
از وقتی که می رسه

جبراییل سبو گرفت
پیغمبر وضو گرفت
اومد اونکه عفت از
اسمش آبرو گرفت

لیلیِ لیلا اومده
درمونِ دردا اومده
زینب کبرا اومده

دختر مولا اومده
زهره زهرا اومده
زینب کبری اومده
عشق عشق عشق به دنیا اومده

________________________________________________

سرود ویژه ولادت حضرت زینب (س)

نگاه کن که از آسمون پیک امید رسیده
نگاه کن که محشر شده سر زده باز سپیده

دلبر دلها، زینتِ بابا
خواهرِ شاه و دختر زهرا

چه وقاری شکوه و جلالی
چه بهاری چه رودِ زلالی

«زینب، مليكة السماء …»

ببین اشک شوق حسین مثل بارون می باره
میگه زیر لب با حسن زینبم تا نداره

بال فرشته زیر قدم هاش
جون حسینش بسته به چشماش

چه نگاهی که مست حسین
دو تا دستاش تو دست حسین

«زینب، مليكة السماء …»

مسیر حرم تا حرم بهترین راه عشقه
اخه جاده کربلا از مسیر دمشقه

حکم شهادت بسته به امضات
داری فدایی عمه سادات

حرمت در پناه ابالفضل
همه ایران سپاه ابالفضل

«زینب، مليكة السماء …»

 

متن روضه و توسل به حضرت امام محمدباقر علیه السلام

تو یک سره در چشم لشگر بودی و من نه
*رقیه جانم، عمه جانم عمه جانم *

تو یک سره در چشم لشگر بودی و من نه
چون صاحب خال و زیور بودی و من نه

فهمیدم آن لحظه که نامحرم تو را می زد
هرچند صورت مثل مادر بودی و من نه

*محرم نزدیکِ .. هنوز گریه هامون محرمی نشده .. رقیه جان :*

ما هر دو از بازار شامی ها گذر کردیم
با این تفاوت که تو دختر بودی و من نه

در معرض چشم حرامی بوده ایم اما
آن لحظه تو محتاجِ معجر بودی و من نه

حسین ….

حاجت گرفتی‌در خرابه‌من دلم می‌سوخت
آن شب تو در آغوش یک سر بودیُ من نه

اما دو تایی مثل گل از ساقه افتادیم
ما دست در دستان هم از ناقه افتادیم

یه سلام بدیم به اربابمون .. شاید محرم زنده نمونیم :

الَسلامُ علیکَ یا اَبا عَبدالله وَ علیَ اَلارواحَ الَتی حَلَّت بِفِنائک عَیلکَ مِنّی سَلامُ اللهِ عَلیک ابدا ما بقیتُ وَ بَقی الیلُ وَ النهار وَ لا جَعَلهُ اللهُ الاخِرَ العَهدِ مِنّی لِزیارَتِکُم اَلسلامُ عَلیَ الُحَسین و عَلی علّیِ بنِ الحُسین و عَلی اولادِ الحُسین و عَلی اصحابِ الحُسین ..

___________________________________________________________________

متن سینه زنی و توسل به حضرت امام محمدباقر علیه السلام

بگو که برام گریه کنن گریه کُنا
تا ده سال تویِ مِنا
گریه کنن برای من
با روضه‌ های کربلا

گریه کنن ..
آخه یه عمرِ یادِ غمش، دلُ سوزونده
گریه کنن ..
برا شهیدی که بدنش، رو خاکا مونده

شهیدی که شد
چشمایِ آسمون غرقِ اشکِ عزاش
عمریه روضه خوندم براش

قّتِلَ الحّسین بِسَیفِ و ثَنان
وَالحَجرِ و العَصاء
مَظلومُ عطشانُ بِکَربلا
ـــــــــــــــ
حالا که نمونده رمقی تویِ پاهام
از اثر زهر هشام
یادم میاد مصیبتِ
اسیری کوفه و شام

آبله بود
به رویِ پاها لاله می ریخت
به روی خاکا روضه می شد
دوباره برپا هرکی می گفت: کجایی بابا

می رسید به گوش
از رویِ نیزه ها آیه آیه صداش
عمریه روضه خوندم براش

قُتِل الحُسَین بِسَیفِ وَ ثَنان
وَالحَجرِ وَ العَصا
مَظلومُ عطشانُ بِکربَلا
ـــــــــــــــ
یادمه هنوز داغِ جدَّم حسین
غمهایِ کربلاش
عمریه روضه خوندم براش
شهیدی که شد چشمای آسمون
غرقِ اشک عزاش
عمریه روضه خوندم براش

می رسید به گوش
از رویِ نیزه ها آیه آیه صداش
عمریه روضه خوندم براش

قُتِل الحُسَین بِسَیفِ و ثَنان
وَ الحَجَرِ وَ العَصا
مَظلومُ عطشانُ بِکَربلا….

___________________________________________________________________

متن روضه و توسل به حضرتِ امام محمدباقر علیه السلام

به خدا همۀ این خانواده آرزوشون بود اون لحظۀ آخر مثل جد غریبشون حسین جان بدن ..

امام باقر ، یادگار کربلاست .. مناظرِ کربلا مگه یادش میره؟ آقایی که تو واقعه کربلا چهار ، پنج سال بیشتر نداره اون روزا رو مگه یادش میره؟ همیشه تا آخر عمر تعریف میکرد برا همه .. جمع میکرد مردمُ میگفت برا جد غریبش حسین گریه می کردند .. با بابای مظلوم و غریبش روضه می گرفتن برا حسین ..

اجازه بدید روضه‌م رو اینطور بگم، شما تا یه واقعه ای تو ذهنت باشه، وقتِ درد و غم و اندوه لحظاتش رو یاد می کنی و اشک میریزی ، دلت میسوزه .. نمی دونم امام باقر و امام سجاد از کجا می گفتن برا همدیگه و گریه می کردند .. نمی دونم کدوم لحظات رو به یاد می آوردند و اشک می ریختن؟ ..

اگه از من رو سیاه بپرسن اونی که از حرف خودشون یاد گرفتیم اینه :..
امام سجاد شروع میکرد روضه خواندن عزیز دلم .. خیلی سختی ما کشیدیم، کربلا خیلی مناظر رو ما دیدیم اما هیچ جا شام نمی شد ..

مگه مناظر شام یادمون میره؟ آره بابا منم یادم نمی ره.. با رقیه ما رو دنبال ناقه ها می دوندن .. پاهامون آبله زده بود .. لبها خشکیده بود.. یادم نمیره بابا، وقتی ما رو وارد محله یهودیا کردن .. از بالای پشت بام همه بر سر و صورت ما سنگ می زدن .. ناسزا می گفتن .. دل عمه ام زینب رو خون می کردن ..
ای حسین ..

لحظاتِ آخرم، فرزندش امام صادق رو صدا زد .. صادقم من دارم میرم.. دیگه ساعات آخرِ .. من از دنیا رفتم مردم مدینه رو جمع کن .. منُ در سه کفن بپیچانید .. بدنم رو تشییع کنین .. اما یادم نمیره جد غریبم حسین .. براش بوریا آوردن .. کفن نبود، عجب تشییع جنازه ای کردن ..
سرش رو روی نیزه چهل منزل ..
حسین ..

___________________________________________________________________

متن روضه و توسل به حضرتِ امام محمدباقر علیه السلام

«اللّهُمَّ صَلِّ عَلی فاطِمَةَ وَ اَبیها وَ بَعْلِها وَ بنیها وَالسِّرِّ الْمُسْتَوْدَعِ فیها بِعَدَدِ ما اَحاطَ بِه عِلْمُکَ»

اللَّهُمَّ کُنْ لِوَلِیِّکَ الحُجَهِ بنِ الحَسَن صَلَواتُکَ علَیهِ و عَلی آبائِهِ فِی هَذِهِ السَّاعَهِ وَ فِی کُلِّ سَاعَهٍ وَلِیّاً وَ حَافِظاً وَ قَائِداً وَ نَاصِراً وَ دَلِیلًا وَ عَیْناًحَتَّى تُسْکِنَهُ أَرْضَکَ طَوْعاً وَ تُمَتعَهُ فِیهَا طَوِیلا

راندن درماندگان اصلاً نمی آید به تو
جز عطا ای آسمان، اصلاً نمی آید به تو

دلشکسته آمدم سویت پناه آورده ام
*ملجاء ما اینجاست .. پناهگاه ما اینجاست ..*

دلشکسته آمدم سویت پناه آورده ام
دل شکستن بی گمان اصلاً نمی آید به تو

من سرم‌خورده به سنگُ ناتوان برگشته ام
قهر با این ناتوان اصلاً نمی آید به تو

حقِ من این است رسوایم کنی بااین وجود
حضرت صاحب زمان،اصلاً نمی آید به تو

ما عزاداران زهراییم پس با این حساب
بستن در رویِ ما اصلاً نمی آید به تو

مرا با یک نظر اهل نظر کن
مرا تا زنده ام اهل سحر کن
اگر هرجا که من هستم نیایی
بیا من میروم زین جا گذر کن
اگر رد میشوی از این محله
نگاهی بر گدای بی وفا کن
پس از آنکه گذشتی از گناهم
نصیبم یک سفر کرببلا کن ..

نگرانم نکند من به محرم نرسم ..
هرکی مثه من نگرانه گریه کنه .. شاید دیگه بهمون اجازه ندن بگیم حسین .. تا زنده ای بگو حسین ..

روی در خون سرانگشت مرا می بینی
خانه ات را کسی اندازه‌ی من درنزده

گر به زهرا برسد نامه‌ی ما نیست غمی
هرکسی بچه‌ی بد را زده مادر نزده ..

*بیا لطفی کن من محرم امسال باشم مادر .. اینقدر ارزش داره این جایی که نشستی و گریه میکنی تو کامل الزبارات امام صادق می فرماید به یکی از یارانشون فرمودند کجا بودی این چند روزه؟ گفت آقاجان تو خونم مجلس حسین داشتم .. آقا فرمودند خبر داشتیم مگه ندیدی ما رو اونجا؟! عرضه داشت شمام اونجا بودید؟ فرموده باشند ما دم در ایستاده بودیم، آقاجان چرا دم در؟! جایِ شما صدر جلسه ست .. شماصاحب عزایید .. باید بالای مجلس بنشینید .. (میدونی آقامون چی فرمودند؟!) فرموده باشند مجلسی که مادر ما فاطمه میاد زشته ما دم در نباشیم به مادرمون خوش آمدی نگیم ..
حالا در محضرش داری گریه میکنی ..

در دو روز زندگیم غربت فراوان دیده ام
بارها از پیکرِ خود رفتن جان دیده ام

اگه با یه بچه‌ی کوچک صحنه ی بدی رو ببینی راهتُ عوض میکنی میگی تو روحیش اثر نزاره .. اما این آقایی که امشب اومدیم براش گریه کنیم تو کربلا ۴، ۵ سال بیشتر نداشته .. یه چیزایی با چشمای خودش دیده .. میخوام بگم هرچی ام دیده باشه تحمل پسر بیشتر از دخترِ .. اگه این آقا تو کربلا پنج سال بیشتر نداشته، تونسته تحمل کنه ..

قربونه اون سه ساله ای برم که .. سر بریده‌ی باباشُ براش آوردن .. ای حسین ..

گفت همه‌ی ما رو با همدیگه با یه سلسله ای بستن، جلوتر امام سجادِ .. ته این سلسله عمه‌ی مازینبه .. ما بینِ این سلسله ..

آقا رو جلو میزدن تند حرکت کنه .. اگه تند حرکت میکرد مارو زمین می افتادیم .. اگه آروم حرکت میکرد میزدن بچه ها رو میگفتن تندتر حرکت کنید ..

اما میگه یه جایی رسیدیم هرچی امام سجاد این طنابُ میکشه این سلسله و قافله حرکت نمیکنه ..

(چی شده؟ .. میدونی کجاست؟)
وقتی به مجلس یزید رسیدن عمه‌ی سادات دوتا دستُ حلقه‌ی در کرد هی صدا میزنه من واردِ این مجلس نمیشم .. دختر علی کجا مجلس حرام کجا .. میدونید چکار کردن؟ تازیانه هارو کشیدن .. اینقد به بازوی عمه‌ی ما زدند ..

اینجا یه جا بود به بازوی عمه‌ی سادات تازیانه زدن .. یه جا هم من یه خانوم دیگه سراغ دارم .. کمربندِ علی رو گرفته نمیزارم جایی ببریدش .. حسین ..

ان شالله رزقِ محرم امسالمون امضا بشه .. یه جوری ناله بزن مادر خوشحال بشه .. اصلاً مادر که روضه میخونه یه جور دیگه‌س ..

حسینم ای بی سر
حسین عریان پیکر
تو را تشنه کشتند، بمیرم ای مادر ..

دوید و دویدم
برید و بریدم
سرت را سر نیزه دیدم

___________________________________________________________________

متن روضه و توسل به حضرتِ امام محمدباقر علیه السلام

زخم بال و پر کبوترها
پا به پایِ اسارت سَرها

برگِ سبزیست با نشانه‌ی سرخ
کودکی زیرِ تازیانه سرخ

همه مَحو صدایِ او هستند
پایِ مرثیه های او هستند

*اینی که فرمودند طناب رو به دست و گردن می بستند .. برای اینکه طناب یکنواخت باشه مشکل عمده ای که داشت.. اگه یکی از این عُلیا مخدَّره ها رو زمین می افتاد .. پشت سریشون اگه بچه بود طناب کشیده می شد .. چون دورِ گردن بود طناب سفت میشد ..

نفر اول امام سجادِ .. الباقی این زن و بچه پشت سر هم به سلسله بسته شده بودن .. من نمی دونم سه ساله، کجایِ این هشتاد و چند زن و بچه است ..
این عمه و برادر زاده به هم نگاه می کردند .. یه جایی امام سجاد صدا زد می زدن ..نمی دونم دیده بودید آزاده های عزیزمون می گفتن؛ یه دالانی ایجاد می کردند باید از توی این رَد می شدن .. از اول اسیر رو اینطوری می زدن .. باید از بین اینا رَد می شدن .. غیرت تو چشم امام باقر داره فریاد می زنه .. می دید عمه‌ی سه سالش داره تازیانه میخوره ..*

یک طرف کاغذ و یک سو قلمش اُفتاده
قلمش نَه، دَم تیغِ دو دَمش افتاده

دَمش‌از بس که حسینی‌ ست چو پایین رفته
باز در پایِ دَمش باز دَمش اُفتاده

مثلِ بینُ الحرمین است مدینه اما
سَر پا نیست در این سو حَرمش افتاده

مثلِ روزِ دهم از فرطِ عطش با طفلان
در شب حُجره به رویِ شکمش افتاده

*اومد گفت؛ آقاجان! رفتم تو خیمه‌ی سقا .. دیدم این بچه ها پیراهن هاشونُ بالا زدن .. شکم هاشون رو روی زمین نمناک گذاشتن ..*

آخرین لحظه همان لحظه‌ی تلخی ست که من
دیده از دستِ عمویش عَلمش افتاده

* تموم شد روضه اما دوسه خط .. هم ترس دارم، هم می خوام روضه‌ی امام باقر آتشین بمونه .. من میگمُ رد میشم .. شما هم هر جوری دلتون خواست گریه کنین ..

فَلیَبکِ الباکون .. گریه کنا، گریه کنن ..
و اِیّاهم فَلیَندَب النادِبون .. اونی که گریه اش بیشترِ سینه بکوبه اشک بریزه، ناله کنه .. (یعنی چی؟) بچه دیدی یه چیزی میخواد ناله میکنه؟
فَلیَصرُخِ الصارِخون .. داد بزنید ..
وَ لَیضِّجَ الضاجون .. ضجه بزنید ..
وَ لَیِعِّجَ العاجون .. فریاد بزنید ..

مگه می خوای چی بگی؟*

دیده که دستُ سَر و چشم عمو عباسش
تا دَم علقمه در هر قدمش اُفتاده

نفسش را رمقی نیست و در خاطرِ من
زخمهایِ تن آقا رقمش اُفتاده

بعد اینقدر مصیبت به سرش آوردند
تازه تیغ آمده بر قدِ خمش اُفتاده

آخرین لحظه به یادِ فقط این جمله‌ی شمر
که خودم می کِشم و می کُشَمش اُفتاده

آه از آن ساعتی که با تن چاک چاک
نهادی ای تشنه‌لب صورت خود روی‌خاک

ای حسین ..

___________________________________________________________________

روضه و توسل به حضرتِ امام محمدباقر علیه السلام – قسمت اول

خشکی ام رفت و فصل دریا شد
سردی ام رفت و فصل گرما شد

فارغم از خودم خدا را شکر
آسمانی شدم، خدا را شکر

ای حیاتِ مجدد دنیا
دومین یا محمد دنیا

ای که تنها خدا شناخت تو را
مثل بیت الحرام ساخت تو را

قافیه های بیت ما تنگ است
در مقامت کُمیت ما لنگ است

ای نسیم پُر از بهار حسین
حسنی زاده‌ی تبار حسین

قبله‌ی مردم مدینه تویی
حسن دوم مدینه تویی

ای ظهور پیمبر اکرم
حاصل وصلتِ دعا و کرم

مادرت دختر کریم خداست
پدرت حضرت کلیم خداست

سَر شب فکر نور تو بودم
فکر شبهای طور تو بودم

خواب سجاده تو را دیدم
صبح دیدم کنار خورشیدم

ای نماز پُر از قنوت حسن
حاصل چله‌ی سکوت حسن

تو تولای دفترم هستی
قسم نونِ وَ القَلم هستی

تکیه بر بال جبرئیل زدی
مزرعه داشتی و بیل زدی

*قربونت برم .. گفت آقا عرق رو پیشونیت میشینه .. این همه خَدم و هَشم خودش کار می کرد .. همه عالم دور سرت بگرده یا امام باقر ..*

بهترین میوه‌ی تو ایمان بود
گندم کالِ تو پُر از نان بود

بی تو این حوزه ها کمال نداشت
میوه ای غیر سیب کال نداشت

وقت آن است اجتهاد کنی
بی سوادِ مرا سواد کنی

وقت آن است منبری بزنی
حرف، یک حرفِ بهتری بزنی

علم را باز هم شکاف دهی
در کلاس‌ ت مرا طواف دهی

اگر علم تو را حساب کنند
زندگی تو را کتاب کنند

علم و اخلاق می شود با هم
آدمی می شود بنی آدم

پَر جبرئیل زیر پای تو بود
گردن آویز بچه های تو بود

میوه‌ی بهتر از رطب سیب است
باعث التیامِ تب سیب است

فاطمه سیبِ جَنتُ الاعلاست
پس تبِ تو یا زهراست

*شیخ عباس قمی می نویسه؛ هر وقت حضرت بهش عارضه‌ی تب سرایت می کرد و تو تب میسوخت بلند فریاد می زد یا فاطمه! .. بعد شیخ عباس تو بیتُ الاحزان خودش تفسیر کرده گفته شاید یه علت این که آنقدر امام باقر بلند صدا می زد یافاطمه، مادرش رو صدا میزد بلند بلند .. نمی تونستن راحت برا مادرشون گریه کنن .. همون طوری که بدن لطیف و شریف حضرت از تب می سوخت، جگرش برا مادرش بیشتر می سوخت .. همچین که می گفت یا فاطمه آروم میشد .. آتشِ درون رو با این ذکر خاموش می کرد .. اگرچه این آتش هیچ وقت خاموش شدنی نیست ..

علامه امینی رفت مدینه برگشت گفتند علامه چه خبر از مدینه؟ زد زیر گریه .. گفت؛ چی بگم، کاشکی نمی رفتم مدینه .. گفتن چرا علامه؟ گفت هنوز صداش بینِ در و دیوار میاد ..

وگرنه آن رازِ سر به مُهر
که در هر سحربه او می گفت؛
مادرم به تضرع بیا، تویی

بی بی منتظرِ امام زمانِ .. همه آل الله هم برا مادرشون گریه می کنند ..
گریه کنای امام باقر به خودتون ببالید .. هم مجلس کم گرفته میشه برا امام باقر، هم الان کنار قبرش دیگه زائر نیست .. تا همین دو سه شب پیش مدینه زائر داشت .. شده از پشت پنجره ها این قبرا رو نگاه می کردن .. اما الان مدینه دیگه هیچ کس نیست ..

چه کسی گفته بی مزاری تو؟
یا چراغِ حرم نداری تو

قبرِ تو بارگاه توحید است
شمعِ بالا سَر تو خورشید است

چه کسی گفته سایه بان تو نیست؟
صحن در صحنِ آسمانت نیست

فرش که آسمان نمی خواهد
نور که سایه بان نمی خواهد

تو خودت سایه بان دنیایی
بهترین آسمان دنیایی

___________________________________________________________________

روضه و توسل به حضرتِ امام محمدباقر علیه السلام – قسمت پایانی

آری زهرش دادن،‌ مسومش کردن حضرتُ .. اما همه‌ی روضه‌ی امام باقر این نیست .. غربت و مظلومیت گره خورده با روضه های کربلا .. دو سه بیت بخونم و از همه التماسِ دعا ..

تو زِ کودکی دائم محنت و بلا دیدی
با دو چشم مظلومت ظلم بر ملا دیدی

راهِ شام طی کردی دشتِ کربلا دیدی
اهل بیتِ عصمت را، زار و مبتلا دیدی

راس جد خود را بر طشتی از طلا دیدی
که زیرِ چوب بر لب داشت آیه های قرآنی

خیمه‌ها کَز آتش سوخت، سیدی کجا بودی؟
*یه سئوال اینجا داریم از امام باقر .. یه سئوالم الان این گریز به ذهنم زد ..
مدینه ام وقتی بی بی و امیرالمؤمنین برگشتن خونه، زینب از مادر پرسید .. همه آرام شدن یه گوشه نشستن .. زینب اومد جلو مادر :

درآن ساعت که در می سوخت پرسیدی کجا بودم؟
تو می خوردی کتک من هم به زیر دستُ پا بودم

*حالا باید بلند گریه کنی ..*

خیمه ها کَز آتش سوخت سیدی کجا بودی
زیر خارها خفتیم، بین عمه ها بودیم

شاید ای عزیزِجان زیر دست و پا بودی
رویِ شانه‌ی مادر یا از او جدا بودی
یا به زیر کعبِ نی در خدا خدا بودی
چهار سال سِنت بود با چنان پریشانی

*عرضِ روضه من تموم .. به نظرِ من سخت ترین صحنه بر امام باقر .. صبح شام غریبان بوده .. تا عمر داشت از یادش نرفت .. صبح که نور خورشید همه جا رو فرا گرفت .. دید صورتِ همه عمه ها کبوده .. شب چشم درست نمی بینه، کجا ضربه خورده ..*

یک رخ نمانده بود که سیلی نخورده بود ..

ای ملائک ناله در هامون کنید
شمر را از قتلگه بیرون کنید

یا زِ دست قاتلت خنجر بگیر
یا رهِ گودال بر مادر بگیر

___________________________________________________________________

متن سینه زنی و توسل به حضرتِ امام محمدباقر علیه السلام

من باقرِ بن زین العبادم
دستِ خدایم کز پا فتادم
یادم نرفته لب هایِ عطشان
بر خاکِ صحرا سلطانِ خوبان
از گوشۀ مقتل زنی میگفت: حسین جان ..

واویلا، حسین یا جدا …

دیدم که خورشیدِ خدا شد پُر ستاره
دیدم لب خشک و گلویِ پاره پاره
از گوشۀ مقتل زنی میگفت: حسین جان ..

من خاطراتم پُر از غریبی
ارثیۀ ما غربت نصیبی
آتش گرفته قلبم زِ کینه
می سوزد آهم در کنج سینه
پَر می کشم دل خسته از شهر مدینه

هر روز و شب با این دلِ سرشارِ دردم
بر روضه های عمه خود گریه کردم

واویلا، حسین یا جدا …

*ایام مسلمیه و شهادتِ حضرتِ مسلم اجازه بدید دو خط روضه بخونم .. گفت یه نامه بنویسید بگید آقام نیاد .. زن و بچه ش نیان .. یکی بره بگه حسین! اینا رو بام خونه هاشون سنگ جمع کردند .. زینبتُ نیار ..*

ظهر عطش در صحرای غوغا
من آب خوردم از دست سقا
یادم نرفته موی پریشان
حال فرار و قلبِ هراسان
من شیرِ شمشیرخورده را دیدم به میدان

من یادگار آخرِ کربُبَلایم
من شاهدِ شورِ شهیدانِ خدایم

واویلا، حسین یا جدا …

من باقرِ بن زین العبادم
دستِ خدایم کز پا فتادم
یادم نرفته لب هایِ عطشان
بر خاکِ صحرا سلطانِ خوبان
از گوشۀ مقتل زنی میگفت: حسین جان ..

واویلا، حسین یا جدا …

___________________________________________________________________

متن سینه زنی و توسل به حضرتِ امام محمدباقر علیه السلام

بوی عاشورا وزيده در مدينه
باز هم صاحب عزا گشته سکينه

باقر از اين غم سرا رفت
يا کتاب کربلا رفت

وا اماما .. وا اماما ..

بوده اين محمل نشين چهار ساله
در مصيبت با رقيه هم پياله
زآتش زهر جفا سر تا به پا سوخت
يا کتاب خاطرات کربلا سوخت
خاطرات کوفه تا شام
روي خارو زير هر بام
وا اماما .. وا اماما ..

در خرابه با دل باقر چه ها شد
چون ز هم بازي و هم دردش جدا شد
او پدر را از جفا مسموم ديده
داغ قتل زينب و کلثوم ديده
گرچه لحن کودکانه گفتگو کرد
شام را با خطبۀ خود زير و رو کرد
وا اماما .. وا اماما ..

بر عزيز جان زهرا زهر دادند
زين ذهر آلوده بر اسبش نهادند
پرپر از زين شد گل ياس
ناله ميزد ياد عباس
وا ماما .. وا اماما ..

___________________________________________________________________

متن سینه زنی و توسل به حضرتِ امام محمدباقر علیه السلام

گریونه گریونه یادگارِ کربلا
میخونه میخونه روضه هایِ سر جدا

تویِ دستاش ملکوتِ
زیرِ پاهاش همه عالم
یه چشش اشک یه چشش خون
روی دوشش غم و ماتم

غم خیمه ها داره، واویلا
غم کربلا داره، واویلا

می باره می باره گریه های بی امون
شد مثل شد مثل عمۀ قامت کمون

جلوۀ ذات خدایی
دم آخر شده تب دار
کودکی هاش تو مصیبت
اسیر کوچه و بازار

غم و غصه ها داره، واویلا
غم کربلا داره، واویلا

من مُردم من مُردم مجلسِ بزم یزید
اون روز بود اون روز بود من شدم از غم شهید

پا به پای بچه ها من
گریه کردم تو خرابه
تشت زر بود چوب دشمن
غمایی که بی حسابه

غم نیزه ها داره واویلا
غم کربلا داره واویلا

___________________________________________________________________

متن سینه زنی و توسل به حضرتِ امام محمدباقر علیه السلام

تو باقر العلوم هستیُ
تموم عالم به فرمانت
به زیر دین شما شیعه
الهی جانم به قربانت

از علمُ حلمُ صبرِ تو آقا
نفس کشیده دین پیغمبر
تو وارثِ صلابت حیدر
آقای من آقای من ..

به نور دانش تو روشن شد
صراط شیعه به زیبایی
تو وارث به حق زهرایی
آقای من آقای من ..

شفاعت محشر آقا
فقط به یک نگاهِ شما
تموم خواهش نوکرا
زیارتِ کرب و بلا

غریب اِی آقایِ من ..

تو از همون کودکی آقا
کشیدی بار غم و تنها
میونِ اشک و گریه میدیدی
که روی نیزه ها میرفت سرها

آتیش گرفته بود حرم اما
تو بینِ خیمه بودی سرگردون
دویدی پا برهنه تو میدون
آقای من آقای من ..

الهی من بمیرم آقا که
دیدی که قاتل رسید گودال
حسین تشنه رفته بود از حال
آقای من آقای من ..

برا غمای کربلا
تو روضه داره هر شبی
تا لحظه های آخرم
به یاد عمه زینبی

غریب اِی آقایِ من ..

میونه کوچه یهودی ها
چقدر خجالت کشیدی تو
به زیر تازیونه ها آقا
فقط جسارت شنیدی تو

تموم کربلا برات روضه ست
ولی برات نمیشه شام هیچ جا
خرابه و غصۀ زنها
آقای من آقای من ..

نداره این درد تو درمون
جلوی چشم تو زدن سیلی
که صورت رقیه شد نیلی
آقای من آقای من ..

کنار جسم مضطرت
امام صادق آشناست
شهادتین امشبت
سلام به شاه کربلاست

غریب اِی آقایِ من ..

تو بودی هرجا نبود هیچ کس
گرفتی دست منو آقا
نذاشتی تنها بمونم من
میون سیل غم و دردا

تویی تو تنها امید من
تو این شبای پر گرفتاری
برای من همیشه تو یاری
حسین من حسین من ..

دوباره آرومه با یادت
قرار قلب مضطرم هستی
خودِ تو این عهد و بام بستی
حسین من حسین ..

فقط رو لبهام این نواست
به قلبِ من حسین ناخداست
دوا و درمونم فقط
زیارت کرب و بلاست

دوست دارم آقای من ..

___________________________________________________________________

متن روضه و توسل به حضرتِ امام محمدباقر علیه السلام

“اَلسَّلامُ عَلَیْکَ یا يا اَبا جَعْفَرٍ، يا مُحَمَّدَ بْنَ عَلِي، اَيُّهَا الْباقِرُ، يَا بْنَ رَسُولِ اللّهِ”
*بازم سالای پیش گریه می کردیم برای امام باقر،می گفتیم: آقاجان! همه ی حاجی ها رفتن مکه،برا اعمال حج،کسی نیست دور قبرتون.اما بمیرم،امسال که حج رو هم تعطیل کردن،یقینا امروز کسی نیست بالا قبرتون ناله بزنه،چرا،شاید یه نفر این ساعت تو بقیع باشه،اونم پسرش مهدی زهراست،هی سر رو روی خاک قبر جدّش بذاره…هی بگه: یاجَدّاه! ان شاالله خدا ظهور من رو تعجیل کنه،خودم برات حرم می سازم.اما امروز دلا رو ببریم کنار بستر امام باقر علیه السلام*

چِقَدَر ناله ی بی جان و بی صدا داری
به زیر لب تو فقط فکر ربنا داری
گمان کنم که رسیده زمان پر زدنت
که زهرِ کینه اثر کرده و غم ها داری

*هی صدا می زد جگرم داره می سوزه…*

چه کرده با تو که اینگونه محتضر شده ای
شهادتین به لب های خود چرا داری؟!
نفس کشیدنت آقا چقدر سخت تر شده است
میان هر نَفَسِ خسته ات دعا داری
کنار بستر تو مادری عزا دارد
که گشته غرق غم و نوحه و عزاداری
لبان خشک تو ذکر حسین می گوید
دوباره گریه و مرثیه را بنا داری

*چهارسالش بوده تو کربلا بوده…*

هنوز هم تو به یاد سه ساله غمگینی
هنوز هم به دلت غم کرب و بلا داری
تو در لباسِ اسارت چه صحنه ها دیدی
چه زخم ها که تو از کعبِ نیزه ها داری

*به خدا فکر کن الان بالا سر قبر امام باقر نشستی، داری گریه می کنی…این ایام چقدر دل ما برای روضه تنگ شده،یا امام باقر! یه مددی برای محرم به ما بده…*

اما وصیتی دم آخر به صادقت داری
که همراهِ خود دندانِ کنده ای داری…

*یه بار یکی از دندان های امام باقر کنده شد،آقا این دندان رو کف دستش گذاشت؛می گفت:الحمدلله…گذشت،لحظات آخر دیدند یه پارچه ای رو بیرون آورد،به امام صادق داد،گفت پسرم! این دندانِ کنده ی منه…هر موقع خواستی من رو دفن کنی این دندان رو با من دفن کن…چون که باید همه اجزای بدن امام باهاش دفن بشه…
چی میخوام بگم ؟!میخوام بگم اینجا امام صادق دندون های پدر رو هم کنار پیکر گذاشت…اما “لا یوم کیومک یا اباعبدالله…”من یک پسری رو هم میشناسم کربلا…تا امام سجاد بدن بابا رو تو قبر گذاشت…دیدند آقا سراسیمه بیرون آمد…داره دنبال شیئی می گرده…بنی اسد سوال کردند:آقا چی شده؟هی دیدند رو پاش می زد، می گفت:خدا لعنت کنه ساربان رو…اگر می خواستی انگشتر بِبَری،چرا انگشت رو بُریدی…؟!حسین….*

ساربان خواست که انگشتری ات را بِبَرَد
دید باید که انگشت تو را هم بِبُرَد

*دیدند ساربان هر کاری کرد انگشتر بیرون نیامد…همین قدر بگم،یه وقت زینب نگاه کرد دید نه انگشتری مانده نه انگشتی به دست حسین…اینجا بود صدای ناله ش بلند شد…*

برادرجان سلیمان زمانی
چرا انگشت و انگشتر نداری؟
حسین جانم…

داریم با حسین حسین پیر می شویم
خوشحال از این جوانیِ از دست داده ایم

بِدَمِ المَظلُوم، بِدَمِ الغَریب،بِدَمِ العَطشان، فَاَجِبْنی یا اَللّهُ،ای خدا فرج امام زمان ما تعجیل بفرما،به حق سیدالشهدا حاجات ما برآورده بخیر بفرما،به حق سیدالشهدا آقامون امام زمان از ما راضی و خشنود بگردان.به حق امام باقر حال مناجات،اشک چشم در رثای اهلبیت به ما مرحمت بفرما.همه مرضامون شفا عنایت بفرما.همه ی شیعیان امیرالمومنین تا به امروز از این دنیا رفتند از این سفره متنعم بفرما.ای خدا عاقبت خودمون و خانواده مون و نسلمون تا قیامت ختم به خیر رقم بزن.آن چه گفتیم و نگفتیم و تو بهتر می دانی در حق این جمع به هدف اجابت برسان.

___________________________________________________________________

متن سینه زنی و توسل به حضرتِ امام محمدباقر علیه السلام

ای به آهِ تو سوز جگر همراه
اَیهُّا الباقِر یابنَ رسولَ الله

اَیُّهَا المَظلوم، سَیِّدُ المَسموم ..

ای به فدایت سر و جان همه
ای گل باغ علی و فاطمه

کیستی ای باقر آل نبی؟
کیستی ای وارث صبر علی؟

شعله بر جانت از زهر کین اُفتاد
سر فرزندت صادق سلامت باد

اَیُّهَا المَظلوم، سَیِّدُ المَسموم ..

ای به آهِ تو سوز جگر همراه
اَیُّهَاالباقر یابن رسولَ الله

اَیُّهَا المَظلوم، سَیِّدُ المَسموم ..

ای ولی پنجمُ و نور ازل
ماه فروزنده علم و عمل

دفتر مدح تو کتابِ خدا
ذکر مقامَت به لبِ انبیاء

ای که عمری شد خون جگر قوتَت
فاطمه گردید دنبالِ تابوتت

ای به آهِ تو سوزِ جگر همراه
اَیُهَّا الباقر یابنَ رسولَ الله

اَیُّهَا المَظلوم، سَیِّدُ المَسموم ..

کیستی ای حاکم حکمِ قَدَر؟
واسطه ی فیضِ خدا بر بشر

گنجِ علوم است به تعلیمِ تو
آمده خورشید به تعظیمِ تو

بوسه به خاک تو زده جبرئیل
برعلم عشق تو بسته دخیل

حِجر و حَجَر مروه و بیتُ الحرام
از تو و قدرِ تو کنند احترام

مکتبِ قرآن زِ تو پاینده است
حکمِ خدا از نفست زنده است

ما زِ تولایِ تو دم می زنیم
بر سرِ افلاک عَلم می زنیم

تو بلاها در کربُ و بَلا دیدی
مجلسِ شامُ و تشتِ طلا دیدی

نمی رود زِ نظر خاطرات آن روزم
میانِ آتش این غم همیشه می سوزم

*همه رو به یه طناب بستن .. *

که چوبِ تر به لبِ خشک بوسه ها می زد
در آن میانه رقیه مرا صدا می زد

حسین…

___________________________________________________________________

متن سینه زنی و توسل به حضرتِ امام محمدباقر علیه السلام

غربت می باره از نِگاش
آروم نمی گیره چِشاش
از سوز و داغ دلش ..

از هُرم اشک و ناله ها
شد دشتِ سرخِ لاله ها
دوباره باغِ دلش ..

هرچند که می سوزه تنش از شعلۀ زهرِ جفا
اما دلش خونه به یادِ خاطرات کربلا

پیچیده تو هفت آسمون سوزِ صداش
خون میچِکه از آسمونِ گریه هاش

واویلتا، واویلتا، واویلتا ..‌

پاهاش شده پرآبله
جایِ کبود سلسله
مونده به رویِ پَرش ..

با خاطراتِ کاروان
از طعنه های شامیان
زخمیِ پلکِ تَرش ..

پایِ برهنه رفته هرجا پا به پایِ قافله
یادش نمیره کینه های زَجرُ شمرُ حرمله

هم با سه ساله خورده سیلی از عدو
هم دیده رویِ نیزه ها راس عمو

واویلتا، واویلتا، واویلتا ..‌

 

متن سرود ویژه سالگرد ازدواج امام علی (ع) و حضرت زهرا (س)

چه زندگی ساده ای دارند جانم جانم
ببین چه خونواده ای دارند جانم جانم
حتی شبِ عروسی میبخشند جانم جانم
شروع فوق العاده ای دارند جانم جانم

سفره‌ی عقد، بالِ جبرییلِ
خدا میگه وکیلِ ..
مهرِ بانو، آبِ سلسبیلِ
خدا میگه وکیلِ ..

چه شبی شده رو لبِ عروس
به جایِ بله، ذکرِ یا علیِ
رو نگینِ علی ذکرِ فاطمه و
رو نگینِ عروس لافتی علیِ

چه مبارک سحری و چه فرخنده شبی
شادِ خدا، شادِ علی، شادِ نبی ..

چه عاشقانه‌هایِ زیبایی جانم جانم
چه بانویی و عجب آقایی جانم جانم
تو آخرِ سادگی میسازند جانم جانم
یه زندگیِ خیلی رویایی جانم جانم

زندگیشون غرقِ بندگیه
یه سبکِ زندگیه ..
بندِگیشون خانوادگیه
یه سبکِ زندگیه ..

هرچی زندگی ساده تر بشه
مختصر بشه عاشقانه‌ترِ
سادگی باشه، عاشقی‌هامون
واقعی میشه بی بهانه‌ترِ

چه مبارک سحری و چه فرخنده شبی
شادِ خدا، شادِ علی، شادِ نبی ..

روبرویِ هم‌اند دعا اینه جانم جانم
زندگیشون همیشه شیرینِ جانم جانم
بالاتر از دو عالمند اما جانم جانم
تَوَقعاتشون چه پایینِ جانم جانم

این دو تا عشق بهترین عشقند
خالقِ دینِ عشقند ..
پادشاهِ سرزمینِ عشقند
خالقِ دینِ عشقند ..

علی فاطمه و فاطمه علیِ
اشتباه نکنید این دو یک نفرند
تویِ عاشقی و تویِ زندگی و
تویِ هرچی بگی، الگویِ بشرند

چه شبی شده رو لبِ عروس
به جایِ بله، ذکرِ یا علیِ
رو نگینِ علی ذکرِ فاطمه و
رو نگینِ عروس لافتی علیِ

چه مبارک سحری و چه فرخنده شبی
شادِ خدا، شادِ علی، شادِ نبی ..

________________________________________________________________________

متن سرود ویژه سالگرد ازدواج امام علی (ع) و حضرت زهرا (س)

در آسمان مدینه ستاره باران بود
ستاره بود و همه کوچه ها چراغان بود

خدا دو نور خودش را رسانده بود به هم
عجیب نیست اگر شهر نورافشان بود

ملائکه همگی آمدند روی زمین
از ازدحام ملک شهر راهبندان بود

فرشته ها همه از آن سفره شام می خوردند
ولیمه ی علی و فاطمه فراوان بود

شبی که صاحب مجلس خود پیمبر بود
چه مجلسی که در آن جبرئیل مهمان بود

چه افتخار بزرگی نصیب ایران شد
عنان مرکب زهرا به دست سلمان بود

در آسمان و زمین شور و جشن و همهمه است
که روز عروسی و عقد علی و فاطمه ست

شب عروسی و عقد دو درّ ناب خداست
همه مخارج این جشن با حساب خداست

اگر که هر دو جهان خواستگار زهرا بود
علی میان همه اول انتخاب خداست

برای دادن پاسخ اگر تامل کرد
رسول منتظر دیدن جواب خداست

سزاست مهریه ی فاطمه علی باشد
برای این که علی مظهر کتاب خداست

ظهور فاطمه را هیچ کس نخواهد دید
چرا که پیش علی هست و در حجاب خداست

کسی که باعث رنج علی و فاطمه شد
همیشه مستحق آتش عذاب خداست

به پیشگاه خدا مصطفی ستایش کرد
به فاطمه چقدر از علی سفارش کرد

ز این به بعد تو همخانه ی علی هستی
علی ست شمع و تو پروانه ی علی هستی

نبی سپرد به دست وصی نگینش را
از این به بعد تو دردانه ی علی هستی

اگر چه ساقی کوثر علی شده کوثر
تویی و صاحب میخانه ی علی هستی

به خاطر تو علی روزی اش دو چندان شد
تو رزق و روزی روزانه ی علی هستی

اگر که شان تو برتر نباشد از حیدر
بدون شک تو هم شانه ی علی هستی

فرشته آمد و قرآن به دورشان چرخاند
خدای عز و جل نیز عقدشان را خواند

________________________________________________________________________

متن سرود و مدح ویژه سالگرد ازدواج امام علی (ع) و حضرت زهرا (س)

علی به تَختِ زفاف چقدر زیبا شده
با نفسِ فاطمه چو گل ز هم واشده
دل ز خدا می برد بس که دلارا شده
از این چه بهتر که او شوهر زهرا شده
آینۀ کبریاست طلعت نورانی اش
خواجۀ عالم زند بوسه به پیشانی اش

ذراری فاطمه ثنای مادر کنید
ثنای مادر کنید دعا به حیدر کنید
پارۀ دل هدیه بر این زن و شوهر کنید
نثارشان جایِ گل سوره کوثر کنید
رسانده بر بام عرش ندایِ تکبیر را
کنار هم بنگرید کوثر و تطهیر را

عاقد این هر دو زوج خالق حی مبین
حاصلِ این مهر و ماه ستارگان زمین
خادم این جشن نور حضرتِ روح الامین
خطابۀ عقدشان تبارک و یاسین
ز چشم بد دور باد بهشت دیدارشان
دست خدا یارشان خدا نگه دارشان

آینۀ کبریا فاطمه و حیدرند
معلم انبیا فاطمه و حیدرند
موسس اوصیا فاطمه و حیدرند
اُم و اَبِ اولیا فاطمه و حیدرند
بتول کُفّ علیست علیست کُف بتول
سلامشان از خدا درودشان از رسول

نعمت بی انتها مبارکت یا علی
عنایت کبریا مبارکت یا علی
وصالِ خیرالنسا مبارکت یا علی
سیب بهشت خدا مبارکت یا علی
به مجلس جشن تو ای دو جهان خرمت
لالۀ نا قابلیست قصیدۀ میثمت

نقل خانم داره میره به سمتِ خانۀ مولا، سائل اومد جلو خانم جان مبارک باشه .. شما لباسِ نو به تن کردید من لباسم کهنه ست .. خانم هم بر حسب آیۀ لَنْ تَنَالُوا الْبِرَّ حَتَّى تُنْفِقُوا مِمَّا تُحِبُّونَ فرمود زن ها حلقه زدن خیمه ای ایجاد کردن مادرِ امام زمان لباسِ عروسیش رو از تن در آورد هدیه داد به سائل .. عرضمُ جمع کنم : بعضیا واقعا بد موقع میان میخوام بگم آی سائل میزاشتی فردا میومدی میزاشتی عروس با لباسِ نو خانۀ داماد بره .. با لباسِ وصله دار رفت .. یه جمله و التماسِ دعا .. آری وقتی مادر لباسِ نو رو به سائل بده بچه هم باید کربلا لباسشُ ..

________________________________________________________________________

متن سرود و مدح ویژه سالگرد ازدواج امام علی (ع) و حضرت زهرا (س)

قرار شد که شما بی قرارِ هم باشید
جهان دچار شما شد دچار هم باشید
تمام عمر دَمادم کنارِ هم باشید
که در مصاف خطر ذوالفقار هم باشید
دعای من همه این بوده تا به هم برسید
که خلق گشته زمین تا شما به هم برسید

نفس نفس همه جا عاشقانه همدم هم
خدا نکرده اگر زخم بود مرهم هم
صفا و مروه و رکن و مقام و زمزم هم
چرا که قبلۀ من هم علیست هم فاطمه هم
و رو به اهلِ مدینه چنین سفارش کرد
نوشته اند که سفارش نه! بلکه خواهش کرد

همیشه نام علی را امام بگذارید
به خانوادۀ من احترام بگذارید
برای فاطمه ام سنگِ تمام بگذارید
و روی زخم دلش التیام بگذارید
جهان بدونِ علی رنگُ بو نخواهد داشت
بدونِ فاطمه هم آبرو نخواهد داشت

شنیده میشود از آسمان صدایی که
کشیده شعرِ مرا باز هم به جایی که
نبود هیچ کسی جز خدا، خدایی که
نوشت نام مرا نام آشنایی که
پس از نوشتن آن آسمان تبسم کرد
و از شنیدنش افلاک دست و پا گم کرد

نوشت فاطمه شاعر زبانش الکن شد
نوشت فاطمه هفت آسمان مزین شد
نوشت فاطمه تکلیفِ نور روشن شد
دلیلِ خلق زمین و زمان معین شد
نوشت فاطمه یعنی خدا غزل گفته ست
غزل قصیدۀ نابی که در ازل گفته ست

نوشت فاطمه تعریفِ دیگری دارد
زِ درکِ خاک، مقام فراتری دارد
خوشا به حال پیمبر چه مادری دارد
درونِ خانه بهشتِ معطری دارد
پدر همیشه کنارت حضورِ گرمی داشت
برای وصف تو از عرش واژه بر میداشت

چرا که رویِ زمین واژۀ وزینی نیست
وشان وصفِ تو اوصافِ اینچنینی نیست
و جای صحبتِ این شاعر زمینی نیست
و شعر گفتنِ ما غیرِ شرمگینی نیست
خدا فراتر از این واژه ها کشیده تو را
گمان کنم که اصلاً آفریده تو را

که گردِ چادرِ تو آسمان طواف کند
و زیرِ سایۀ آن کعبه اعتکاف کند
ملک ببیند و آنگاه اعتراف کند
که این شکوهِ جهان را پر از عفاف کند
کتابِ زندگی ات را مرور باید کرد
مرور کوثر و تطهیر و نور باید کرد

در آن زمان که دلِ روزگار دلخور بود
و وصفِ مردمش أَلْهَاكُمُ التَّكَاثُرُ بود
درون خانۀ تو نانِ فقر آجر بود
شبیه شِعْب ابی‌طالب از خدا پُر بود
بهشتِ عالم بالا برایت آماده‌ست
حصیرِ خانۀ مولا به پایت افتاده‌ست

به حکم عشق بنا شد در آسمانِ علی
علی از آنِ تو باشد تو هم از آنِ علی
چه عاشقانه همۀ عمر مهربانِ علی
به نان خشک علی ساختی به نام علی
از آسمانِ نگاهت ستاره میخواهم
اگر اجازه دهی با اشاره میخواهم

به یادِ آن دلِ از شهر خسته بنویسم
کنارِ شعر دو رکعت نشسته بنویسم
شکسته آمده ام تا شکسته بنویسم
و پیش چشم تو با دستِ بسته بنویسم
به شعرِ از نفس افتاده جان تازه بد
و مادری کنُ این بار هم اجازه بده

به افتخار بگویم از تبارِ توایم
هنوز هم که هنوز است بی قرارِ توایم
اگر چه ما همه در حسرتِ مزار توایم
کنار حضرت معصومه در کنار توایم
فضای سینه پر از عشقِ بی کرانۀ توست
کرم نما و فرودآ که خانه، خانۀ توست

 

متن روضه و توسل به ابن الرضا حضرت جوادالائمه (ع)

خاکسترِ وجود مرا می دهد به باد
سنگینی عزایِ تو یا حضرت جواد

تشنه میانِ خانۀ خود دست و پا زدی
یک جرعه آب همسر تو دستِ تو نداد

*هر چی صدا می زد اَناالعَطشان .. رقاصه ها کف می زدنُ و می رقصیدن .. هر چی صداش بالاتر می رفت آه جگرم صدا هلهله ها بیشتر می شد ..*

زهری که ذرّه ذرّه تنت را مُذاب کرد
خونی به قلب فاطمه و بوتراب کرد

سوزانده تر زِ زهر جفا ظلمِ همسر است
غربت میانِ خانه دلت را کباب کرد

پاره جگر شدیُ و کنارت طبیب نیست
اینجا کسی به فکر امامِ غریب نیست

وقتی که پایِ بغضِ علی در میان بود
جسمِ امام و هلهله اصلا عجیب نیست

گرچه به لب رسیده نفسهایِ آخرت
لب تشنه ای شبیه لبِ جَدِّ اَطهرت

اما هنوز، یادِ گل یاس پرپری
یادِ مدینه کرده ای و یادِ مادرت

*هی مشت رو این خاکا می زد می گفت: وَالله لَاُخرِجَنَّهُما و لَاُحرِقَنَّهما .. بیرونشون می کشم آتیششون می زنم .. صدا زدن یا امام رضا بیا جگر گوشَت داره بی تابی می کنه .. آقا عاشقِ جوادشه، دیدن سراسیمه رسید، چی شده جوادم؟ کی رو بیرون می کِشی؟ کی رو آتیش می زنی؟
گفت : بابا جان ! از بچگی تو برام روضه خوندی، دیگه طاقتم طاق شده .. به من بگو گناهِ مادرم چی بوده؟ .. برا چی تو کوچه تو صورتش زدن؟ .. {آی گرفتارا !} وقتی روضۀ مادر بیاد وسط یه خبریه .. یارالی نَه نَه ..*

در پیچ وتاب بودی و می دید اُمِّ فَضل
بر اشک و ناله های تو خندید اُمِّ فَضل

گرچه کنارِ جسم تو رقص و شادی است
دیگر سَر تو را که نبرید اُمِّ فَضل

*آی گریه کنا !
امام زمان منو می بخشه وقتی اینطور می گم، فکر نکنی روضه خوندن آسونِ، سختر از اینکه بشینی و گریه کنی، روضه خوندن سختره..*

هم نیتِ بریدنِ زیرِ گلو نکرد
هم نیزه بر لبُ و دهنِ تو فرو نکرد

خندید بر لبایِ جگر سوزِ تو ولی
با پایِ خویش جسم تو را زیر و رو نکرد

خوبَست اسیر نیزه و خنجر نمی شوی
بی پیروهن در این دَم آخر نمی شوی

دستِ کسی نخورده به گیسویِ دخترت
دلواپسِ کشیدنِ معجر نمی شوی

*آره، شماها غیرتی اید، حرف این چیزا میشه دادتون بالا میره .. آی حسین .. هر چی گفتی اَناالَعطشان .. بالاخره یکی دلش سوخت بین این همه نامرد، اُمِّ فَضل نانجیبه میگه دیدم یکی از کنیزا ظرفِ آبی داره میاره؛ گفتم؛ کجا؟
گفت مگه نمی شنوی صداشو، صداش همه حجره رو برداشته ، میگه؛ آه جگرم، دارم ظرف آب رو برای پسر امام رضا می برم، میگه؛ ظرفِ آبُ ازش گرفتم، رو زمین زدم ، گفتم؛ همه اینا رو جمع کردم ،برقصن، دف بزنن، هلهله کنن، ببینم چه جوری داره آب میشه .. آی گریه کنا ! یه جای دیگه ام یه نفر دلش سوخت .. آی حسین ..

هلال ابنِ نافع میگه دیدم هِی میگه؛ اَناالعَطشان .. جگرم داره می سوزه .. دلم براش سوخت، سپرم رو از آب پُر کردم گفتم می برم، اینا که می کُشنِش بِزار با لبایِ تشنه جون نده ..

تا وارد گودال شدم ،دیدم نانجیب داره از گودال بیرون میاد، گفت؛ آب برا کی می بری؟ گفتم حسین داره صدا می زنه اَناالعشطان، دیدم دامنِ عربیشو کنار زد سَر حسینُ تو دست گرفت .. گفت دیر اومدی هلال من کار حسینُ
تموم کردم .. اما دیدم بدنش داره می لرزه .. گفتم نانجیب! تو که کارت رو کردی دیگه چرا بدنت داره می لرزه؟ گفت هلال! تو گودال هر چی نگاه کردم ، فقط من بودمُ و حسین، اما یه صدایِ زنونه ای می اومد *بُنَیَّ .. قَتَلوکَ .. ذَبَحوکَ وَ مِنَ الماءِ مَنَعوکَ ..*

به سمت گودال از خیمه دویدم من
شمر جِلوتر بود ، دیر رسیدم من

سَر تو دعوا بود ، ناله کشیدم من
سَر تو رو بردن، دیر رسیدم من

حسین….

_________________________________________________________________

متن سینه زنی و توسل به ابن الرضا حضرت جوادالائمه (ع)

وَدَاعَاً يَالجَوَادْ .. وَدَاعَاً يَالجَوَادْ ..
ـــــــــــــــ

يَاجَوَادِ العِتْرَه يَالمَاكُو مَثِيلَكْ

كَرْبَلَاءِ الثَّانِيَه شِفْنَه ابْرَحِيلَكْ

يَالمِتِتْ عَطْشَانْ وِ امْگطَّعْ دِلِيلَكْ

عَالسَّطَحْ مَطْرُوحْ مَا وَاحِدْ يِشِيلَكْ

حِزِنَّه اللّيلَه زَادْ وَدَاعَاً يَالجَوَادْ
ـــــــــــــــ
يِنْسِمِعْ مِنْ شِدَّةِ السَّمْ عَالِيْ وَنَّكْ

وَحْدَكِ اِوْ أحْبَابَكِ ابْعِيدِينْ عَنَّكْ

لَا أخُوكِ الحَاضِرِ اِوْ لَا حَاضِر ابْنَكْ

الله كَاتِبْلَكْ تِسِدْ بِالغُرْبَه جِفْنَكْ

الأهَلْ عَنَّكْ بِعَادْ وَدَاعَاً يَالجَوَادْ
ـــــــــــــــ
إلْمَنِ اتْدِيرِ الوَجِه سَاعَةْ غِيَابَكْ

اعْليكْ أُمِّ الفَضِلْ سَدَّتْ حَتَّى بَابَكْ

وِ القَدَرْ مِنْ يَثْرِبِ البَغْدَادْ جَابَكْ

ابْخَامِسِ اِوْ عِشْرِينْ رِحْتِ ابْعِزْ شَبَابَكْ

العَرِشْ لَابِسْ سَوَادْ وَدَاعَاً يَالجَوَادْ
ـــــــــــــــ
مِنْ قُبَضْ عِزْرِيلْ رُوحَكْ شَافْ چَبْدَكْ

اِوْ ظَلْ ثَلَثْتِيَّامْ مَـلْكِ الموتْ عِنْدَكْ

ايْعِزْ عَليهِ ايْعُوفَكِ ابْهَالحَالَه وَحْدَكْ

لَا چِفَنْ لَا نَعِشْ لَا مَحْفُورْ لِحْدَكْ

عِلَنْ رَبَّكْ حِدَادْ وَدَاعَاً يَالجَوَادْ
ـــــــــــــــ
ليلَةِ اغْيَابَكْ يِزِيدِ الهَمْ جَرِحْهَا

مِثِلْ صُبْحِ اهْدَعَشْ يومِ الطَّفْ صُبُحْهَا

اجْنَازِتَكْ بِالشَّمِسْ مَا وَاحِدْ لِـمَحْهَا

وِ الطُّيُورِ اتْظَلِّلِ اعْليكِ ابْجِنِحْهَا

بِچَتْ كِلِّ العِبَادْ وَدَاعَاً يَالجَوَادْ
ـــــــــــــــ
صَحْ مِتِتْ بِالغُرْبَه وَ اخْبَارَكْ حَزِينَه

لَچِنْ جِسْمَكْ مَا سِمَعْنَه امْسَلِّبِينَه

اِوْ صَدْرَكِ ابْحَافِرِ الخيلِ امْرَضْرِضِينَه

اِوْ رَاسَكِ امْنِ المَگفَه لَا مَا گاطِعِينَه

سَلِيبِ اعْلَه الوِهَادْ وَدَاعَاً يَالجَوَادْ
ـــــــــــــــ
عيلِتَكْ مِنْ مِتِتْ مَـا وَاحِـدْ هِضَمْهَا

بِالحُّفُظْ وِالصّونْ مَحَّدْ يِدْنَه يَمْهَا

ويلِيْ زينَبْ حِرْگوا اعْليهَا خِيَمْهَا

ابْسوطْهُمْ ضرْبَوا مَتِنْهَا اِوْ سَالْ دَمْهَا

الخِيَمْ صَارَتْ رَمَادْ وَدَاعَاً يَالجَوَادْ

_________________________________________________________________

متن توسل به ابن الرضا حضرت جوادالائمه (ع)

تو از ازل جوادی و ما ازل فقیر
یا اَیُّهاالجَواد ، تَصَدَّق عَلیَ الفقیر

حس کرده‌است ثروت عالم به دست اوست
وقتی گرفته است تو را در بغل فقیر

این گوشه چشم‌توست که اکسیر اعظم است
با یک نگاه تو به غنی شد بَدل فقیر

از حداکثر همه سر بوده هر زمان
از تو رسیده است به حداقل فقیر

از دیگران اگر چه شنیده کرم ولی
دیده همیشه لطفِ تو را در عمل فقیر

با دستِ پُر رفته به خانه خود هر زمان
با دستِ خالی آمده در این محل فقیر

*کیه که دستِ خالی از در خونه‌ی امام جواد بره؟…*

دارایی کریم به منزل نمی رسد
درباره تو ساخته ضربُ المَثل فقیر

از آن زمان که لطف تو را دیده تا ابد
شد زندگیِ تلخ به کامِ عسل فقیر

_________________________________________________________________

متن توسل به ابن الرضا حضرت جوادالائمه (ع)

به دستِ مَحرم خود بَسکه خون جگر گشتی
برای بی کسی خویش دیده تر گشتی

عجیب یاد غریبِ مدینه افتادی
زِ ماجرای حسن خوب با خبر گشتی

زِ گوشه ی لب تو خون تازه می ریزد
شبیه فاطمه گویا، زِ کوچه برگشتی

زِبس که روضه پهلو شکسته را خواندی
زِ بس که دلخور از آن پا و میخِ در گشتی

دوباره دست به پهلو به خویش می پیچی
شبیه مادرت انگار شعله ور گشتی

به پیشِ چشم علی می زدند زهرا را
تو داغدار هجوم چهل نفر گشتی

میانِ هلهله ها دستُ پا زدن سخت است
رضا کجاست ببیند که محتضر گشتی؟

تنِ تو دست نخورده به روی بام رسید
کجا به نیزه و شمشیر مختصر گشتی؟

اگر چه دفن نشد پیکرت سه روز اما
تو میهمانِ خنک های بال و پر گشتی

*بعضیا فرمودن کبوترا می اومدن بالای بدن .. می چرخیدن رو پشتِ بوم .. سایه می انداختن ..*

کجا تنِ تو به گودال زیر و رو شده است؟
کجا به زیرِ لگد دست بر کمر گشتی؟

کجا به نیزه نشسته سرِ بریده‌ی تو؟
کجا به کوچه و بازار در به در گشتی؟

سه ساله دختر تو..
*می دونی امام جواد یه دختر داشته به غیر از امام هادی .. سه سالش بوده ، ولی بالا سرش نبوده ..*

سه ساله دختر تو گُم نگشت در صحرا
کجا پِی اش سَر شب تا دَم سحر گشتی؟

کجا به بزمِ شراب و نگاه نامَحرم ..

_________________________________________________________________

متن توسل به ابن الرضا حضرت جوادالائمه (ع)

ناله‌ی وا جگر نزن اینقدر
جگرت را شرر نزن اینقدر

با صدایِ نفس نفس زدنت
پشتِ در، بال و پر نزن اینقدر

بیشتر میزنند بر روی طشت
ناله‌ی بیشتر نزن اینقدر

پشت در هیچ کس به فکر تو نیست
پس سرت را به در نزن اینقدر

صورتت را مکش به رویِ زمین
خاک را بر قمر مزن اینقدر

سن و سالت نمی خورد بِرَوی
آه! حرف سفر نزن اینقدر

وسط کوچه ات می اندازنند
به لب بام سر نزن اینقدر

عمه ات را صدا بزن اما
ناله‌ی یا پدر نزن اینقدر

یادِ گودالِ کربلا هستی
به دلت نیشتر مزن اینقدر

*من از امام رضا معذرت میخوام .. بسم الله بگم صدا ناله ت بلند بشه .. برا جوونِ امام رضا بلند بلند گریه کنید ..*

دختری داد میزند ای شمر
عمه را با سپر نزن اینقدر

خنجرِ کهنه ای که داری را
رویِ این محتضر نزن اینقدر

_________________________________________________________________

متن سینه زنی و توسل به ابن الرضا حضرت جوادالائمه (ع)

یه روز محنت بار، یه حجره‌ی غمگین
یه درد بی پایان، یه ناله‌ی سنگین
تو داری جون میدی، یه عده می خندن
رو صفحه‌ی تاریخ یه لکّه‌ی ننگین

سبک نمیشه این مصیبت با دو قطره‌اشکِ من
توخونتم غریب موندی خیلی مثه امام حسن

انگار نه انگار، جوون داره جون میده
واسَت بمیرم، به اشکِت کی خندیده؟
ــــــــــــــــــ
یه قصّه‌ی تلخه، یه زخمِ جان کاهه
تو سینه‌ی آقام، پُر از غم و آهه
تو حجره افتاده، لبش پُر از خونه
میخواد پاشه امّا، دیگه نمی تونه

تو هرچی دستُ پا زدی انگار نمیرسه صدات
الهی من فدایِ اشکِ تو یکی نمونده پات بمیرم برات

انگار نه انگار، عطش کُشتت آقا
سِنی نداری، چه بی رحمِ این دنیا

انگار نه انگار، جوون داره جون میده
واسَت بمیرم، به اشکِت کی خندیده؟
ــــــــــــــــــ
نفس نفس میزد، کسی نبود امّا
حسین حسین می گفت، به یادِ عاشورا
تنش رویِ خاکُ، دلش ولی گودال
شبیه ثارَالله، چه بی کِس و تنها

ولی سَرت نرفت روی نیزه عزیز فاطمه
کسی نزد تو گوش ناموسِت جلو چشم همه

شیرخواره حتّی، رویِ نیزه میشینه
انگار نه انگار، رباب داره می میبینه

انگار نه انگار، جوون داره جون میده
واسَت بمیرم، به اشکِت کی خندیده؟

_________________________________________________________________

متن روضه و توسل به ابن الرضا حضرت جوادالائمه (ع)

به وسعت همه عالم به من جفا کردند
خبر نداشت کسی با دلم چه ها کردند

به میهمانی هِرمان و هِجرم آوردند
به درد غربت این شهر، آشنا کردند

چقدر پشتِ سَرم حرف ناروا زدند
چقدر طعنه چقدر با امام بَد تا کردند

برای کُشتن من طرحشان قدیمی بود
*آخه همه رو با جگرشون کار داشتن .. امیرالمونینم اون روزی که خانمشُ تو خاک گذاشت، گفت آخ جگرم.. امام مجتبی نیمه‌ی شب آب خوردُ گفت جگرم .. یه آقایی ام تو گودال رویِ خاک گرم کربلا آب نخوردُ هی می گفت لشکر جگرم ..*

برای کُشتن من طرحشان قدیمی بود
هرآنچه با پدرم با امام رضا کردند

ز سوز زهر دلم گُر گرفت اُفتادم
وحجره را به من خسته کربلا کردند

هر آنچه آه کشیدم به تشت کوبیدند
به آب آبِ منِ تشنه خنده ها کردند

*یکی از کنیزکا رفت آب بیاره، آب رو گرفت، کجا داری می بری؟ صدا زد مگه نمی بینی داره میگه جگرم می سوزه اون که داره می میره بزار آب بهش بدم .. آبُ رو زمین ریخت، نمی شه آب بخوره باید زجر بکشه ..
یاد اون لحظه ای افتادم که صدا زد لشکر اگه بچمُ آب بدید می میره، آبشم ندید می میره ..

بدن جوادالائمه رو پشت بوم انداختن شیعه ها نفهمن، دو سه روز مردم می دیدن تو بغداد و کاظمین کبوترا یه نقطه ای تو آسمون جمع میشن ، یه جور بالهاشونُ نزدیک هم می کنن، یه جا سایه بیفته .. اومدن دیدن بدن جوادالائمه ست .. سه روزه این مرغانِ آسمان نمیزارن آفتاب بدن پسرِ امام رضا رو آزار بده .. لا یَوم کَیَومَک یا اباعبدالله .. یه بدنی ام هممون سراغ داریم ، سه روز روی خاکِ گرم کربلا ..

_________________________________________________________________

متن سینه زنی و توسل به ابن الرضا حضرت جوادالائمه (ع)

از شرارِ زهر کینه خون شده قلب مدینه
تا قیامت غصه و غم قسمت این سرزمینه
هادی آلِ پیمبر از غم بابا حزینه
خنده هایِ تلخ قاتل شعله افکنده به سینه

پیشِ روی حجتِ حق دشمنان صف می زنن
او دهد جانُ یه عده بهر او دف می زنن
قتلگاه اش خانۀ خود قاتل او همسرش
با لبی خندان کنیزان پیش او کف می زنن

«وای از این غم
وای من از درد غربت ..»

تشنه کامُ دل پریشان بین حجره می دهد جان
وقت مردن زنده گشته یادِ شاهِ تشنه کامان
پیرمردی بینِ گودال شد اسیرِ چنگ گرگان
غرق خاک و غرق خونه وای من سلطان خوبان

با نگاهش بین مقتل حرف ها میزد حسین
پیش چشم خواهر خود دست پا میزد حسین
موی او در دست دشمن راس او در زیر تیغ
ضربه ها میزد عدو ناله ها میزد حسین

«وای از این غم
وای من از درد غربت ..»

*ازحرم رفت روز من شب شد
گریه آخر نصیب زینب شد
نیزه آنقدر رفت و آمد کرد
بدن شاه نامرتب شد ..*

باز دوباره فصل ماتم میرسد آروم و نم نم
طبلُ سنجُ شالِ مشکی شد زمان غصه و غم
اشک ریزان قلب سوزان می خرند از هر دو عالم
سینه زن ها گریه کن ها می رسد بوی محرم

گوش دل وا کن که وقت روضه خوانی گشته است
رنگ و بوی کوچه هامون آسمانی گشته است
کاروانی از مدینه راهی دشت بلاست
کربلا دیگر زمان میزبانی گشته است

«وای از این غم
وای من از درد غربت ..»

ذکر لب ها یا حسینِ هستی زهرا حسینِ
شکرِ حق که عمریه من رزقِ سالم با حسینِ
کل عالم سائلند و سید و مولا حسینِ
خوش به حال هر کسی که نوکر آقا حسینِ

کربلا شب های جمعه بی نظیر و با صفاست
فاطمه مهمان شاه تشنه کام و سر جداست
یا حسین این دل دوباره خسته از دوری شده
تنگ دیدار شبای جمعه کرب و بلاست

«وای از این غم
وای من از درد غربت ..»

_________________________________________________________________

متن سینه زنی و توسل به ابن الرضا حضرت جوادالائمه (ع)

هرکی تُو دنیا کسی داره
من هم دارم مهربون‌ مولا
مولایی که همه هستی‌شو
یکجا می‌بخشه به فقرا

جواد اون کسیه که حتی
نگفته میده حاجتا رو
کسیه که امضا می‌کنه
برات کاظمین ما رو

«جواد بن الرضا یا مولا ..»

دنیای بی‌وفايی داریم
رسم این زمونه عجیبه
غریب اون کسیه که تویِ
خونۀ خودشم غریبه

غریب واقعی تو دنیا
اونه که خورده خنجر از پشت
آقامونُ زهر کینه نه
بی‌وفايی همسرش کشت

«غریب عالم یابن الزهرا»

کی دیده به اشک غریبی
بخندن یه عده بی‌حیا
کی دیده جلوی لب‌تشنه
بریزن آبو روی خاکا

بمیرم برای آقایی
که شد حجره‌ش مثل قتلگاه
دم آخر ذکر لبش بود
یا مظلوم یا اباعبدالله

_________________________________________________________________

متن روضه و توسل به ابن الرضا حضرت جوادالائمه علیه السلام

لطفِ تو را از ازل زیاد نوشتند
آیینه ات را خدا نژاد نوشتند

خاک سر راهِ تو بهانۀ خلقت
خاک مرا هم ازاین بلاد نوشتند

ایل و تبار مرا مرید نوشتند
ایل و تبار تو را مُراد نوشتند

هر چه خدا جود داشت داد به دستت
نام تو را اینچنین جواد نوشتند

*یا جوادُالائمه ! اینجوریه دیگه آقا جان، اَنتَ المَولای و اَنا العَبد وَ هَل یَرحَمُ العَبدَ اِلّا المَولای .. اَنتَ الکَریم وَ اَنا الفَقیر وَ هَل یَرحَمُ الفَقیرَ الّا الکَریم ..
آقا جان! اومدم دستم رو بگیر آقا جان ..*

یا کَرَم و یا جواد ، عبد تو هستم
حضرت بابُ المُراد ، عبد تو هستم

*می خوای باهاش حرف بزنی دنبال مجال میگردی؟
یا جوادُالائمه ادرکنی ..
حرفای دلت رو بهش بزن ، هر چی میخوای ازش بخواه،بسم الله .. یا جوادُ الائمه ادرکنی .. *

هفت زمین در خورِ کبوتر تو نیست
غیر بلندایِ عرش، منبرِ تو نیست

در بین نماز شَبت ، تجلی الله
هیچ کسی غیر تو برابر تو نیست

این شب جمعه بده جواب سئوالم
آب مگر مهریه مادر تو نیست؟

_________________________________________________________________

متن توسل به ابن الرضا حضرت جوادالائمه علیه السلام

اُفتاد زمینُ و همۀ بال و پَرش سوخت
تا زهر اثر کرد ، تمامِ جگرش سوخت

هی ناله کشید و جگر شعله ورش سوخت
از پاش رمق رفتُ تتش سوخت سَرش سوخت

این نالۀ زهراست که بالاست نخندید
بالا سَر این مرد که تنهاست نخندید

*یا امام رضا ببخشید ..*

کَم تَشت بکوبید، توانِ بدنش رفت
کَم کَم جلوی فاطمه جانش زِ تنش رفت

هرچند که هِی لختۀ خون از دهنش رفت
جایی ننوشتند زِ تنش پیرُهَنش رفت

حالا که کبوتر به رویش بال کشیده
حرفِ دل ما باز به گودال کشیده

*دیگه کربلا کسی نبود سایه بندازه…*

قربانِ شهیدی که رویِ خاک رها بود
پیشِ زن و بَچش سَرش از پشت جدا بود

رویِ بدن سوخته اش جایِ عصا بود
بی غسل و کفن بود و مُرَمِّل بِدِما بود

زخم دلِ اولاد علی باز نمک خورد
ناموسِ علی در وسط خیمه کتک خورد

_________________________________________________________________

متن سینه زنی و توسل به ابن الرضا حضرت جوادالائمه (ع)

ای انس و جان گدای تو حضرت جواد
شرمنده عطای تو یا حضرت جواد

دائم زِ کار خلق گره باز می کند
دستِ گره گشای تو یا حضرت جواد

زیباترین دعایِ سماواتیان بود
مدح تو و ثنایِ تو یا حضرت جواد

پیش از شب ولادتم ای آشنای دل
دل بود آشنای تو یا حضرت جواد

چون آیه های نور ، پدر بوسه می زند
بر روی دلربای تو یا حضرت جواد

زوّار پا نَهَند به بال ملائکه
در صحن با صفای تو یا حضرت جواد

پر می زند کبوتر دل ز هر طرف
پیوسته در هوای تو یا حضرت جواد

جود از تو جود گشته و کرامت نهاده است
رُخ بر درِ سرای تو یا حضرت جواد

تو کیستی همیشه جوادُ الائمه ایی
من کیستم گدایِ تو یا حضرت جواد

مامون در آتش حَسَدش آب می شود
چون بشنود صدای تو یا حضرت جواد

بخشیده قاتل پدرت حرزِ مادرت
ای جانِ ما فدای تو یا حضرت جواد

_________________________________________________________________

متن سینه زنی و توسل به ابن الرضا حضرت جوادالائمه (ع)

جوون بودی، پُر از درد و پُر از ماتم
جوون بودی، واسه زخمات نبود مرهم
جوون بودی، جوون بودی ..

ای بی وفا زمونه، چی سر تو آورد تو خونه
نفرین به بی وفایی، که تنِ آقا نیمه جونه

نفس نفس زدی، به یادِ مادرت
کسی پیشت نبود دَمای آخرت

«غریب آقام ، آقام …»

دلت خونه، که تنهایی تو این خونت
دلت خونه، غم و غصه رویِ شونت
دلت خونه، دلت خونه ..

کف می زنن کنیزا، سرتُ رو خاک میزاری
با یادِ مادرت با چِشای گریون، خون میباری

میون هلهله، زدی تو دست و پا
رو خاکِ حجره ای، مثلِ امام رضا

«غریب آقام ، آقام …»

غریب موندی، تو غُرفَت بی کس و تنها
غریب موندی، مثلِ جَدت تو هم آقا
غریب موندی، غریب موندی ..

اشکِ چشات دوباره، تو غریبی داره میباره
به یادِ اون تنی که میون گودال، سَر نداره

به روی نیزه ها، سَر تو بی بدن
فدایِ غربتت، غریب بی کفن

غریب حسینِ من ..

_________________________________________________________________

متن سینه زنی و توسل به ابن الرضا حضرت جوادالائمه (ع)

یا جوادالائمه .. یا جواد الائمه ..

ای شورِ شیرین، دادی به بادم
امشب دخیل بابُ المرادم
من ریزه خوارِ حضرت جوادم

سینه زن، گریه کن، گوشۀ کاظمین
ذکرِ دل یا جواد، یا رضا، یا حسین

من دخیلِ دست ابنُ الرضایم
بی قرارم عاشقِ کربلایم

«یا حبیبی یا جوادَالائمه ..»

لب تشنه ماندی، محزون و خسته
قاتل به رویت، در را که بسته
چشم انتظار مرگ تو نشسته

دم به دم اشکِ غم، می چکد بر رُخت
ناله ها داری و، هلهله ست پاسخت

در کنارت، مادر و خواهری نیست
یک نفر هم تا کُند نوکری نیست

«یا حبیبی یا جوادَالائمه ..»

بالایِ بامی، تنها غریبی
رویت به خاک است، خَدِّ التَّریبِی
شکر خدا زِ نیزه بی نصیبی

بال و پرها شده، سایه بان روی تو
یک نفر هم نزد، پنجه در روی تو

پیکر تو، لا اَقل در امان است
در امان از مرکب دشمنان است

واحسینا، واحسینا ..

_________________________________________________________________

متن روضه و توسل به ابن الرضا حضرت جوادالائمه (ع)

لب تشنه بودُ تشنۀ یک جرعه آب بود
مردی که دردهایِ دلش بی حساب بود

*هی صدا می زد ؛ امُ الفَضل جگرم داره می سوزه ..
کنیزکِ دلُ زد به دریا ، گفت هر چه بادا باد .. آب رو می برم ، این آقای منه عمری بهم محبت کرده.. ظرف آب رو برداشت .. جلوش رو گرفت ، کجا داری میری؟ امُ الفَضل مگه نمی بینی پسر پیغمبر داره میگه جگرم .. گفت آب رو بده خودم می برم .. آخه من همسرشم ..
آب رو آورد تو حجره ، گفت ببین آب هست ..*

پا می کشید گوشۀ حجره به روی خاک
فریاد استغاثۀ او بی جواب بود

اما فدای بی کفن دشتِ کربلا
آن کس که زخمِ تنش بی حساب بود

* شمشیردار با شمشیر می زد .. نیزه دار با نیزه می زد ..

هم نعل تازه بر بدنش ردِّ پا گذاشت
هم داغديدۀ شرر آفتاب بود ..

_________________________________________________________________

متن روضه و توسل به ابن الرضا حضرت جوادالائمه (ع)

هرچه جوان از دست و پا اُفتاده باشد
زشت است پیشِ چشها اُفتاده باشد

ای کاش با اُفتادنش طَشتی نکوبند
رویِ زمین بی سر صدا اُفتاده باشد

سخت است شوهر، زهرِ همسر را بنوشد
مردی زِ ظلم آشنا اُفتاده باشد

انصاف اصلاً نیست در بیرون برقصند
در حجره اش آقای ما اُفتاده باشد

در راه پشتِ بام می بیند مصیبت
پیکر که بین پله ها اُفتاده باشد

هر جا بیفتد روزگارش کربلاییست
فرقی ندارد که کجا اُفتاده باشد

ای وای اگر در ازدحام سختِ گودال
روی تنی سَر نیزه ها اُفتاده باشد

این آبرودار قبیله است ، روا نیست
عریان در این صحرا رها اُفتاده باشد

*آبرو دار قبیله بمیرم برات .. صدایِ العَطشِت اون کنیزُ به خودش آورد .. گفت هرچی بادا باد می برم آبُ براش .. اومد وارد حجره بشه، جلوی آمد اُمُ الفَضل، کجا داری میری؟ مگه نمی بینی نانجیب، صدای العَطشِ جوادُ الائمه رو .. آبُ گرفت به زمین ریخت ، دستور داد همه کنیزای دیگه بیان طَشت بزنید .. پای کوبی کنید .. دیگه کسی صدایِ جوادُالائمه رو نَشنوه .. بمیرم برات.. دیگه صدا خاموش شد یکی اومد گفت؛ اُمُ الفَضل خدا لعنتت کنه .. کار جوادُ الائمه تموم شد .. رو این خاکها می غلطید ..*

شبیهِ فاطمه دستی گرفته بر دیوار
خمیده می شود آخر کمر که می سوزد

بلند شد نه” به صورت رویِ زمین افتاد
چه می کشد تن مسموم ، سَر که می سوزد

لباسِ خاکیِ او ارث چادرِ خاکی است
مدینه رفت دلش حلقه در که می سوزد ..

زنی قنوت گرفته است بینِ آتش و دود
امان زِ غربتِ انسیه در که می سوزد

دورِ حضرت جواد خیلی مصیبتِ .. یه مصیبتش اینه که این زن، همسرش ببین چه بلایی به سرش آورد ..بمیرم برا اون همسری که وقتی دید چوب بر لبِ ابی عبدالله می زَنن .. راوی میگه دیدم این زن دوید از تویِ تشت سَر بریده رو برداشت .. لبهای حسین رو می بوسه ..

همه می آمدن مدینه خدمت زینب و دیگرِ زنها عرض ادب و تسلیت می گفتن .. بعد هم اطعام می دادن .. این اطعام دادنِ بعدِ روضه رو اهل بیت به ما یاد دادن .. یه وقت دیدن زنی که اومده عیادتِ زینب و تسلیت گفت ؛ قدری غذا برداشت .. آورد بیرون، کجا می بری؟ گفت ؛ یه کنیز سیه چهره رو دیدم تو آفتاب .. لاغر .. داره گریه میکنه برا اون غذا می برم ..
فرمود به خدا اون عروسِ ما ربابِ .. از روزی که بدنِ حسین میانِ آفتاب دیده دیگه نشده از میانِ آفتاب کنار بره ..

حسین ..

_________________________________________________________________

متن سینه زنی و توسل به ابن الرضا حضرت جوادالائمه (ع)

بنده ام بندۀ ولای توام
عاشق صحن با صفای توام
تو جوادی و من گدای توام
یا جواد الائمه ادرکنی ..

قامتم خم شده زبار بلا
حاجتم باشد از تو یا مولا
نجف و کاظمین و کرب و بلا
یا جواد الائمه ادرکنی ..

ای که از زهر، خون شده جگرت
به تو و جدّ و مادر و پدرت
من بیچاره را مران ز درت
یا جواد الائمه ادرکنی ..

سائلم سائلم جوابم ده
تشنۀ جام وصلم آبم ده
چشم گریان، دل کبابم ده
یا جواد الائمه ادرکنی ..

به علی و به مادرت زهرا
به امامان، به حرمت شهدا
دست خالی نمی روم ابدا
یا جواد الائمه ادرکنی ..

ای تو را یار بی وفا کشته
با لب تشنه از جفا کشته
با چنان پاکی و صفا کشته
یا جواد الائمه ادرکنی ..

بسته با دست فتنه راه تو شد
همه جا پر زسوز و آه تو شد
حجرۀ بسته قتلگاه تو شد
یا جواد الائمه ادرکنی ..

_________________________________________________________________

متن سینه زنی و توسل به ابن الرضا حضرت جوادالائمه (ع)

مثل شب های قدرِ بس که امشب مهمه
بی قرارا بخونید یا جوادالائمه ..

خسته دل از غمُ با زهرِ جفا حاجت روا شد
عطش به جونش اُفتاد حال و هوا کربلا شد
سه روز شبیه جدش ابن الرضا جسمش رها شد

امشب از عطش می خونن
روضه خونا تو کاظمین
می خونه ضریح جواد
السلام علی الحسین
ــــــــــــــــــ
نیت دشمن این بود بشکنه حرمتش رو
آسمونا شنیدن قصۀ غربتش رو

قصۀ غربتش رو گفت پیکری که رویِ بامه
قصۀ غربتش از کربُبَلا داره ادامه
حرمتِ پیکرِ عشق بالاتر از بیت الحرامه

از غم جسم بی کفن
خونه چشمایِ عالمین
بوریا آوردن براش
السلام علی الحسین
ــــــــــــــــــ
یا جوادِ کلید رزق و روزی عالم
ما از این در می گیریم رزق اشک محرم

خدا می بخشه امشب رزق دل سینه زنا رو
خدا نگیره از ما این شور و این حال و هوا رو
عزت نوکری تو مجلس خون خدا رو

ای تمام دنیای ما
عهد روز ازل حسین
السلام علی الغریب
السلام علی الحسین

 

مدح و توسل به امام حسن عسکری (ع)

پرِ شکسته به بالا نمیرسد هرگز
تلاش میکند امّا نمیرسد هرگز

کبوتری که هوایی نشد در این وادی
به آسمان تمنا نمیرسد هرگز

اگر اجازه نیاید که تا ابد مجنون
به سوی خانه لیلا نمیرسد هرگز

چنان مقام به عشاق میدهد الله
به فکر مردم دنیا نمیرسد هرگز

مقام سلطنت و پادشاهی عالم
به پای رعیتی ما نمیرسد هرگز

و بی ولای تو و خانواده‌ات آقا
کسی به عالم معنا نمیرسد هرگز

بدون گوشه‌ی چشم تو شیعه در محشر
به خاک‌بوسی زهرا نمیرسد هرگز

مسیح آل محمد ، مسیح زهرایی
به گَرد پای تو عیسی نمیرسد هرگز

پرم به شوق هوای تو وا شده آقا
کبوتر تو به سویت رها شده آقا

زمان مستی ما انتها ندارد که
مریض عشق تو بودن دوا ندارد که

بهشت من تویی آقا بهشت را چه کنم ؟
بهشت بی گل رویت صفا ندارد که

نمیدهم به بهشت خدا حریم تو را
بهشت قد حریم تو جا ندارد که

فدای بنده نوازی و مهربانی تو
سرای لطف تو شاه و گدا ندارد که

کجاست حاتم طاعی ببیند اینجا را
کسی شبیه تو دست‌عطا ندارد که

سرای توست پذیرای آرزومندان
کسی به قدر تو حاجت روا ندارد که

میان این همه القاب نیک هیچ اسمی
صفای کُنیه‌ی ابن الرضا ندارد که

تویی که آینۀ حی ذوالمنن خواندند
عزیز قلب رضایی تو را حسن خواندند

امام عسکری ، آقا ، امیر ، مولانا
دو دست خالی مارا بگیر مولانا

گدای نیمه شب بین این گُذر هستم
بیا و توشه بده بر فقیر مولانا

نگاه روشن خود را ز ما دریغ مکن
منم به دام نگاهت اسیر مولانا

به نفس سرکش و طغیانگرم نگاهی کن
دعا نما که شوم سر به زیر مولانا

بگو به ما : وسط برکة السباع چه شد
که بوسه زد به قدوم تو شیر مولانا

بصیرتی بده آقا که راه کج نرویم
تویی تو آینه‌ی یا بصیر مولانا

به کوری همه دشمنان ، خدای کریم
نوشته نام تو را از غدیر مولانا

تویی که چشمه ناب معارفی آقا
کمال سیر و سلوک هر عارفی آقا

هر آنچه ناز فروشی تو مشتری هستم
میان صحن تو دنبال نوکری هستم

دعای بال قنوتم که مستجاب شدم
که تحت رایت عشقم ، پیمبری هستم

هزار مرتبه مدیون ربنای توام
اگر که شیعۀ مجنون حیدری هستم

چه منتی به سر من نهاده دست شما
که تابع سخن ناب رهبری هستم

به انقلاب خمینی همیشه محتاجم
به یاد خون شهیدان کوثری هستم

شباهتی است میان دلِ من و دلِ تو
شباهتی که مثل تو مادری هستم

به روز حشر کِشم نعره‌های مستانه
که من غلام غلامان عسکری هستم

____________________________________________________

سرود و توسل ویژه میلاد امام حسن عسکری (ع)

باغ و بهارم گل زهرا
عشق و نگرام گل زهرا
دار و ندارم گل زهرا
ماه شب تارم گل زهرا

شراب امشب من ، ز جام دیگری است
که ساقی دل من ، امام حسن عسکری است

به رقص مستی من، ملک نظاره کند
فلک به “یا حسنم”، پر از شراره کند

مست و خرابم گل زهرا
در تب و تابم گل زهرا
عطر و گلابم گل زهرا
حساب و کتابم گل زهرا

طواف کعبه بوَد، همیشه دورِ سرت
فدای چشم تو و، فدای گل پسرت

یوسف زهرا اباصالح
هستی مولا اباصالح
عیدی مارا اباصالح
عنایتی فرما اباصالح

شکفته گل به رخ از، سرشک دیده ی من
اسیر زلف تو شد، دل رَمیده ی من

ای همه هستم گل زهرا
با دل مستم گل زهرا
دل به تو بستم گل زهرا
ز غیر تو رَستم گل زهرا

مستم و ساقر من، خم شده جای سبو
دل ز خیال رُخت، می زده تا به گلو

بود و نبودم ز دعایت
نای سجودم به نوایت
ای همه بودم به فدایت
پَر زده همه وجودم به هوایت

با قدمت مَه دل، آمده عید همه
بر ره مهدیِ توست، چشم امید همه

دل سر کویش گل زهرا
مست سبویش گل زهرا
پَر زده سویش گل زهرا
دیوانۀ رویش گل زهرا

ز فَرط جام جنون ، خراب و خانه به دوش
منم برای حسن ، غلامِ حلقه به کوش

دیدن روی ماه تو
اگه یه روزی پا بده
با گوشۀ نگاه تو
حاجاتم و خدا بده…

دلی به تو بستم، دل پریشونه
شده دل مستم، دیوونه دیوونه
تا که با تو هستم، غمی نمیمونه

____________________________________________________

سرود و توسل ویژه میلاد امام حسن عسکری (ع)

بنازم که تو از همه دل می بری
چه دلداری و عجب دلبری امام عسکری

شب، شب انتظارِ دلا همه بی قراره
پاقدم آقامون بارون گل می باره

با تو کامل شد دین و ایمانم
جان به قربانت امام حسن جانم

یاحسن جانم یاحسن جانم .. امام حسن جانم

منم عاشق تو، تویی دلبر من
هوایی شدم دلم پر زده رو گنبد حسن

مثل حسن کریمی ای شه سامرایی
دور و بر ضریحت داری برو بیایی

این دلایی که میشه مانوست
آرزو دارن بیان به پابوست

یاحسن جانم یاحسن جانم .. امام حسن جانم

بنازم که تو از همه دل می بری
چه دلداری و عجب دلبری امام عسکری

شب، شب انتظاره دلا همه بی قراره
پاقدم آقامون بارون گل می باره

با تو کامل شد دین و ایمانم
جان به قربانت امام حسن جانم

یاحسن جانم یاحسن جانم .. امام حسن جانم

ضریح تو آقا توی قلب منه
چقدر سفره ی کرامات تو شبیه حسنه

از پسرت می گیریم حاجت این دلا رو
توی بقیع می سازیم گنبد سامرا رو

آخرش تعبیر میشه رویامون
زنده باشیم تا ظهور آقامون

یااباصالح یااباصالح .. آقام اباصالح

بنازم که تو از همه دل می بری
چه دلداری و عجب دلبری امام عسکری

شب ، شب انتظارِ دلا همه بی قراره
پاقدم آقامون بارون گل می باره

با تو کامل شد دین و ایمانم
جان به قربانت امام حسن جانم

یاحسن جانم یاحسن جانم .. امام حسن جانم

____________________________________________________

سرود و توسل ویژه میلاد امام حسن عسکری (ع)

سرم فدای پا قدمش
چراغونی های حرمش
بیخودی نیست اسمش حسنِ
به مجتبی رفته کرمش

میاد صدای اذان، دارم میرم جمکران
بگیرم عیدی مو از دست صاحب الزمان

این جشن ولادت، مبارک مبارک ..

شبیه حسین حیدریه
مثله حسن مادریه
فدای نگاه بی مثلش
خنده اهلا من عسلش
گنبدی که ساخته شد براش
بهتره از روز اولش

کجایی یا بن الحسن، ریشه ظلم و بکن
به کوری آل سعود پیروز میشه یمن

این جشن ولادت، مبارک مبارک ..

شده دوتا شیش گوشه به پا
کرب و بلا و سامرا
دنیا ایشالله آباد میشه
رونق شیعه زیاد میشه
اگه همه یا علی بگن
بیت المقدس آزاد میشه

دعا کن امشب ای جان ، دنیا بشه گلستان
نابود کنه اسرائیل و حزب الله لبنان

این جشن ولادت، مبارک مبارک ..

 

متن روضه و توسل به حضرت زهرا (س)

بسترت را جمع کن از خانه، بیماری بس است
زیر چشمت گود افتاده است، پس زاری بس است

از همان روزی که تو تب کرده ای تب کرده ام
خوب شو خوبم کنی سه ماه بیماری بس است

تو به فکر گریه ای من هم به فکر گریه ام
این تبسم کردن از روی ناچاری بس است

لاله، لاله، لاله، لاله، لاله، لاله .. تا به کی؟
جای خالی در لباست نیست گل کاری بس است

من مرتب میکنم این خانه ات را تو فقط
لحظه ای هم دست از دیوار برداری بس است

*برا بی بی بلند بلند گریه کنید .. آخه تو مدینه کسی براش گریه نمیکنه .. خدا میدونه وقتی مجلس بی بی رو پر رونق میگیرید دل بچه هاش شاد میشه .. خدا رو شکر بچه شیعه ها جای ما بلند بلند گریه میکنن .. آخه بچه هاش پیراهن های عربی رو به دهان گرفته بودن آروم آروم گریه میکردن .. نمیدونم مریض بدحال داشتی یا نه !!.. طولِ درمانش وقتی زیاد میشه هی نگران میشی .. اجازه بدید زبان حال بگم: زینب صدا میزد داداشم حسین، مادرمون چرا خوب نمیشه ..*

ای‌شکسته بال پس کی استراحت میکنی
هر زمان که‌پا شدم دیدم‌تو بیداری، بس است

این‌طرفداری از من کار دستت داده است
بعد ازاین کاری مکن دیگر طرفداری بس است

وقت کردی یک کفن هم بعد پیرهن بباف
زندگی‌کردن برای من بس است، آری بس است

باشد امشب میروم پیش خدا رو میزنم
بسترت را جمع کن از خانه بیماری بس است

چندین بار وقت ملاقات گرفتن شیخ عباس قمی میفرماید اومدن پیش امیرالمومنین(ع)، علی(ع) برو از فاطمه(س) اجازه بگیر ما لحظاتی در خدمتش باشیم، اومد پیش فاطمه(س) بی بی اینا اجازه میخوان نگاه کرد به مولا صدا زد علی(ع) جان خانه، خانۀ تو هست منم همسرتم .. اگه تو بخوای من حرفی ندارم .. این نامردا اومدن تو خانه هر کاری کردن دیدن بی‌بی روشو برمیگردونه و نگاه بهشون نمیکنه .. میخوام بگم نانجیبا اینجا اجازه گرفتن اما مدتی قبل .. بمیرم برا اون ساعتی که بدون اجازه وارد خانه شدن .. خانه رو به آتش کشیدن .. مادر ما امد پشت در خانه اما اون حرامی چنان با لگد به در زد .. یا زهرا ..

_____________________________________________________

متن روضه و توسل به حضرت زهرا (س)

خانه اش كه سوخت
مسمار از خجالت سرخ شد ..

دیدم آتش را ولی در را نمی‌دانم چه شد؟!
خورد شد پهلو ولی پَر را نمی‌دانم چه شد؟!

پای ضارب بشکند وقتی که در را باز کرد
طفل رفت از دست، مادر را نمی‌دانم چه شد؟!

شانۀ مادر که تکلیفش مشخص شد ولی
بعد از آن موهای دختر را نمی‌دانم چه شد؟!

فاطمه در اصل حیدر بود و حیدر فاطمه
فاطمه جان داد حیدر را نمی‌دانم چه شد؟!

*این سخن پیچیده هرجا
مرتضی افتاده از پا …*

زد حسین از داغ مادر بر سرش اما چه سود
بعدها در کربلا سر را نمی‌دانم چه شد؟!

شاعر: #حسین_طاهری

بهشتِ آرزوی من! گمونم بهتری خانم
خدارو شکر که بازم، خودت پشت دری خانم

یه خورده استراحت کن، همینه خواهشم از تو
جلو پام پا نشو اینقدر، خجالت میکشم از تو

با اینکه زخمی دردی، داری میسوزی میسازی
با این دست ورم کرده، برا من سفره میندازی

سرت چی اومده داری، نشسته راه میری تو
میخوام دستای بی‌جونِ، منو بازم بگیری تو

چشای من پر از اشکه، که چشماتو نبندی تو
حالا حسرت به دل موندم، یه بار دیگه بخندی تو

تو افتادی ز پا اما، علی رو روو به راه کردی
دیدی آخر تو این خونه، پای تابوتو وا کردی

حالا اونکه شبش تاره، منم زهرا، منم زهرا
اونیکه دست به دیواره، منم زهرا، منم زهرا

مگه از یاد من میره، به سنگ غم محک خوردی
حلالم کن سر من از، کس و ناکس کتک خوردی

شیارِ در گرفت آتیش، روی پهلوت شیار افتاد
طناب از دست من وا شد، ولی دستت ز کار افتاد

مگه از یاد من میره، چه حرفایی شنیدم من
من اون مسمار و از سینه‌ت، خودم بیرون کشیدم

داری میری نمیدونی، چه خاکی بر سرم میشه
برو، یار جوون من، برو، دردات کم میشه

برو تو عرش محسن رو، بغل کن فاطمه امشب
پیمبر رو زیارت کن، به جاى ما همه امشب

برو اما قرار ما، غروبِ روز عاشورا
کنارِ پیکرِ بی سر، ته گودال تو صحرا

صدای در، دری که تو شعله سوخت
دری که یه میخ و تویِ سینه دوخت
صدای داد توی خاکستر و دود
کی میدونه چی دست فضه بود

_____________________________________________________

متن نماهنگ و توسل به حضرت زهرا (س)

تو از حالم خبر داری
اگه چشمایِ تر داری
دلم آشوبه آشوبِ
آخه قصد سفر داری

کنار تو آشفته حال اومده
شکسته پر و بسته بال اومده
علی در کنارت بهم ریخته چون
صدای اذونِ بلال اومده ..

چشم من مات و مبهوتِ
آخه گریونه پهلوتِ
بمیرم که تو این روزا
چشات خیره به تابوتِ

شدم تنهاتر از تنها
مرو زهرا .. مرو زهرا ..

غماتو خوب فهمیدم
من از این چادرِ خاکی
پس از نه ساله خوشبختی
عجب پایانِ غمناکی

پناه میبرم از غم تو به چاه
ندارم بدونه تو من تکیه‌گاه
باید کوچ کنم من ازین خونه‌ای
که شد واسه‌ی همسرم قتلگاه

دلم رو زیر و رو کردن
شدم آشفته حاله تو
منو می سوزونه زهرا
و صَارت كَالْخَيَال‏ تو ..

شدم تنهاتر از تنها
مرو زهرا .. مرو زهرا ..

_____________________________________________________

متن روضه و توسل به حضرت زهرا (س)

این منم قبر میکَنَم زهرا؛
از برایِ یگانه دلدارم؟!
نکند این که خواب میبینم
کاش میشد کنی تو بیدارم

این منم تیشه میزنم زهرا؛
تا مهیا کنم مزارِ تو را
با دو دستِ خودم به خاک نهم
گل پژمردۀ نزارِ تو را

آه زهرا قسم به جان شما
پاره شد قلبِ مرتضی از غم
همچنان شمعِ صبح میسوزم
بینِ مرگ و حیات حیرانم

فاطمه؛ من نمازِ صبرم را
در کنارت نشسته میخوانم
ذکرها را شکسته با یادِ
دنده‌های شکسته میخوانم

منم علی که خیلی خسته‌م
چشمای خسته‌مو که بستم
با خاطراتِ با تو بودن
میونِ سیلِ غم نشستم
فاطمه در خودم شکستم

کاش میشد زهرا ..
دوباره زندگی کنم با تو
رو قلبِ من نوشته تنها تو، محبوبم

کاش میشد زهرا ..
صدای تو، تو خونه می پیچید
لبِ حسن دوباره میخندید، ای خوبم

ای یاسِ پرپر ..
بدونِ تو چیکار کنه حیدر ، یازهرا ..

مدتی هست رنگش پریده
تموم موهاشم سفیده
چی شده ابنجوری شکسته
به من بگو حسن چی دیده!
تو کوچیکی قدش خمیده

میگه زیرِ لب ..
مادرمُ آزار نده برگرد
برو عقب جلو نیا نامرد، ای نامرد

شرمنده مادر ..
تا زنده‌ام غمت با من باشه
نشد مدافعت حسن باشه، ای مادر

ای یاسِ پرپر ..
خدا نگهدارت باشه مادر ..

فاطمه جان؛
گیرم که زینبین تو خوابیدن
آرام کردنِ حسن آسان نیست ..

یک روز زینب سلام الله علیه جلو آمد صدا زد داداشم، حسن جانم .. چرا همش یه گوشه کز کردی و زانویِ غم بغل گرفتی .. داغ مادر دیدی، ما هم دیدیم .. تو داداش بزرگِ مایی .. قفل لب‌هاش باز شد .. صدا زد زینبم دست از دلم بردار .. هرچی دیدیم با هم دیدیم اما تو کوچه من بودم، شما نبودید .. هرچی تلاش کردم جلوش رو بگیرم نشد..

دستش زِ سر گذشت ..

یا زهرا ..

یا رب نصیب هیچ غریب دگر نکن
دردی که گیسوان حسن را سفید کرد
با صد امید حامی مادر شدم ولی
دستش زِ سر گذشتُ مرا ناامید کرد

_____________________________________________________

متن روضه و توسل به حضرت زهرا (س)

ای خدا منتظر زمزمۀ یا رب تو
وی اجابت شده مجذوب دعای شب تو

خانۀ خشت و گلت کعبۀ عرش الرحمان
از ازل تا به ابد دور سرت گشته زمان

چادر عصمتت از پردۀ اسرار قِدَم
زده بر پیرهنت دست توسل آدم

دختر ختم رُسل مادر پیغمبرها
سایه‌ات روزِ ازل بر سر پیغمبرها

مهر تو داد گِل حضرت آدم را روح
نام تو روز ازل حک شده بر کشتی نوح

پلۀ تختِ تو پیشانی عرش ازلی‌ست
تو فقط کفو علی هستی و کفو تو علی ست

قنبر درگه تو رتبۀ آدم دارد
فضه‌ات معجزۀ حضرتِ مریم دارد

ای خدا گفته سلام و صلواتت هر دم
کیستی تو که پدر گفت فدایت گردم؟

اولین مطلع حُسن ازلی کیست؟- تویی
رکن ارکان علی و، رکن علی کیست؟- تویی

هرچه گفتیم و نگفتیم از آن اولایی
تو همان فاطمه‌ای فاطمۀ زهرایی

چار بانوی بهشتند ارادت‌مندت
هشت تن حامل عرش ازلی پابندت

دست تو دست خداوند تعالاست مگر
که بر آن خم شده و بوسه زده پیغمبر؟

روح گهوارۀ فرزند تو را جنباند
آسمان گردد و دستاس تو را گرداند

چهره بر خاک سر کوی تو آورده نیاز
کرده پرواز به هنگام نماز تو نماز

خلق ناگشته، در آغوش خدا بودی تو
نه خدا، نه ز خداوند جدا بودی تو

سرور عالم بر همسریَت فخر کند
پدرت احمد بر مادریَت فخر کند

تو همان سیب بهشتی که خداوندِ وَدود
شب معراج به پیغمبر خود هدیه نمود

چه به خلقُ چه به خویُ چه به خَلقُ چه سرشت
تو بهشتی تو بهشتی تو بهشتی تو بهشت

در صف حشر تو امید گنهکارانی
دوزخ و نار به فرمان تو، تو سلطانی

حکم، حکم تو و فرمانِ تو فرمان خداست
عفو، عفو تو و غفران تو غفران خداست

این ندا می‌رسد از جانب ذاتِ الله
فاطمه حاجت خود را ز خداوند بخواه

تو بگو تا که ببندیم در دوزخ را
تو بگو تا که کنیم گل شرر دوزخ را

تو بگو تا که عذاب از همگان برداریم
دوزخی ها را در گلشن فردوس آریم

من خدایم ولی امروز خدایی با توست
حکم آغاز ز تو حکم نهایی با توست

تو بگو دشمنتان را به سوی نار کشم
تو بخواه از من تا ناز گهنکار کشم

تو بگو تا همگان را به حسینت بخشم
تو بگو تا همه را بر حسنینت بخشم

در کنارِ پدر و شوهر و مام و پسرت
تو روی سوی جنان خلق به دنبال سرت

بر سر دست تو یک پیرهن خونین است
همه گویند که اسباب شفاعت این است

دوزخ و نار در آن روز بوَد پابستت
دست عباس علمدار به روی دستت

چشم یک خلق گنه‌کار به سوی دستت
پیکر پاک دو شش ماهه به روی دستت

همه در وحشت میزان و حسابند و کتاب
همه گویند که یا فاطمه ما را دریاب!

پیش رویت سر خونین اباعبدالله
تویی و حنجر خونین اباعبدالله

همه را رنگ ز رخسار پریده آن روز
همه گریند به رگ‌های بریده آن روز

تا که از شانۀ خود کوهِ گنه بردارند
چشم بر خون گلوی علی اصغر دارند

بر شفاعت نگه نور دو عینت کافی‌ست
نخی از پیرهن سرخ حسینت کافی ست

گرچه بر دامن لطفت همه را دست رس است
بدن له شدۀ محسن شش ماهه بس است

همه از هم بگریزند و تو در اوج جلال
کنی از لطف و کرم شیعۀ خود را دنبال

عفو بر خاک ره شیعۀ تو سر فکند
چادر خاکی تو، سایه به محشر فکند

بس که از چادر خاکیت کرم می بارد
قاتلت هم به تو امید شفاعت دارد

به شرار جگر و ناله و سوزت سوگند
به مناجات شب و گریۀ روزت سوگند

که به آن جانی غدار محبت نکنی
قاتلت را به صف حشر شفاعت نکنی

ظلم و جور ستم بی‌عددش یادت هست
جای دست و ضربات لگدش یادت هست

یاد داری که چگونه حسنت می لرزید؟
نفس شوهر خیبر شکنت می لرزید

خاطرت هست که سوزاند دل مولا را
خاطرت هست که می گفت بزن زهرا را

خاطرت هست که از درد به خود پیچیدی؟
خاطرت هست که داغ پسرت را دیدی؟

_____________________________________________________

متن روضه و توسل به حضرت زهرا (س)

تابِ تب نای ناله نیست مرا
جان ندارم به مرگ بسپارم
منعم از گریه کرده اند ولی
کم نشد اشک هایِ بسیارم

آه سلمان چقدر دلگیرم
بی قرارم عجیب بی تابم
صورتم درد میکند سلمان
مدتی هست که نمی خوابم

آه سلمان تو محرم مایی
گوش کن ماجرایِ دردِ مرا
باز شد بابِ زن زدن وقتی
بست تقدیر دستِ مرد مرا

آه سلمان تو که خبر داری
گرچه بسیار دیده ام صدمه
دست بر معجرم نبردم چون
همه نابود میشدن همه

آه سلمان قبول داری که
حق ما اینهمه عذاب نبود
بازوی من نمی شکست اگر
دورِ دست علی طناب نبود

آه سلمان چه روزِ سختی بود
عشق آن روز مُرد در کوچه
رازِ دستار بستنم این است
به سرم ضربه خورد در کوچه ..

آه سلمان هنوز در عمرت
طعم سیلی چشیده ای یا نه!؟
استخوان شکسته داشته ای؟!
دردِ پهلو کشیده ای یا نه!؟

آه قنفذ چه بی ادب شده بود
سخنش نیش دار بود و درشت
دومی یک لگد به در کوبید
پسرِ سوم علی را کشت

آه این روزها به رویِ علی
طعنه شمشیر میکشد سلمان
تا که نام مغیره می آید
بازویم تیر میکشد سلمان

آه سلمان علی غریب شده ست
من چگونه بدونِ غم باشم
هدف زندگیِ من این بود
پیش مرگش فقط خودم باشم

آبروی مدینه را برده
چادرِ خاکی عیال علی
شوهرم دید که کتک خوردم
من بمیرم برای آل علی

*تا پای مرگ دخت نبی را مغیره زد
ای كاش بین كوچه دگر مجتبی نبود

هزار بار نگفتم نیا به دنبالم
میان کوچه دویدن به تو نمی آید*

به خدای علی قسم که من از
غاصبین خلیفه بی زارم
حقمان را چه ساده ناحق کرد
سخت از آن خلیفه بیزارم

نه که امروز تا قیامت هم
دلخور از ساکنانِ آن شهرم
جز کسانی که با علی ماندند
من در این شهر با همه قهرم

تا پای مرگ اهلِ مدینه مرا زدن
ممنون این محبت و این مهربانیم

آتش از تاثیرِ خود شد شرمگین
در حضور نور خاکستر‌نشین

بود ناظر، چرخ با صدها نگاه
در بر آن هالۀ خون خفته، ماه

مادرش آمد، برای دیدنش
دیدنش، بوییدنش، بوسیدنش

یا رب! این فرزند دل‌بند من است؟
این سر خونین فرزند من است؟

خفته در خاکستر کنج تنور
گشته آن مطبخ‌سرا، مجلای نور

مه خود را هزاران مشتری دید
ولیکن چهره اش خاکستری دید
عجب خولی از آن شاه حجازی
نمودی در جهان مهمان نوازی

_____________________________________________________

متن روضه و توسل به حضرت زهرا (س)

رفت و غمخانه شد از غصه سرای من و او
گرچه مانده است بجا خاطره های من و او

یاد ایّام نشستن سر یک سفره بخیر
خانه ای بود پُر از لطف و صفای من و او

روزهایی که صمیمانه به من میخندید
و عجب حال خوشی داشت هوای من و او

ما از آن زندگی ساده چه راضی بودیم
و رضا بود خدا هم به رضای من و او

بستری بود ولی هم سخن خوبی بود
جریان داشت در این خانه صدای من و او

بستری بود ولی نبض دلم دستش بود
و مجال نفسی بود برای من و او

با همان دست شکسته چه دعایی میکرد
مردمی را که نماندند به پای من و او

مردمی را که به این مسئله واقف بودند
که دو عالم همه هستند گدای من و او

هدف اصلی دشمن من و زهرا بودیم
کشته شد محسنم آنروز بجای من و او…

یک بار هم برای شفایش دعا نکرد
غیر از وفاتِ خویش زِخدا مسئلت نداشت
عالم کنارِ من همه در امنیت ولی
زهرا درونِ خانۀ من امنیت نداشت

شرمنده ام خانۀ امنی نداشتم ..

_____________________________________________________

متن روضه و توسل به حضرت زهرا (س)

هویدا میشد از اسرار در عالم اگر شأنت
نه عالم بلکه میکرد عرش را زیر و زبر شأنت

خلایق را خدا در صبح محشر جمع خواهد کرد
به قدر سوزنی پیدا شود آنجا مگر شأنت

تو را والاترین مخلوق ها اُم ابیها خواند
که اینگونه شود سنجیده بانو با پدر شأنت

علی آمد به دنیا آینه دارت شود زهرا
برابر باشد اینجا لا اقل با یک نفر شأنت

برایم جمله ی لولاک هم حرف بزرگی نیست
که آنجا هم بیان گشته است خیلی مختصر شأنت

رسول الله اعمالش همه عین عبادت بود
نشد حتی کمی با بوسه هایش بیشتر شأنت

چگونه من هزاران بیت در مدح تو بنویسم
خدا با آن خداییش سه آیه گفته در شأنت

_____________________________________________________

متن روضه و توسل به حضرت زهرا (س)

*پیغمبر وارد خانه شد، دید حبیبۀ خدا فاطمه با یه دستش دستاس میگردونه، با یه دستش بچه اش رو بغل گرفته، صدا زد: عزیز دلم! دخترم! چرا به اسماء یا فضه نمیگی کمکت کنند، عرضه داشت: بابا! هر روز کارهای خونه رو ما تقسیم می کنیم، امروز نوبت نوبت منه، بی وفای است اگه بگم اونا کار کنند…
هی پیغمبر نگاه کرد دستهای زهرا تاول زده در اثر آسیاب کردن گندم، دست دخترش رو گرفت آروم بوسید، خیلی گریه کرد آقا….
من میخوام امروز آروم آروم برات روضه بخونم،‌یا رسول الله! دست فاطمه رو یه خورده زخمی وخسته دیدی نتوستی جلوی خودت رو بگیری، گریه ات گرفت، کجایی ببینی نیمه های شب دست فاطمه برا قنوت بالا نمیاد؟…
اما مادرِ من و شما غصه اش درد پهلو نیست، غمِ بازو نیست، صورتِ کبودش نیست، کشته شدن بچه اش نیست،
میخوای بدونی دردِ فاطمه چیه؟*

مرگ من از فشار در و دیوارِخانه نیست
این غصه می‌کشد که غریب است شوهرم

میمانم عاشقانه در این روزهای سخت
باشی کنار من اگر این روزهای سخت

حالا فقط به پیش تو بودن دلم خوش است
در غربتم پس از پدر این روزهای سخت

اجر رسالت است که دیگر برای ما
حتی نمانده یک نفر این روزهای سخت

زانو بغل نگیر عزیزم دلم گرفت
ماتم نگیر اینقدر این روزهای سخت

*علی جان! چرا زانوی غم بغل گرفتی؟…*

بیرون که میروی دل من شور میزند
این روزهای پر خطر، این روزهای سخت

داری تو هم شبیه به من پیر میشوی
نفرین روزگار بر این روزهای سخت

*تو روضه بی بی خیلی باید مراقب شد، اگه بخوای روضۀ بی بی رو بخونی، تازه بعدِ در و دیوار شروع میشه، از همه ی عاشقا ونوکرا برای این بیت معذرت میخوام، صدا زد: علی جان!…*

دستم شکسته، حیف به دردت نمیخورد
بی فایده است این سپر این روزهای سخت

*هرچه کردم نذارم ببرند تو رو مسجد، نشد، آخه اینقد غلاف به بازوم زدن… بچه ام رو کشتن فدا سرت، مجروح کردن فدا سرت، فقط تو اینجور زانو بغل نگیر علی جان…*

_____________________________________________________

متن روضه و توسل به حضرت زهرا (س)

*ببین فاطمه کارش به کجا رسیده، میخواد خبر از حالش بده، ببین چه حالی شده علی…*

فردا غروب میروم آماده شو علی
کم کم برای سخت ترین روزهای سخت

دشواریِ تحملِ روزِ حسین را
آسان نمی کند مگر این روزهای سخت

*دیدی بچه میخواد بیاد بغل مادر چه جور هجوم میاره…*

دیگر حسین را نتوانم به بر گرفت
بلبل به ناتوانی من گریه می‌کند

*بچه هام رو تو بغل بگیر علی جان…بعد در و دیوار دیگه زهرا نتوانست بچه هاشو بغل بگیره، میدونی کِی آخرین بار بچه هارو بغل گرفت؟ اون وقتی که علی داشت بدن رو کفن می‌کرد، صدا زد: بچه ها بیاید با مادرتون وداع کنید، یکی میگه: مادر! من حسنم، یکی میگه: مادر! من حسینم، یه وقت دیدن بندهای کفن باز شد دستای زهرا بیرون اومد؛ بچه هاش رو بغل گرفت…*

_____________________________________________________

متن روضه و توسل به حضرت زهرا (س)

تو فاطمیه زبون بگیرید
مثل یه بچه که غم مادرُ دیده

میخوای یه کم از داغُ بفهمی
فکر کن که مادرِ خودت قدش خمیده

مادر یه جور دیگه برا همه عزیزه
مادر نباشه زندگی بهم میریزه
تاریکه خونه وقتی که مادر مریضه

سخته ببینی مادرت از خونه میره
سخته ببینی مادرت داره میمیره
سخته ببینی از بابات روشُ میگیره

میسوزه از پا تا سرم
آخه نمیشه باورم
سیلی زدن به مادرم

المَضروبةِ وَجهُها…
یک ضربه زد تمام رُخش را سیاه کرد

تو همه عالم همه میدونن
مادر برای هر کسی بود و نبوده

من روضه ام امشب همین یه خطه
یه لحظه فکر کن روی مادرت کبوده

*الهی اون روز هیچ‌وقت نیاد،نبینی اصلا…*

دوباره سینه ام آتیش گرفته
هزار ساله دلای ما آروم نمیشه

بند نمیادش بارونِ اشکام
داغ یه مادره جَوُون تموم نمیشه

مخصوصاً اون مادری که قدش کمونه
مادری که میدونه دیگه نمیمونه
اون مادری که زدنش میون خونه

با هر نفس رو بسترش لاله شِکُفته
سه ماهه دردش و به شوهرش نگفته
این شبا حتی شونه از دستش میوفته

آخرِ این‌کار رو ببین
خونِ رو دیوارُ ببین
ضربه ی مسمارُ ببین

*وَ لَستُ ادرِي خَبَرَ المِسماري
سَل صَدرَها خَزِينة الاَسراري*

خدایا گنج با گنجینه ام سوخت
میان شعله ها آیینه ام سوخت

چُنان مسمار در قلبم فرو رفت
که محسن گفت: مادر! سینه ام سوخت

_____________________________________________________

متن روضه و توسل به حضرت زهرا (س)

“السلام علیکم یا اهل بیت النبوه”

“اللّهُمَّ صَلِّ عَلَی صدیقة الطاهره فَاطِمَةَ و اَبِیهَا وَ بَعلِهَا وَ بَنِیهَا وَ السِّرِّ المُستَودَعِ فِیهَا بِعَدَدِ مَا اَحاطَ بِهِ عِلمُک”

* اصلاً گریۀ مُحرم با گریه فاطمیه فرق داره، علتش اینه که فاطمیه، همه برای هم روضه میخونند، الان تو خونه ی حضرت زهرا باشی، بچه هاش دارن برای هم روضه میخونند، امام حسن برا امام حسین روضه میخونه، دوتاشون برای حضرت زینب روضه میخونند، این تفاوتش با کربلاست*

صورت توحید دارد سجده های فاطمه
سجده باید کرد پس تنها به پای فاطمه

خلقت زهرا ولایت داشت دنبال خودش
مصطفی ختم رسل شد در حرای فاطمه

یا علی گفتیم و یا زهرا در آوردند از آب
در غدیر خم که ثابت شد ولای فاطمه

بارها از رَبیَّ الاَعلای خود فهمیده ام
می خَرد ما را خدا با ربنای فاطمه

*دیدم درقنوتش صدا میزنه، خدایا! شیعیانم، دوستانم، گریه کنانم، همه رو مادر یاد کرد…*

رشته ای از چادرش هم دست ما باشد بس است
چون نمی‌ارزد دو عالم در ازای فاطمه

می‌رسد خیر قنوتش بر در و همسایه اش

*بي بی جان به حسین ات قسم ما از همسایه های شما بهتریم، چون ما هیچ وقت نگفتیم از گریه های تو خسته شدیم، اما اونا آمدن به علی شکایت کردن، هرچی خوبی این خانواده به اهل این شهر کردن برعکس جواب گرفتند…*

می رسد خیر قنوتش بر در و همسایه اش
پس چه می صرفد شدم عمری گدای فاطمه

خوش به حال فاطمه کهف حصینش حیدر است
خوش به حال مرتضی دارد هوای فاطمه

قبر پنهانی او گیریم که پیدا نشد
اصلاً از اول نبود این خاک، جای فاطمه

او اگر می خواست آتش را گلستان کرده بود
معجزه کاری ندارد که برای فاطمه

قامتش آیینه ی صبر علی بود و شکست
شانه ی دیوار شد روزی عصای فاطمه

ضربه ی دیوار نه، آتش نه، حتی میخ نه
در نیامد از پسِ حُجب و حیای فاطمه

صحبت محسن وسط آمد و گرنه هیچ وقت
در نمی آمد در این دنیا صدای فاطمه

داد از این درد که اُفتاده به جانم ای داد
“من زمین خورده ترین مردِ جهانم ” ای داد

من جوانم تو جوان، پیر شدی پیر شدم
زود می‌اُفتد از این غم ضربانم ای داد

نوزده سالگی‌ات قسمت ما حیف نشد
چشم خوردیم من و تازه جوانم ای داد

من که لب دوختم اما جگرم را چه کنم
می‌شود تا دو سه خط روضه بخوانم : ای داد

همه‌ی شهر به اُفتادنمان خندیدند
همه دیدند که پاشیده تَوانم ای داد

هفت جای بدنت تا دَرِ مسجد بشکست
و نمی‌شد به تو خود را برسانم ای داد

*همه میگن: فقط بازوت شکسته، اما علی میگه: خون از همه ی بدنت جاری شد، نگاه کردم، دیدم دستت شکسته، سرت شکسته، گونه ات شکسته، صورتت ترک خورده، پهلوت شکسته…
خدایا گریه های مارو برای حضرت زهرا به اوج برسان، به گوش امام زمان برسان، بالاتر از این هم داره روضه، گوش بده…*

هفت جای بدنت تا دَرِ مسجد بشکست
ونمیشد به تو خود را برسانم ای داد

*بالاترین روضه اینه…*

همه گفتند علی بود و زنش را کُشتند
من جگر سوخته از زخمِ زبانم ای داد

_____________________________________________________

متن روضه و توسل به حضرت زهرا (س)

پَرِت سوخت
به آتيش كشيدن دَرِ خونه رو، پيكرت سوخت
بميرم جلو چشمايِ زينبت معجرت سوخت
پَرِت سوخت

بميرم، تويِ كوچه ها ميكِشن دشمنا حيدرت رو
با يه ضربه از تو گرفتن گُلِ پرپرت رو، واويلا

گناهِ تو مادر چي بوده، وا اُمّاه
كه رويِ تو اينجور كبوده، وا اُمّاه

علي ديگه طاقت نداره، واويلا
كه زهرا تو آتيش و دوده، واويلا

بميرم، چي بايد بگم از غمِ سيلي و تازيونه
نزن بي حيا مادرم فاطمه نيمه جونه

واويلا، بميرم كه زخمِ دلِ حيدرت، بي حسابِ
سلامِ علي ديگه تو كوچه ها، بي جوابِ، واويلا

چرا رنگِ زينب پريده، وا اُمّاه
چرا قَدِّ مادر خميده، وا اُمّاه

الهي كه بارون بگيره پشتِ در
الهي كه بچه ام نميره، پشتِ در، وا اُمّاه

تو كوچه يه جوري زدن اون غلافُ به بازويِ مادر
كه دستش جدا شد ديگه از تو دستاي حيدر، واي مادر

بميرم، دوباره علي مونده و خنده ي تلخِ مردم
زمين خورده مادر تو كوچه برا بارِ چندم

چهل مردِ جنگي رسيدن، وا اُمّاه
كه دستِ علي رو ببندن، وا اُمّاه

بميرم كه يك عده نامرد تو كوچه
به اشكايِ حيدر ميخندن، وا اُمّاه

*واي…مادرم، مادرم، مادرم، مادرم…اين دستت رو بالا بيار بگو: واي…مادرم، مادرم، مادرم، مادرم…اين دستت رو كه بالا مياري برات سخت نيست، اما پهلو كه بشكنه، دست آسيب ببينه، بالا آوُردنش سخته… واي…مادرم، مادرم، مادرم، مادرم…
بي بي دست گذاشت رو زانويِ مولا، فرمود: علي جان! من ميرم پشت در، اينارو ردشون ميكنم، اول اينكه بابام زياد سفارشِ من رو كرد، دوم اينا زنهاشون خبر دارن كه من بارِ شيشه دارم، پشت در اومد، يه حرامي صدا زد: علي زن فرستاده پشتِ در، حالا از اين به بعد رو خودش نوشته، نوشته: معاويه! صداي نفس زدنهاي زهرا رو از پشت در مي شنيدم، يادِ سفارشات پيامبر افتادم، چند قدم عقب رفتم، اما كينه ي از علي مقابل چشمم آمد، چنان با لگد به در زدم…*

چند تایی زدند با پا در
تا که افتاد رویِ زهرا، در

گیرم از دست سنگ ها نشکست
چه کند بار شیشه اش با، در

همه کج رفته اند… حتی میخ
همه لج کرده اند… حتی در

*يه وقت صدايِ بي بي بلند شد:” يا اَبتا!” ناله ي دوم صدا زد: “يا اميرالمؤمنين!” سكوت همه جا رو فرا گرفت، يه وقت ديدن يه صدايِ بي رمقي بلند شد: “یا فِضّةُ خُذینی” سر بسته ميگم خواهرا بيشتر گريه كنن…*

بعدِ يك عمر مُراعاتِ كنيزانِ حرم
فضه ي خادمه آخر به چه كاري افتاد.

*ميگه: به حال اومد، نگفت: بچه ام رو كشتن، نگفت: دستم رو شكستن، نگفت: سينه ام رو شكستن، صدا زد:” فضه! اَينَ علي؟”فضه! علي رو كجا بردن؟ گفتم: خانوم جان! ريسمان به گردنش بستن به طرفِ مسجد بردنش، خودش رو رسوند به مسجد هر طوري بود، يه وقت صدا زد ” يا اَهل المدينه!” اگه يه مويي از سَرِ علي كم بشه، ميرم كنارِ مزارِ پيامبر، پيراهنش رو به سر مي اندازم، موهام رو پريشون ميكنم، نفرينتون ميكنم، سلمان ميگه: هنوز حرف بي بي تمام نشده بود، ديدم ستون هاي مسجد ميلرزه، آقا اميرالمؤمنين از زيرِ شمشير صدام زد: سلمان! برو به فاطمه بگو: علي ميگه نفرين نكن… فرمود: امر، امرِ علي است، اما تا رهاش نكنن نميرم، اينقدر ايستاد تا ريسمان از گلويِ مولا باز كردن، بي بي يه دست به پهلو گرفته بود، هي دورِ مولا مي گشت، هي صدا ميزد: جانم فدات يا ابالحسن!…
“صَلَّ الله عليكَ يا اباعبدالله…” بي بي جان! يه شمشيرِ برهنه ديدي دلت تاب نياوُرد، واي از اون ساعتي كه نيزه دار، شمشيردار، يه عده با سنگ، پيرمردا با عصا، يه كاري كردن با بدن، وقتي خواهرش رسيد ميانِ گودال، هي صدا ميزد:” أ أنتَ اَخي؟” آيا تويي برادرِ من؟ صدا از رگ هاي بريده بلند شد”اُخَيَّ اِليَّ”…حسين…*

پس با زبان پُر گِله آن بَضْعَةُ رَّسول
رُو در مدینه كرد كه یا اَیُهَّا الرَّسوُل

این کشته فتاده به هامون حسین توست
وین صیدِ دست و پا زده در خون حسین توست

*دستامون رو بالا بياريم، پدرا، مادرا، گذشتگانمون همه فيض ببرن، همه اونايي كه روضه ي بي بي رو نفس به نفس، زبان به زبان به ما رسوندن، همه فيض ببرن، صدا بزنيم: اي حسين…*

_____________________________________________________

متن روضه و توسل به حضرت زهرا (س)

“صلی الله علیک یا فاطمةُ الزَّهرَاءُ یا بنتَ محمدٍ یا قرَّةَ عینِ الرَّسول یا سیدتنا و موْلاتنا إنا توَجهنا وَ استشفعنا وَ توَسلنا بکِ إلى اللَّه و قدَّمناک بین یدیْ حاجاتنا یا وَجیهةً عندَ اللَّه اشفعی لنا عندالله”

آمدم‌ تا كه عزادار تو مادر باشم
بين روضه ز مصيبات غمت تر باشم

*باید بلند ترازمحرم گریه کنی، برای خانمی که کسی براش گریه نکرد، اگر کسی هم گریه کرد میومدن گلایه میکردن*

آمدم‌ پشت در خانه ی تو منتظرم
تا كه اذنم بدهی سائل اين در باشم

*خوبه آدم اگه میخواد دستش و دراز کنه دَرِ این خونه دراز کنه، خوبه آدم اگه میخواد گردنش رو کج کنه اینجا کج کنه خوبه آدم اگه میخواد التماس کنه اینجا التماس کنه، آره گدایی اگه بلد باشیم این خونه خونه ای نیست جواب رَد بده، عروس و داماد سیده زنان عالم سوار بر مرکب شب ازدواج…
عروس و داماد دارن میان خونه، یه زنِ سائلی اومد جلو به حضرت صدیقه گفت: به من کمک کنید، من نیازمندم… چی نیاز داری؟ من لباس مناسب ندارم، گفت :بیا دَرِ خونه بهت میدم، اومد دَرِخونه لباس عروسیش رو بهش داد، سائل رفت، شبِ بعد پیغمبر اومد دید فاطمه لباس قدیمیِ تنشه، دخترم چرا لباس نو عروسی تنت نیست؟ روز اول زندگیته…
گفت: بابا شما درتفسیر آل عمران فرمودین: اگه میخوای انفاق کنید همون چیزی که دوست دارید انفاق کنید،منم این لباس رو دوست داشتم…*

خادم و بانی مداح چه فرقی دارد
من فقط حاجتم این است که نوکر باشم

آبرويی كه نه حتی بخدا، رويی نيست
با نگاه تو مگر آدم ديگر باشم

*غیر از اینکه خودت عوضم کنی من عوض نمیشم، مادر برام دعا کن،مادر…*

مگر اين نيست كه مصداق گل ياس تويی
دوستدارم كه ازاين عطر معطّر باشم

طی اين سال اگر روضه ای از تو خواندم
خواستم فاطميّه فاطمه ای تر باشم

*قربون اون گُلی که گلابش روگرفتن، برو بپرس از بزرگترات ببین چه جوری گلاب میگیرن… هیزم آوردن درخونه…*

به دستای آتیش، دری گُر گرفته
پایِ نحس شعله، به چادر گرفته

علی مات و مبهوت، نگاهش به در بود
در از جا شکست و هنوز شعله ور بود

غرور علی، پهلوی فاطمه
درِ خونه و بار شیشه شکست

دل و حُرمت و قامت و هیبتِ
یه مردی برای همیشه شکست

نه بی رحمیِ میخ، نه آتیش و دود
نه سنگینی در، به مویی که سوخت

به خونِ رو دیوار میسوزه هنوز
دل فضه از آرزویی که سوخت

*برخلاف تصور خیلی ها، ما تو روضه ی هجوم، حرفی از بازو و پهلو نمیرنیم چرا؟ چون بی بی هم حرفی از بازو و پهلو نزد، تاچشماش رو باز کرد، صدا زد: فضه! علی روکجا بردن؟…
گفتم: به جای بازو و پهلو بی بی دو تا درد دیگه داشت، اول غربت امامش، صدازد یافضه! ،فضه بچم رو کشتن…

_____________________________________________________

متن روضه و توسل به حضرت زهرا (س)

به دستی که بستن، به یاسی که پژمرد
چقدر ذوالفقارِ علی خونِ دل خورد

نه دستار زردی، نه همدم نه یاری
غم و درد حیدر، عجب روزگاری

به داغی که آتیش روی در گذاشت
به آهی که مسمار روی در کشید

به نثرِ روایتِ زنی پا به ماه
جلوی چشمِ پربسته ای پرکشید

پسر پیش چشمِ پدر شد شهید
پرستار مادر شده دختری

گل ازغنچه و شعله از میخ در
خجالت کشید همسر ازهمسری

*انشاءالله هیچ مردی خجالتِ زن و بچه نکشه…
بین در و دیوار صدازد : “یافضةُ خُذینی”…
میگه: فضه صدای ناله ی فاطمه رو نشنید، حدس میزنم چند تا دلیل داشته باشه، اول اینقدر ازدحام زیاد بود، اینقدر سر و صدازیاد بوده، خوب چهل نفرم باشن هر کدوم دادم زده باشن صدا به صدانمیرسه، اما احتمال دلیل دوم، زبانم لال، سیدا! ببخشید من رو… دلیل دوم دیگه بی بی نایی نداشت، آخه پهلو شکسته، دیگه نایی نداره…
اما دلیل سوم بازم خاک به دهانم، شاید دلیل اینه که خانم عمداً داد نزد چون مشکلش زنونه بود، بیشترازاین نمیتونم بازکنم روضه رو…
میگه: فضه صدارو نشنید، علی صدازد: فضه! خانم داره صدات میزنه…
“و صاح امیر المومنین بفضه یا فضه مولاتک فاقبلی منها ما تقبله النسائ فقد جاءها المخاض”
یعنی: فضه! خانم باهات کار داره… فضه! شاید بخاطر لگد درد زایمان گرفته!…

پدرا! آی پدرا! آی پدرا!
مردای باغیرتِ توخونه ها

سوال ازمنه، جوابش با شما
یه چیزی بگید شمارو به خدا

شده تا به حال کسی خونتون رو بسوزونه
شده خانوم خونت میونِ آتیش بمونه

تا حالا شده کسی دَرِ خونت رو بشکونه
توباشی توخونه به زور بیان تویِ خونه

*دستات رو بیار بالا، ناله بزن: یا زهرا…*

_____________________________________________________

متن روضه و توسل به حضرت زهرا (س)

اگر زِ قافله دوریم خوب می دانیم
ولی به لطف تو هر سال جا نمی مانیم

و باز هم به نگاه محبتت امسال
کنار سفره ی این فاطمیه مهمانیم

*کنار سفره ایی که امام زمان گریه می کنه… حجت خدا کنار این سفره است … به منِ نالایق هم اجازه دادن بیام… به شما هم اجازه دادن… هر چه قدر از کنار این سفره بهره ببری، باز هم یه روزی حسرت می خوری.. ای کاش تو
شبای فاطمیه برا مادر پهلو شکستۀ امام زمان بیشتر ناله می زدم ، بیشتر گریه می کردم…*

هزار فاطمیه رفته و نیامده ای
نگو که باز بدون تو روضه می خوانیم

بیا که در گذرِ گرد باد این دنیا
در انتظار شروع بهار و بارانیم

قسم به ساحل چشمانِ ابریت عمریست
به لطفِ بارش چشم شماست گریانیم

و گر نه مثل بیابانِ خشک دلهامان
فقیر روزیِ این سفره های بی نانیم

از این که بار غمِ مادرِ تو را دنیا
به دوش برد، ولی خَم نگشت حیرانیم

به انتقامِ غمِ صورتِ کبود بیا
که ما کنار شما پیروِ شهیدانیم

_____________________________________________________

متن روضه و توسل به حضرت زهرا (س)

روایتِ از امیرالمؤمنین، حضرت تو مسجد می نشست… بعد از این وقایا….
می فرمود: “اَوَ تَضرِبُ الزَهراء نَهرا ”
تو روز روشن جلو چشمم فاطمه رو زدند…”اَوَ تضرِبُ الزَهراء نَهرا وَ یَوخَذُ مِنّا حَقُّنا قَهرا وَ جَبرا…”به زور و جبر حق ما رو گرفتن… “وَ لا نَصیرا وَ لا مُجیرا” یه کی نبود کمکمون کنه…
یه نفر نبود کمک کنه، همه همدست
شده بودن… انگار می خواستن تو یه ثوابی شریک بشن… آمار بالاتر از چهل نفره …هر کی میرسید یه ضربه ای میزد…آنقدر این مصیبت بزرگه حضرت می فرماید:”وَ لَیتَ اِبنُ ابیطالب ماتَ قبلَ یومِ …”ای کاش علی قبل این روز می مُرد… نمی دیدم پشتِ در فاطمه ام زمین خورده…
عمق روضه رو اگر بخوای بفهمی ، بین در و دیوار عمق روضه اینِ : در شکست یه عده اومدن تو خونه.. اما وقتی مولا داشت میرفت عباش رو در آورد ..رو فاطمه اش انداخت… من اشاره کردم اهل روضه بگیرن …*

صد نفر همسر من را وسط شهر زدند

*فاطمه همون فاطمه ای است که وقتی مرد نابینا وارد خونه شد حجاب کرد …
پیغمبر فرمودند: زهراجان! او که نمی بینه، فرمود: من که او رو می بینم…
حالا این فاطمه بین در و دیوارِ …*

هُرم آتش به پر و بال کبوتر خورده
چنگ ابلیس به آیینه ی کوثر خورده

خبر از شانه ی سنگیِ هُبَل بی پروا ست
به پر اطلسیِ یاس معطر خورده

ماه در هاله ای از دود گرفتار شده
تیر غم بر دل محبوبۀ داور خورده

بی تعادل شده و کَنده شد از جا افتاد
از سر غیظ لگد بسکه بر در این در خورده

*فاطمه اومد پشت در … پشت در بود در کنده شد… بعد نوشتن که چهل نفر وارد این خونه شدن…*

چهل نفر رد شده باشند اگر از روی در
دَر، چهل مرتبه بر صورت مادر خورده

وآی مادر مادر مادر …..

هر کجا بیشترین زخم و ورم را برداشت
بیشتر بوسۀ لبهای پیمبر خورده

من بمیرم مُهر شلاق مغیره است که پای سند
چشمِ از خون ترِ صدیقۀ اطهر خورده

*این یک بیت رو هم فقط برا امام حسن می خونم…*

با غلافش وسط معرکه قُنفذ لج کرد
دید خیلی به غرور پسرش بَر خورده

*یابن الحسن! دارم از این روزای مادرت میگم … *

نفسِ دیر به دیرش که می آمد انگار
از بدِ حادثه زخمِ سَرِ خنجر خورده

قفس سینه به گودال یکی شد با پا
از چهل مرد ز بس ضربه به پیکر خورده

_____________________________________________________

متن روضه و توسل به حضرت زهرا (س)

پشت خونه هیزمِ
آتیش میون دست مردمِ
صدای ناله های مادرم
میون این سر و صدا گُمِ

پشت خونۀ امام
چرا شده دوباره ازدهام؟
صدای التماس فاطمه است
میگه چی شد سفارش بابام؟

چقدر نفس نفس می زد
تا دیگه قامتش تا شد
بمیرم آخرش در با لگد واشد

بین شعله ها زدن
عزیز حیدر رو چرا زدن
اگه زدن یکی بگه چرا؟
جلوی چشم مرتضی زدن

توی کوچه ها زدن
چه وحشیانه بی هوا زدن
گناهِ مادرم مگه چی بود؟
چهل نفر با هم چرا زدن؟

میون یک مُشت نامرد
میگن که مادر افتاد
به کی بِگم این غم رو
مادرم با سَر افتاد

وای مادرم بمیرم برات….

*بین در و دیوار هم پهلوش رو شکستند … هم بچه اش کشته شده … اما تا چشمش رو باز کرد… سراغ مولا رو گرفت، گفتند: بی بی جان! دارن تو
کوچه می برنش … همه ی دردایِ خودش یادش رفت دوید میون کوچه… نگاه کرد ، یه جا نوشتند: لباس های امیرالمؤمنین رو دور مولا پیچیده بودند می کشیدن…
یه جا نوشتند: با بی ادبی توهین می کردند مولا رو می کشیدند… یه عده ایستاده بودند، مولا کمک می خواست همه نگاه می کردند….
انگار سالها گذشته از سفارش پیغمبر… فقط یه یهودی تو این شهر بلند شد …تا این منظره رو دید گفت؛ “اَشهَدُ اَن لا اِلهَ اِلا اَلله وَ اَنَّ مُحَمَّدا رسول‌ُالله”
گفتن: تو توی زمان پیغمبر ایمان نیاوردی این همه گذشته چی شده ایمان آوُردی؟ گفت: آره اما امروز حقیقت دین رو
دیدم….. من خودم با چشمایِ خودم دیدم این آقا دَرِ قلعۀ خیبر رو یه تنه کند و رو دست گرفت، سپاه اسلام از رویِ این در رد شدند… اما امروز می بینم خودش راضی شده شما روباه صفت ها دستاش رو ببندید…
بی بی نگاه کرد دید دارن علی رو می برن
اومد کمربند مولا رو گرفت …. نه یه نفر ، نه دو نفر، هر کی رسید میزد تا این دست رو از دامن علی کوتاه کنه … اینجا هم بی بی از هوش رفت ..چمش رو باز کرد، گفتن: مولا رو بردن مسجد… اومد دید نانجیب شمشیر رویِ سر علی گرفته …
فرمود: دورِ پسر عموم رو خالی کنید نا نجیب ها … تو رو به ما چه کار ؟ تو کجا و علی کجا؟ شمشیر رو سر علی گرفتی؟ اگه شمشیر رو بر نداری الان کنار قبر بابام میرم .. دستار از روی
سر برمی دارم .. موهام رو پریشون می کنم نفرینتون می کنم …
مولا سریع سلمان رو صدا زد، سلمان میگه امیرالمؤمنین فرمود: زود باش، فاطمه دست به دعا و نفرین برداره مدینه زیر و رو میشه …
آی قربون این علی برم چقدر مهربونِ، زیر شمشیر دشمنِ اما نمیخواد مردم آسيب ببینن …
فرمود: برو به فاطمه بگو دست نگه دار…
سلمان میگه وقتی گفتم، بی بی فرمود: کنار برو سلمان مگه نمی بینی میخوان علی رو گردن بزنن؟ گفتم امر خود مولاست … عرضه داشت اگه مولا میگه روی چشمم اما من جلو درِ مسجد می ایستم ، تا علی نیاد بر نمی گردم .. چه جور وقتی مولا اومد دست مولا
رو گرفته بود …هی می گفت: “نَفسی لَکَ الفِدا یا اباالحَسن ….”جونم فدات…

اما می خوام بگم بی بی جان! یه شمشیر برهنه دیدی اینطور بی قرار شدی … فرمودید : نفرین می کنم، الهی بمیرم برا اون ساعتی که دخترت اومد بالای گودال …نگاه کرد “عِدَةٌ بِسّیوف…” یه عده شمشیر ، یه عده نیزه… “وَ عِدّةٌ بِالحِجاره …” یه عده دارن با سنگ می زنن، صدا زد : “یَومٌ عَلَی صَدرِ المُصطفی وَ یَومٌ عَلی وَجهِ الثری…” حسین …..

_____________________________________________________

متن روضه و توسل به حضرت زهرا (س)

امشب که ناله از لبت افتاده رو مگیر
بعد از سه ماه که تبت افتاده رو مگیر

دیدار تو اگرچه غم انگیز می‌ شود
بعد از سه ماه قسمت من نیز می‌ شود

درد عیال دارم و پیرم نموده‌ اند
سی و سه سال دارم و پیرم نموده‌ اند

این آشیانه داغ پرستو ندیده بود
من را مدینه دست به زانو ندیده بود

امروز فضه گفت که خانُم وضو گرفت
بعد از سه ماه خانه‌ ی ما رنگ و بو گرفت

گفتم که کار کَم بکن اینجا عزیز من
ممنونِ نانِ تازه ام اما عزیز من

نان را بدون قُوَّت بازو نمی‌ پزند
نان را که با جراحت پهلو نمی‌ پزند

این خانه مدتی ست که جارو ندیده بود
من را مدینه دست به زانو ندیده بود

اصرار می‌ کنیم که نانی، کمی بخور
ای پلک نیمه باز تکانی، کمی بخور

رَدِّ تو از تنور به بستر هنوز هست
زینب دوید گفت که مادر هنوز هست

او دختر است حسرت آغوش می‌ خورد
این سینه‌ ی شکسته، بمان، جوش می‌ خورد

دستت شکسته است که بالا نمی‌ رود؟
این شانه‌ ات چه دیده چرا جا نمی‌ رود؟

چشمِ تو نیز بستن بازو ندیده بود
من را مدینه دست به زانو ندیده بود

*همه حرف من همین یه خطِ، شب شهادت، ازهمه هم عذرمیخوام …*

یادم نرفته تا دَرِ خانه تو را زدند
یادم نرفته با دَرِ خانه تو را زدند

چشم علی شکستن اَبرو ندیده بود
من را مدینه دست به زانو ندیده بود

امشب چقدر پیش حسن سوخت دخترت
امشب ببین که با سه کفن سوخت دخترت

گفتی وصیتتِ دو سه بوسه به حنجر است
گفتی لباس محسن تو قد اصغر است

*چقدر امام زمان امشب گریه میکنه، یابن الحسن! خیلی از این جماعتي كه اینجا هستن، تو این ایام داغ دیدن ،پدر ازدست دادن، مادر از دست دادن ،عزیز از دست دادن،ختمی نگرفتن، جلسه ای نگرفتن ،اگه دور قبرم جمع شدن چند نفری جمع شدن ، ولی فاطمیه که شد گفتن ماباید بریم مجلس مادرمون فاطمه…
شیخ صدوق نقل میکنه: اون شاگرد امام صادق، چند وقت نیومده بود، پیداش نبود، اومد تو مسجد ، آقا فرمود: کجایی پیدات نیست؟ گفت: آقا! ببخشید یه چند روزی خدا بهم اولاد داده توي خونه بودم… آقاخوشحال شد، فرمود: چی بهت خدا داده؟ گفت: آقا! خدا بهم دختر داده…آقا امام صادق فرمودند: اسمش رو چی گذاشتی؟ گفت: آقا! شما اجازه بدین اسمش رو فاطمه گذاشتم… يه وقت دیدن آقا شروع کرد گریه کردن، آقا چرا گریه میکنید؟ گفت: یادِ مادرم اُفتادم، حالا كه اسمش رو فاطمه گذاشتی كارِت سخته شده، گفت: چرا آقاجان؟ آقاا فرمودند: نکنه بلند صداش بزنی، نکنه یه وقت سیلی بهش بزنی!…..

چه کردن با این خانم؟ چه کردن که امروز هرکاری میکرد دستش رو میآوُرد بالا موهای زینب رو شونه کنه هی دست می‌افتاد*

دعایی زیرلب دارم شبانه
تو آمین گوی ای ماهِ یگانه

الهی هیچ مظلومی نبیند
عزیزش رابه زیر تازیانه

* میگه: وقتی دیدم خانُم شروع کرد خونه رو جارو زدن، انگار بچه ها نذر کرده بودن برن کنار قبر پیامبر، لذا از خونه بیرون رفتن، امیرالمؤمنین مسجدِ، اسما میگه خانم صِدام زد، فرمود: من میرم میان حجره، بعد از لحظاتی صِدام بزن، اگه جوابت رو ندادم ،بدون از این دنیا رفتم، علی رو خبرکن…
میگه دیدم بی بی وارد حجره شد، دقایقی بعد صدا زدم: یا بنت رسول‌الله!یا زوجة امیرالمؤمنین! یا اُم الحسنِ و الحسین! جوابی نشنیدم، یه وقت درِ خونه به صدا اومد، در رو باز کردم، دیدم حسن و حسین، چشما کاسه ي خون، صدازدن: “َ این اُماه “؟” مادرِ ما کجاست ؟
دیدم الان بگم مادرتون جان داده ،بچه ها هم جان میدن، گفتم: سفره پهن کردم بیایيد، یه نگاه کردن، اَسما! کِی بدون مادر سَرِ سفره نشستیم، من رو کنار زدن دَرِ حجره رو بازکردن، حسن خودش رو روي سینه مادر انداخت، حسین صورت کف پای مادر گذاشت، هی صدامیزنه مادربا من حرف بزن….
اینجا اباعبدالله صورت کف پای مادر گذاشت، یه ساعتی هم رسید كربلا، همین صورت زیر چکمه….*

الشِّمر الجالسٌ عَلَی ، نفسِ مادرش گرفت
سر را برید و روبروی خواهرش گرفت

حسین…

_____________________________________________________

متن روضه و توسل به حضرت زهرا (س)

هرکی توي این عالم زمین میخوره صدامیزنه: یاعلی!….میان مسجد نشسته بود، حسن و حسین وارد شدن، سلمان میگه هنوز حرفی نزده، آقا تا چشمش افتاد به بچه ها، روی پا ایستاد، یه نگاه کرد، امام مجتبی فرمود: بابا! مادر میان حجره است…
مرد معمولا اگه زمین بخوره با زانو زمین میخوره اما سلمان میگه دیدم اقا از پشت زمین افتاد، هی خاکِ مسجد رو به سر میریزه، امیرالمؤمنینی که کسی تا حالا ندیده پاهاش بلرزه، راهی نبود ازمسجد تا خانه، سلمان میگه: میدوید و هی به زمین می افتاد…خودش رو رسوند کنارِ بدن، چند ماهه صورت رو ندیده، یه وقت پارچه ي سفید رو کنار زد:”الله اكبر” چرا صورتت کبوده ؟…*

ممنونم اگر نروی
میمیرم اگربروی

زهرا تو پناه منی
گرمی ده آهه منی

*داره علی جون میده، هی صدا میزنه: “کَلِّمینی” بامن حرف بزن، جوابِ علی رو بده، اشک ها روي صورت علی میریزه، یه وقت دید دستِ شکسته بالا اومد، اشکای امیرالمؤمنین رو پاک کرد”اِبکنی یا ابالحسن!” گریه کن “وَابکِ لِلیَتاما” برا يتيمام گريه كن…شروع کرد وداع کردن، علی جان برام قرآن بخون، یه وصیت دارم شبا کنار سر حسینم آب بذار، بچه ام نیمه دل شب بیدار میشه تشنه نمونه…
بي بي جان! کجا بودی کربلا؟ صورتِ راست و روی خاک گذاشته بود، لباش مثل چوب خشک بهم میخورد،
یه حرام زاده آب مقابلش روی زمین میریخت، صدا میزد: حسین از این آب حيوان هاي بیابان میخورن اما به تو نميديم…*

بگو چه کارکنم آب راصدا نزنید
بگو چه کارکنم تاکه دست و پا نزنی

*تا نفس داری شب شهادتی، به اون ساعتی که هر ضربه ای میزد یه مادری بین گودال صدامیزد: “بُنیَّ”…ناله بزن: حسين!…*

صنوبري خمیده خدانگهدارت
خوشی زعمر ندیده خدانگهدارت

قرار بعدی ما عصر روزِ عاشورا
کنارِ رأس بریده خدانگهدارت

حسین…

_____________________________________________________

متن روضه و توسل به حضرت زهرا (س)

تو اين شبا بيشتر بدونيد قدرِ مادر رو
اوني كه زنده است مادرش، خوشبختِ خوشبختِ

چشم و چراغ خونه هامون، مادرامونن
باور كنيد بي مادري سختِ

روضه همين حرفايِ ساده است
روضه هميناست كه مي دوني

فكر كن چي ميشه كه يه مادر
از دنيا ميره تو جَوُوني

از قصۀ ديوار و در ميسوزه قلبامون
اون ماجرا كه خط به خطش تويِ تاريخِ

سر بسته ميگم چي شد اونجا پهلويِ زهرا
اين داغِ كُلش گردنِ ميخِ

اينقدر بدونيد ميخِ ساده
فرق داره با ميخي كه داغِ

اونقدر بدونيد داغِ محسن
از ضربۀ اين اتفاقِ

*خدا! محسنم رو كشتن، بچه ام رو كشتن، عزيزم رو كشتن…*

_____________________________________________________

متن روضه و توسل به حضرت زهرا (س)

* امشب هر جوري بود اومديم روضه، گفتيم دلمون تنگ شده، نكنه بميريم ما برا بي بي خوب گريه نكرده باشيم، بچه وقتي كارد به استخونش ميرسه، ميگه: يه راه دارم، پناه مي برم به مادر، مادر برامون دعا ميكنه…امشب مادر برامون دعا كنه خوب گريه كنيم براش..

زنها وقتي به مردشون حمله ور ميشن خودشون ميان جلو، ميگن: شايد حيا كنن… اما مدينه نانجيبا حيا نداشتن، تا وارد مسجد شد بي بي، ديد نامرد شمشير بالاي سَرِ علي گرفته، گفت: مگه من مُردم؟ شمشير رو از رويِ سَرِ مولا كنار بزن، مگر نه نفرين ميكنم…

شيخ عباس قمي نوشته: ستون هاي مسجد به لرزه افتاد، هنوز بي بي نفرين نكرده، فرمود: موهام رو پريشان ميكنم بالا قبرِ بابام، همه ترسيدن…آقارو از چنگِ اين همه گرگ نجات داد، فاطمه برگشت خونه، برا علي سخت تر از اين شايد نبوده، با خودش ميگفت: چطور برم خونه؟ خانومي كه از گُل بهش نازك تر نمي گفتم، خانومي كه وقتي باباش مي رسيد دستش رو مي بوسيد… هي با خودش ميگفت: خدا چطور برم خونه؟ خانومم جلوم سيلي خورده…

همين حال و اوضاع رو اربابِ ما كربلا داشت، وقتي حرمله تير به گلويِ علي اصغر زد، هي مي رفت سمت خيمه بر مي گشت، اي خدا! جوابِ مادرش رو چي بدم؟

_____________________________________________________

متن روضه و توسل به حضرت زهرا (س)

بازوش سِرِّ قُوَّت بازوی مرتضی است
اما غلاف در پی افشای راز بود

حبل المتین شده است گرفتارِ ریسمان
مضطر شده آنکه خودش چاره ساز بود

*علي رو دارن مي برن، محسنش رو كشتن، بازوش ضربه ديده، صورت ورم كرده، خودش رو رسوند وسطِ كوچه، اين حرفِ من رو علما بيشتر مي دونن، خيلي بده يه بزرگي رو بي عمامه بيارن بيرون، يا پا برهنه باشه، زهرا وسطِ جمعيت يه نگاه كرد، گفت: مگه من مُردم آقام رو بي عمامه آوُرديد، رهاش كنيد، ديد چهل نفر با پُر رويي دارن علي رو ميكِشن، لابه لاي اون جمعيت، اون نامرد ميگه: ببريدش…
زهرا اومد نزديكِ علي شد، تا اومد دستش رو بالا بياره، ديد توان نداره، اما همه ي قدرتش رو جمع كرد، كمر بندِ علي رو گرفت، چهل نفر يك طرف،زهرا يه طرف، چنان كشيد چهل نفر رويِ زمين افتادن، نانجيب تا ديد اينجور شكست خورده از فاطمه، سريع غلامش رو صدا زد، چه كنم امير؟ گفت: دستش رو كوتاه كن…بعضي ها ميگن: خودش جلو اومد از غلامش شلاق رو گرفت، اينقدر به بازويِ زهرا زد… مادر!مادر!…*

“مي زد مرا مغيره و يك تن به او نگفت
زن را كسي مقابل شوهر نمي زند”

حبل المتین شده است گرفتارِ ریسمان
مضطر شده آنکه خودش چاره ساز بود

گفتند زخم پهلوی او بسته شد نشد
حتی زمان غسل هم این روضه باز بود

آری مزار گمشده ی بی نشان او
بي انتها ترین غزل اعتراض شد

آخر جَهاز فاطمه بر دخترش رسید
وقتی سوار بر شتر بی جهاز شد

_____________________________________________________

متن روضه و توسل به حضرت زهرا (س)

من از خاکِ پای تو سر بر ندارم
مگر لحظه ای که دگر سر ندارم

مگیر از سرم سایه ی چادرت را
پناهی از این خیمه بهتر ندارم

بگیر از سر لطف، جانِ مرا هم
ببخشا اگر جانِ دیگر ندارم

بخوانم به فرزندیت که امیدی
به غیر از دعاهای مادر ندارم

تو محشر به پا میکنی در قیامت
چنان که حراسی ز محشر ندارم

به داغِ تو خون گریه کردم هنوزم
خبر از دلِ خونِ حیدر ندارم

سرودم ز داغِ تو چاره ای جز
نوشتن ز دیوار و از در ندارم

شنیدم دست تو از کار افتاد
اگر چه درست است باور ندارم

*آدم وقتي يه اتفاقي برا مادرش مي افته نميخواد باور كنه و قبول كنه، اما واقعيت اينه، اينقدر ضربه به بازوي مادر زدن، كه امام صادق مي فرمايند: علتِ شهادتِ مادرِ ما از اون ضربه هاي غلافِ قنفذِ…
اما ما تو رؤياهامون به خودمون ميگيم: مادرمون سن و سالي ازش گذشت، بچه هاش رو سر و ساموني داد از دنيا رفت، اما نه والله، در سن هجده سالگي در بينِ در و ديوار، يه كاري كردن زهرا شب و روز گريه مي كرد…*

قامت خميده بود ولي سر فراز بود
زهرا ميانِ آتش و دود در نماز بود

در را شكست، آنكه نفهميده بود كه
حتي به رويِ او دَرِ اين خانه باز بود

از فضةُ خذينيِ او اينقدر بدان
وضعي درست شد كه به يك زن نياز بود

*نانجيب برا معاويه نامه نوشت: صدا نفس هاي فاطمه رو هم ميشنيدم، اما يادِ كينه اي كه از علي داشتم افتادم، هر چي قدرت داشتم تويِ پاهام جمع كردم،يه لگدي به درِ نيم سوخته زدم، صدايِ فاطمه بالا اومد…
يه لشكر منتظر بودن زمين خوردنِ علي رو ببينن، تا حالا هيچكي شكستِ علي رو نديده، هميشه وقتي علي حركت مي كرد به سمتِ لشكرِ دشمن، لبخند رو لباي پيغمبر مي اومد، آي مَردم! بعد از حادثه ي در و ديوار، همه زمين خوردنِ علي رو ديدن…*

_____________________________________________________

متن روضه و توسل به حضرت زهرا (س)

مرا ببین و برای سفر شتاب مکن
بیا و بر سر من خانه را خراب مکن
تمام حرف دلت را غروب با من گفت
و شرح سرخیِ خود را چه خوب با من گفت
حضور سبز و پر احساسِ زندگانیِ من
مدار چرخشِ دستاسِ زندگانیِ من

*رفتی علی رو تنها گذاشتی…*
پس از تو ثانیه هایم به چنگِ دستاس است
وَ دانه های دلم زیر سنگِ دستاس است

*تو که خبر داری…*
غریب و بی کس و مظلوم ودلشکسته،علی
هنوز هم به شفایت امید بسته،علی
فقط تویی که ز تنهایی ام خبر داری
دلم به همرَهِ تو رفت،همسفر داری
مگر ز داغِ پیمبر چقدر می گُذَرد
که باغِ سبزِ تو را این شبِ خزان ببرد

*تو هنوز از مصیبت فارغ نشده بودی… زهرای من! رسم همه عالم اینه: اگه کسی عزیز از دست بده همه دورش رو می گیرن… تنهاش نمیگذارن…چرا تنها موندی؟چرا مریض شدی؟چرا دستمال به سر می بندی؟جواب این سوال ها رو کی میده؟! *

مگر قرار نشد غمگسارِ من باشی
میان معرکه ها ذوالفقارِ من باشی
مگر نه قبلِ ورودم قیام می کردی
وَ گاه پیشتر از من سلام می کردی
زِ جای خیز ،جواب سلام می خواهم
نگاه نیمه تمامت، تمام می خواهم

*چرا چشمات نیمه بازه زهرای من، چشمات رو به روی علی باز کن…*

نگاه بی رمق و ،دست بی رمق، آری
شباهتی چه صمیمانه با شفق داری
علی که جز دَرِ خیبر میانِ مشت نداشت
به معرکه زِرِهش هیچ گاه پشت نداشت
ببین که در دلِ او از غمت چه رخ داده
به زانوانِ علی،سخت،لرزه افتاده…

*وقتی زهرا رو دفن کرد؛شیخ مفید در امالی نوشته:”فَلَمّا نَفَدَ یَدَهُ مِن تُرابِ القَبر…”بالای قبر حبیبش ایستاد دستاش رو به هم زد…”هاج به الحُزن…”غم و اندوه به دل علی هجوم آورد…”وَ اَرسَلَ دُموعَهُ عَلی خَدَّیه..‌.”شروع کرد، های های گریه کردن…بیا ببین…*

به زانوانِ علی،سخت،لرزه افتاده…
کسی ندیده علی را که در خروش رود
وَ یا در وسط مسجدالنبی ز هوش رود…
طیِ حوادثِ دوران علی هراسان نیست
ولی تصور داغ تو نیز آسان نیست…
تو روز آخر خود نیز کار می کردی

*تو خانه داری رو برای خودت افتخار می دونستی…تو به عالم یاد دادی زنی که خانه داره،انسان تحویلِ جامعه میده…انسان تربیت می کنه…*

تو روز آخر خود نیز کار می کردی
به کار منزل خود افتخار می کردی
تنور خانه ی تو گرمِ پختن نان بود
چقدر جانِ تو دلواپسِ یتیمان بود

* ” اِبکِ لی یا ابالحسن وابکِ لِلیَتامی…”
علی برای من گریه کن…برای یتیمام گریه کن”وَلا تَنسَ قَتیلِ العِدا بطفِّ العراقی….” علی جان مراقب حسین من باش..‌*

ببین که بی تو در این کودکان توانی نیست
کنار سفره ی نان، اشتهای نانی نیست
به کودکان یتیم،حرفِ مادرانه بزن
بیا به گیسویِ دختر،دوباره شانه بزن

*شاید شب ها به هزار زحمت بچه ها رو می خوابوند…بچه هاش با گریه می خوابیدند…اشتهای غذا نداشتند…همچین که مطمئن میشد بچه هاش خوابیدن،بلند میشد…می رفت کنار قبر زهرای خودش…
اما بمیرم شاید وقتی برمیگشت می دید بچه هاش بیدار شدند…هر کدوم یه گوشه خونه نشستند…سر به زانو گذاشتند….*

“این کودکت چه دیده که هی زار می زند
هی دست مشت کرده به دیوار می زند…”

_____________________________________________________

متن روضه و توسل به حضرت زهرا (س)

برای زینبِ خود چاره کن که دلخسته است
که دختر است و به مادر همیشه وابسته است

که دختر است و شبِ خویش را سحر نکند
اگر که چادر مادر دمی به سر نکند

تو ای صبور،که ایثار را به پا کردی
و اول از همه همسایه را دعا کردی

*چه همسایه هایی داریم….هم دعاشون کردی… هم دَرِ خونۀ ما رو شلوغ کردند… هم هیزم آوردند…عجب همسایه هایی داریم…زن هاشون میان کنار بسترت گریه می کنند…لب هاشون رو می گزند…پشت دست می زنند…اما مرداشون با تو چه کردند….*

نگویمت به منِ خسته اعتنایی کن
زِ جای خیز،به همسایه ها دعایی کن

مرو که موج نیازم به راه می افتد
پس از تو یوسفِ اشکم به چاه می افتد

مرو که چینیِ این دل شکسته تر نشود
غریبِ خسته از این شهر،خسته تر نشود

*زهرای من تو بری جواب سلام علی رو هم نمیدن…تو بری،علی از همیشه تنهاتر میشه…*

هنوز نالۀ جان کاه تو به پشت در است
دلم از آتشِ آن روزِ خصم،شعله ور است

منم ز رویِ تو شرمنده چون در آتش و دود
تو سوختی و علی دید و باز صبر نمود

تو سوختی و علی سوخت با تمام وجود
که کاش راهِ گریزی میان آتش بود

که کاش مرغ دلی ناله در قفس نزند
زنی میانه ی آتش، نفس نفس نزند…

*اتفاق اونقدر مهیب بود که زهرا صدا زد:
“یا اَبَتاه! هکَذا یُفعَلُ لِابنَتِک..‌”بابا بیا ببین با دخترت چه می کنند…یک نفر دیگه رو هم صدا زد ولی علی رو صدا نزد…صدا زد:”یا فضة فَاِلَیکِ فَخُذینی …”فضه بیا به دادم برس…”واللهِ قَد قُتِلَ ما فی اَحشائی…”محسنمُ کشتن…*

که کاش مرغ دلی ناله در قفس نزند
زنی میانه آتش نفس نفس نزند

که کاش شعله نیفتد به باغِ پیرُهنش
بعید نیست که تاول زند تمام تنش

سخن اگر چه نگفتم ولی دلم پر بود
نگاه من که همیشه به خاکِ چادر بود

گره به مشت تو را می زدند و من دیدم
به قصد کشت تو را می زدند و من دیدم

چنان زدند که در آسمان طنین افتاد
که گوشوار افتاد و روی زمین افتاد

علی دلیرِ هزاران مصافِ شمشیر است
چگونه قاتلِ زهرا غلافِ شمشیر است؟!

بیا که مرگ من از هجرت تو زودتر است
که روزهای من از بازویت کبودتر است

پس از فراق پیمبر چنین غمی زود است
بیا یتیمیِ این کودکان کمی زود است

بیا صفا بده ای دوست آشیانِ مرا
بگیر زیرِ پر و بال،مرغکانِ مرا

چگونه آنکه دل از آشیانه برگیرد
کبوتران مرا زیر بال و پر گیرد

حسن قرار ندارد، بیا قرارش باش
حسین می رود از دست در کنارش باش

چگونه غم ننشیند به چهره ی حسنت
که خون تازه گُل انداخت رویِ پیرهنت

*بیا به داد دل حسن برس…*

“به هر جا مادری از شوق دست طفل خود گیرد
در این کوچه گرفته طفل دست مادر خود را…”

حسن قرار ندارد، بیا قرارش باش
حسین می رود از دست در کنارش باش

کنون به پیکرِ یاست،شقایق افتاده
بیا ببین که حسینت به هق هق افتاده

تو می روی و حسن می شود کبود از زهر
تو می روی و حسینِ تو می رود از شهر

تو می روی و حسینِ تو کربلا برود
تنش به خاک،سرش رویِ نیزه ها برود

خبر دهند که در خیمه آتشی برپاست
که مثل آتشِ آن روزِ خانه ی زهراست…

*خیمه های پسرمون رو آتش می زنند…*

خبر دهند که خصم تو وحشیانه ربود
لباس هایِ قشنگی که دستبافِ تو بود…

قرار بعدیِ من با تو ای پناهِ حسین
کنار پیکرِ بی سر به قتلگاهِ حسین…

من و تو در پیِ آن راهِ دور در پیشِ همیم
پس از زیارتِ سر در تنور پیشِ همیم

*سرِ پسرمون رو می برند داخل تنور…این سر بریده بوی دود گرفت…بوی نون گرفت…همه بگید حسین…*

_____________________________________________________

متن روضه و توسل به حضرت زهرا (س)

*مگر چقدر از غديرِخُم گذشته بود؟ اميرالمؤمنين دستِ دخترِ پيغمبر رو مي گرفت، دَرِ خونه ي مهاجرين و انصار مي رفت، قصه ي غديرِ خُم رو كه يادآور ميشد، خودشون رو به اون راه مي زدن، يكي ميگفت: گوشم سنگينِ نمي شنوم، يكي مي گفت: يادم رفته…چقدر زود فراموش كردن سفارشِ نبيِّ مُكَرَّم رو، يا رسول الله! مگه نمي گفتيد:” فَاطِمَةُ بَضْعَةٌ مِنِّي ، وَ مَنْ أَحَبَّهَا فَقَدْ أَحَبَّنِي، ومَن أحَبَّنی فَقَد أحَبَّ اللّه ، مَن أبغَضَها فَقَد أبغَضَنی، ومَن أبغَضَنی فَقَد أبغَضَ اللّه َ ” مردم با امانتِ پيغمبر چه كردند؟…*

این گریز اول روضه است، در آتش گرفت
آنقدر هیزم فراهم شد گُذر آتش گرفت

*در مقاتلِ خودشون هم نوشتن، دومي نامرد با هيزم اومد، از اولين كساني بود كه آتش رو شعله ور كرد…هر چي گفتن: فلاني! فاطمه ي زهرا، دخترِ پيغمبر تويِ اين خونه است، صدا زد: به علي بگيد برا بيعت بياد، مگرنه خانه و اهلش رو به آتش ميكشم*

در مقاتل می‌نویسد شعله از در هم گذشت
آنچنان که متن‌های معتبر آتش گرفت

دود از این ماجرا در چشم‌های خلق رفت
تا ابد از این مصیبت خشک و تر آتش گرفت

این که میخ داغ با سينه چه کرده جای خود
وای معجر بود، اما موی سر آتش گرفت

گوش مادر سرخ شد از ضربتِ سیلی ولی
در روایت آمده آنجا پسر آتش گرفت

این خبر تا آسمان‌ها رفت شاید هم کسی
گفت با فطرس نبودی بال و پر آتش گرفت

اُم کلثومِ سه‌ساله سمتِ مادر می‌دوید
این گریز آخر روضه است، در آتش گرفت

*نميدونم مدينه اين آتش، دلِ بچه هايِ بيتِ وحي رو بيشتر سوزوند، يا شبِ يازدهم مُحرم؟ وقتي اومدن به امامِ سجاد گفت: آقا! خيمه هارو آتش زدن؛ فرمود:” عَمَّتی! عَلَیکُنَّ بالفِرار” سر به بيابان ها بگذاريد، همه بگيد: حسين!…*

_____________________________________________________

متن روضه و توسل به حضرت زهرا (س)

یا حضرتِ صدّیقه کبری مددی کن
اُم الحسنین اُم ابیها مددی کن
یا راضیه یا مرضیه یا بنت محمد
ریحانِ نبی،اِنسیه،حوراء مددی کن
یا حضرت زهرا…

ما کشتی طوفان زده و غرق گناهیم
فریاد برس حضرت دریا مددی کن

*گرفتار بلا شدیم،این مریضی جز با توسل و تضرع برطرف نمیشه بی بی جانم…به داد اُمتت برس…یا زهرا…فاطمیه هم رسید…*

ما کشتی طوفان زده و غرق گناهیم
فریاد برس حضرتِ دریا مددی کن
نومید مکن مشتعل عشق علی را
خواهیم بسوزیم سراپا،مددی کن

*فاطمیه ات شروع شد مادر…هر وقت مُحرم شروع میشه،خودت که میدونی ما شب اول به خودت سلام میدیم…صدا می زنیم:بی بی سلام ماه محرم شروع شد…

طومار عمل یکسره نقطه سر خط است

*من همه ش توبه می کنم دوباره به کارای بدم برمی گردم…*

طومار عمل یکسره نقطه سر خط است
حبط است چنین دفتر رسوا،مددی کن

*یه مددی کن ما رو…به یاری تو محتاجیم ای مادر…روز به روز داریم از شما دورتر میشیم ای مادر…*

ره توشه نبستیم جز از عشقِ تو در گور
ای گنج گران مایه گدا را مددی کن
یا رب سببی ساز به گرداب قیامت
یا فاطمه یا حضرت زهرا مددی کن…

*ابوهاشم عسکری از شاگردان و صحابی امام عسکری علیه السلام هست.
میگه از آقای خودم یا سوالی کردم چه جوابی شنیدم…”سَاَلتُ صاحِبَ العسکر لماذا سُمَّیَت فاطِمَه،الزهرا”سوال کردم آقا چرا به مادر شما فاطمه،زهرا میگن؟
چه جوابی داد؟خودش روضه هست…
فرمود: “یَظهَرُ وَجهَها لِامیرالمومنین مِن اَوّلِ النَّهار کَالشَّمسِ الضّاحیَه…”چهره نورانی و مبارکش از اول روز برای علی مثل خورشید می درخشید…”وَ عِندَالزَّوال کَالقمر…”موقع مغرب که میشد،صورت مبارکش برای امیرالمومنین مثل ماه میدرخشید…”َوَ عِندَ غروبِ الشَّمس کَالکَوکَبِ الدُّرّی…”خورشید که غروب می کرد مثلِ ستاره ی درخشانی میشد‌….
“اما زهرای من چرا چندوقته صورتِ مبارکت مثل ماه کبود شده….بمیرم برات…”*

چندیست که آن چهره چون ماه گرفته
یارب به دل زخمیِ مولا مددی کن

*امیدوارم اونایی که مریض دارند مریضشون شفا بگیره… اونایی که حاجت دارند امشب دست خالی برنگردند…*

در کوچه چه آمد به سَرِ همسر مولا
میگفت حسن، آه خدایا مددی کن…

*خدا کمک کن مادرم رو ببرم خونه…
یازهرا…*

_____________________________________________________

متن سینه زنی و توسل به حضرت زهرا (س)

بگو هنوز امیدی مونده
بگو هنوز میمونی پیشم
نگو دل از علی بریدی
بدونِ تو آواره میشم

تنها دردم اینه
یادمه که یه نانجیب با کینه
یه جوری با لگد درُ میکوبید
جلو چشام شکسته شد آیینه ..

تویی یاس جوون حیدر
یعنی میشه پشتِ در ، بارون بباره
هنوز دستات داره میلرزه
حسن تو یه لحظه ، آروم نداره

«نرو زهرا، زهرا زهرا ..»

وقتی که رو ازم میگیری
حق بده که دووم نیارم
تو رو چهل نفر کشیدن
چجوری باز به روم نیارم

پیکرت میسوزه
جلو چشام بال و پرت میسوزه
گناه محسنت چی بود پشت در
میون شعله پسرت میسوزه ..

امون از این آتیش و هیزم
از خنده‌های تلخ بین مردم
دیگه بودنِ تو خیاله
نفس کشیدن من بی تو محاله

«نرو زهرا، زهرا زهرا ..»

غم دلم یکی دو تا نیست
داره میسوزه حاصل من
به کی بگم راز دلم رو
خوردی زمین مقابل من

پشت در شد غوغا
اینا زن و مرد سرشون نیست زهرا
باورشم سخته توی آتیشی
مگه میشه آتیش بگیره دریا ..

هنوز دشمن داره میخنده
آتیش به چادرِ تو دخیل میبنده
خونه پر آتیشُ دوده
زهرا بگو صورتت چرا کبوده

«نرو زهرا، زهرا زهرا ..»

من صف اول هر غزوه به میدان رفتم
ولی اندازۀ تو زخم ندارم زهرا
چقدر پیر شدی خانم هجده ساله
حق بده تاب ندارد دل زارم زهرا

خزان رسید و به گلزار من شرار انداخت
رسید هیزم و آتش به شاخسار انداخت
دَری که ساختم آخر به من خیانت کرد
گرفت آتش خود را به روی یار انداخت
میان معرکه سلمان خداش خیر دهد
دوید و زود عبا را رویِ نگار انداخت
خودم ز سینه ی او میخ را در آوردم
ببین مرا به چه کاری که روزگار انداخت
عقب کشید و به دیوار خورد و در پیچید
شیار در به روی پهلویش شیار انداخت
زن جوان مرا می زدند نامردها
مدینه فاطمه ام را در احتضار انداخت
و یک غلاف که دست چهل نفر چرخید
و دست فاطمه را عاقبت ز کار انداخت
چقدر چادر زهرا به پاش می پیچید
زن مرا وسط کوچه چند بار انداخت
همین که دست به معجر گرفت طوفان شد
صدا که زد همه را یاد ذوالفقار انداخت
از آن به بعد که برگشت فاطمه ، زینب
دو گوشواره ی خود را دگر کنار انداخت
تو را غلاف که انداخت حسینت هم
ز روی اسب نیفتاد ؛ نیزه دار انداخت

_____________________________________________________

متن سینه زنی و توسل به حضرت زهرا (س)

ای رویِ تو ماهِ تمام
مادر سلام، سلام ای مادر
یا فاطمه از این غلام
بر تو سلام، سلام ای مادر

من از تو فاطمیه‌ها رزقِ
یه سالمو میگیرم، ای مادر
پیراهن مشکی برات میپوشم
بارِ غمت رو دوشم، ای مادر

فاطمیه‌ها منم مثه بچه سیدا
اسم تو رو میزنم صدا یازهرا
از غم تو من هرچی که بگم بازم کمه
فاطمیه‌ها میشه مثه عاشورا

سلام بانویِ علی
سلام مادرِ حسن
سلام مادرِ حسین سلام
ــــــــــــــــــ
ای‌نام تو ختم کلام
یارِ امام سلام ای‌ مادر
ای‌ هستی و دردانه‌ی
خیر الانام سلام ای‌ مادر

ای رازِ خدا برایِ خلقت
از تو گرفته عزت این عالم
ای نور لایتناهی مادر
مدیونِ تو از آدم تا خاتم

دور چادرت گرم طوافن فرشته ها
ای پاره‌ی جانِ مصطفی مادر جان
ای نمازِ تو بی ریاترین ترانه‌ی
بندگی و معنی صفا مادر جان

سلام بانویِ علی
سلام مادرِ حسن
سلام مادرِ حسین سلام
ــــــــــــــــــ
آیینه‌ی عشق و حیا
مولاتنا اَنیس الحیدر
ای تا ابد دلداده‌ی
شیرِ خدا سلام ای مادر

کاش میشد گوشه نگاهی مادر
به نوکرت بندازی این شبها
کاش میشد یه سنگ قبری داشتی
زیارتت می کردم یا زهرا

کاش دعا کنی
که نوکرت سر به راه بشه
قیامتم رو سیاه نشه ای مادر

روز محشرم
تو اون هیاهو و همهمه
سوا کنی مارو از همه با حیدر

سلام بانویِ علی
سلام مادرِ حسن
سلام مادرِ حسین سلام

_____________________________________________________

متن روضه و توسل به حضرت زهرا (س)

وسطِ شعلۀ کینۀ حسودا
بینِ تاریکیِ ناتمومِ دودا
صورتِ مادرم کبود شد .. کبودا

اثرِ شعله ها ، رو پَرِ چادره
دود بالا بره نفسش می بُره
ای خدا ضربه ها ضربه ها به کجا میخوره

آی آتیش .. سمتِ مسمار نرو
ای دَر .. سویِ دیوار نرو
ای میخ .. کلَنجار نرو

عُمرِ خورشیدِ این خونه بی فروغ بود
سَرِ ظهری چقدر این خونمون شلوغ بود
کاشکی اون ضربۀ به پهلو دروغ بود

دست به پهلو گرفت، آروم آروم نشست
بابا فهمید چی شد دیگه چشماشُ بست
بینِ دیوار و در عاقبت بارِ شیشه شکست

این غصه .. اون که میدونیِ
خونه .. رو به ویرونیِ
دیوار .. چرا خونیِ

نامِ خود را خصم، داغِ ننگ زد
دید بارِ شیشه دارم سنگ زد

سنگ، كاري را كه با آئينه كرد
ميخ در آن كار را با سينه كرد

*ميخوام روضه بخونم؛ بسم الله الرحمن الرحيم، دومي ميگه: وقتي در رو سوزوندم، يه ناله اي دخترِ پيغمبر زد، همه بدنم شروع كرد به لرزيدن…
“صل الله عليك يا اباعبدالله” اگه جا خوردي من رو ببخش، هِلال ميگه: ديدم شمر از تو گودال اومد بيرون، ديدم دست و پاش داره ميلرزه، گفتم: نامرد! تو كه كارِ خودت رو كردي، ديگه چرا دست و پات ميلرزه؟ گفت: هلال! تا نشستم رو سينه اش، صدايِ يه خانومي به گوشم رسيد، يه ناله اي زد، ” بُنَيَّ!…”

_____________________________________________________

متن روضه و توسل به حضرت زهرا (س)

“اَلسَّلامُ عَلَيْكُمْ يا اَهْلَ بَيْتِ النُّبُوَّة، وَمَوْضِعَ الرِّسالَة، وَمُخْتَلَفَ الْمَلائِكَه”

” السَّلامُ عَلَىٰ مَهْدِي وَ عَلَىٰ آبائِه”

“اَللّهُمَّ كُنْ لِوَلِيِّكَ الْحُجَّةِ بْنِ الْحَسَنِ صَلَواتُكَ عَلَيْهِ وَعَلى آبائِهِ في هذِهِ السّاعَةِ وَفي كُلِّ ساعَةٍ وَلِيّاً وَحافِظاً وَقائِداً وَناصِراً وَدَليلاً وَعَيْناً حَتّى تُسْكِنَهُ أَرْضَكَ طَوْعاً وَتُمَتِّعَهُ فيها طَويلاً”

از ابتدای هفته فقط آه می ‌کِشیم
ما هر سه‌شنبه نالۀ جانکاه می کِشیم

هِی جمعه روی جمعه تلنبار می شود
دردِ فِراق را همۀ ماه می کِشیم

گاهي عَتابِ تو به صلاح دوام ماست
ما انتظارِ سیلیِ گَهگاه می کِشیم

ما از تبِ وصال،توان کَسب می کنیم
یک کوه را به قدر پرِ کاه می کِشیم

بايد به زور گريه از اين چشم ها گرفت
با دستِ خويش آب از اين چاه مي كِشيم

شرط عروج بنده، به بغضِ پگاهِ اوست
خود را به سمت اشکِ سحرگاه می کِشیم

هر کس دلیلِ قد خمم را سوال کرد
گفتیم بار نوکری شاه می كِشيم

این اعتقادِ ماست،که دلخواهِ فاطمه است
در روضه هرچه ناله ی جانكاه می کِشیم

آقا قسم به عُمرِ كمِ مادرِ شما
نازِ تو را در اين دَمِ كوتاه مي كِشيم

در كوچه گوشوارۀ مادر شكسته شد
ما هر چه مي كِشيم از آن راه مي كِشيم

فاش شد بر عاشقان از ذِكْرُكُم فِى الذّاكِرينِ
حمد دارد ذکر اسماء تو حَمْدَ الشَّاکِرین

بردن نام تو حتی با وضو هم مشکل است
ماه بانو فرق دارد اسمِ تو با سایرین

فهم تو کارِ پیمبرهاست کارِ ما نیست
ما عرفنا قدرِکِ! العفو! نحن القاصرین!

سینه چاکِ عصمتت از اخرین تا اولین
هاج و واجِ حکمتت از اولین تا اخِرین

عشق تو شرط قبولِ انبیای مرسلین
چادرت حبلُ المتینِ اهل بیت طاهرین

هرکجا که روضه است مزار فاطمه ست
پرچمِ روضه ضریح و گریه کُن ها زائرین

چادرت خاکی شد و کُفرِ سقیفه فاش شد
دستشان رو شد دگر واللهِ خَیرُ الماکرین

به تلاقیِ مدینه روز محشر که شود
ناقه باشد مالِ تو پادرد مالِ حاضرین

سهم تو شلاق شد وَیلٌ لِقوم الظّالمین
صبر کرد اما علی! بَشَّر عِبادَ الصّابرین

به غرور شیعه برخورده تو را خیلی زدند
سوره ي کوثر نشسته در شَرارِ کافرین

عده ای طعنه زدند و عده ای خیره شدند
لال گردد آن زبانها کور چشمِ ناظرین

عده ای دستور دادند عده ای آتش زدند
لعنت ما تا ابد بر عاملین و آمرین

_____________________________________________________

متن روضه و توسل به حضرت زهرا (س)

*نمي دونم چي شد كه خواصِ جامعه لال شدن، خود فاطمه اومد تو ميدون برا اميرالمؤمنين، غربتِ علي رو ديدن نيومدن كمك، ديگه علي تنها موند، بي بي چادر به كمر بست، مگه من مُردم؟ درسِ ما همينِ از فاطميه، خودش اومد، محسنش رو هم آوُرد… زهرايي كه همسايه ها سايه اش رو نديده بودن، كار به جايي رسيد كه نامحرما دورش رو تويِ كوچه گرفتن…فكر كن يه خانومي تويِ خيابون داره راه ميره، به هر نحوي چند تا مرد دورش رو بگيرن، تو بايستي و نگاه كني، غيرتت اجازه ميده يا نه؟ اما رفقا! خانواده ي ما، زن و بچه ي ما، به فدايِ يه گردِ و غبارِ خانه ي اميرالمؤمين، زهرا سيدة النساءِ عالمينِ، او همه عالم صدقه خورِ سفره اش هستن، اين خانوم فرمود:” طُغيانُكَ يا فلان! أخرَجَتني” ما سايه مون رو مردم نديده بودن، مارو از خونه بيرون آوُردي…
خودش اومد، محسنش رو آوُرد، باز كوتاه نيومد، توي مسجد اومد، ديد شمشير بالا سرِ علي گرفتن، گفت: الان نفرين ميكنم…تا همين جا تموم شد؟ نه! مگه زهرا كوتاه ميآد، گفت: زنها بيان تويِ مسجد، ميخوام خطبه بخونم…باز هم براي دفاعِ از ولايت خطبه خواند، چه خطبه اي…فاطمه بعد از واقعه ي در و ديوار اومد تويِ مسجد خطبه خوند، مي فهمي يعني چي؟ يعني محسنش سِقط شده بود، پهلوش شكسته بود، اما ديدن همين زهرايي كه توان راه رفتن نداره، توي مسجد ايستاده داره خطبه ميخونه، باز هم تموم نشد، زهرا برايِ حقِ اميرالمؤمنين به پا خواست، اما مردم بيدار نشدن، ميگفتن: فاطمه براي گرفتن حقِ علي برو شاهد بيار…
گفت: حالا كه بيدار نميشيد، من نميذارم بخوابيد، من بايد برا علي گريه كنم، شب و روز برا علي گريه مي كرد، گريه اش هم سياسي بود، زهرا گريه مي كرد، همسايه گريه مي كرد، همسايه گريه مي كرد، اونم همسايه اش گريه م كرد، مدينه مي شد گريه، يكي مي اومد مي گفت: چه خبر شده؟ مي گفتن: دخترِ پيغمبر شِكوِه داره، گلايه داره…
زنهاي مدينه مي اومدن از بي بي مي پرسيدن: ” يازهرا! کَیْفَ أَصْبَحْتِ؟” حالتون چطورِ؟ بي بي مي فرمود: دو تا غصه من رو داره از پا در ميآره، پيغمبر رو از دست دادم و ظلمي كه به وصيِ او علي شده… بي بي مي فرمود:” مَثَلُ الاِمام مَثَلُ الکَعْبَة” امام مثلِ كعبه است، اين مردم هستن كه بايد برن دورِ كعبه، نه كعبه بياد سمتِ مردم… علي جان! اينا نمي فهمن، خودم طوافت ميكنم…*

خودش نوشت،خودِ قاتلش نوشت
از آتیش و هیزم و دَرِ بهشت

خودش نوشت، به معاویه نوشت
از میخ و پهلویِ مادرِ بهشت

خودش نوشت،خودِ قاتلش نوشت

کاری کردم
با تازیونه، دستش بیوفته، در کمی واشه

کاری کردم
پشت در اُفتاد، جوري زدم که،نتونه پاشه

کاری کردم
تا آخر عُمر، این صحنه یادِ، مرتضی باشه

خودش زده، خود قاتلش زده
رفته و حالا تويِ کوچه اومده

حسن نگفت، کی میدونه چی شده؟
روی چادرش چرا لگد شده؟

خودش زده،خود قاتلش زده

کاری کرده
ضربه ي دستش،که چشم زهرا، سیاهی میره

کاری کرده
برای پاشدن، از مجتبی هی کمک میگیره

کاری کرده
مادرِ عالم، توي هجده سالگي، از زندگی سیره

*”إِنَّا أَنْزَلْنَاهُ فِي لَيْلَةِ الْقَدْرِ” باطن سوره قدر فاطمه است، كي ميتونه فاطمه رو بشناسه؟”وَمَا أَدْرَاكَ مَا لَيْلَةُ الْقَدْر” اما يه راه داره بتونيم به زهرا نزديك بشيم “اِنّی اَتَقَرَّبُ اِلی اللَّهِ وَ اِلی رَسُولِهِ وَ اِلی امیرِالْمُؤْمِنینَ وَ اِلی فاطِمَةَ وَ اِلَی الْحَسَن‌” حسين جان! تويي كه من رو به زهرا مي رسوني…حالا حسينِ فاطمه دست مارو برسونه به دَرِ خونه ي مادرش، اونجا گدايي كنيم…بريم گودال؟…*

هي كُند مي بُره، لشكر كلافه شه
فكر كن سنان كه هست، خولي اضافه شه

اون نيزه ميزنه، اين تيغ ميكشه
اي واي دخترش، هي جيغ ميكشه

*هرجا كه هستي بگو: ياحسين!…*

_____________________________________________________

متن نماهنگ و توسل به حضرت زهرا (س)

دیشب تا صبح گریه کردی گریه کردی گریه کردی
من هم با تو گریه کردم گریه کردم گریه کردم

دیشب که رویت، شد قاتل من
دست تو می لرزید، چون دل من

ای وای مادر، وای مادر، وای مادر

از این ماتم، خانۀ ما را غباره غم گرفته
مادر بنگر، که حسن با چشم گریان دَم گرفته

در خواب گوید، مادر کجایی
راهی نمانده تا، خانه بیایی

دیشب دیدم تا بخواهی روی پهلو بازگردی
با هر لرزش، آه، ناله کردی ناله کردی ناله کردی

دیدم که بابا دور از گُلِ روت
با دست لرزان، شد سرگرم تابوت

دیشب تا صبح گریه کردی، گریه کردی، گریه کردی
از درد چشم گریه کردی، گریه کردی، گریه کردی

از درد پا گریه کردی، گریه کردی، گریه کردی
از درد گوش گریه کردی، گریه کردی، گریه کردی

_____________________________________________________

متن سینه زنی و توسل به حضرت زهرا (س)

آماده شید برایِ عزای مادر
دعوت شدیم شبایِ عزایِ مادر

باز فاطمیه، باز آتیش و دود
باز شرمِ علی از رویِ کبود ..

« وای مادرم .. وای مادرم .. »

اُفتاده بود نفسِ علی تو آتیش
هیچ کس نبود که بریزه آب رو آتیش

از بغضِ علی، بی غیرتِ پست
با ضربۀ پا، پهلو رو شکست

« وای مادرم .. وای مادرم .. »

تا بسته شده، تویِ خونه دستِ حیدر
دیدن شکست تویِ کوچه دستِ مادر

با ضربِ قلاف، افتاد رو زمین
مولای همه، شد خونه نشین ..

« وای مادرم .. وای مادرم .. »

چند وقته که، ساکتِ و سر به زیرِ
از شوهرش تویِ خونه رو میگیره

از خواب میپره، هر شب حسنش
فریاد میزنه نامرد نزنش ..

« وای مادرم .. وای مادرم .. »

شرم و حیا خدا میدونه نداشتن
تا خورد زمین پا رو چادرش گذاشتن

سیلی که زدن گوشواره شکست
چشماش نمیدید رو خاکا نشست

« وای مادرم .. وای مادرم .. »

آتیشی که میسوزونه یاسِ ما رو
تو کربلا میسوزونه بچه ها رو

امروز دم در، با کینه میان
فردا به خدا، رو سینه میان

« وای یا حسین .. وای یا حسین .. »

_____________________________________________________

متن روضه و توسل به حضرت زهرا (س)

چشمی شبیه چشم تو گریان نمی شود
زهرا حریف چشم تو باران نمی شود

گیرم که نانِ بعد خودت هم درست شد
نان بدون فاطمه که نان نمی شود

برخیز و باز مادری ات را شروع کن
فضه حریف گریۀ طفلان نمی شود

بدجور جلوه کرده کبودی چشم تو
طوری که زیر دست تو پنهان نمی شود

معجر بزن کنار و علی را نگاه کن
خورشید زیر ابر که تابان نمی شود

فهمیده ام ز سرفۀ سنگین سینه ات
امشب نفس کشیدنت آسان نمی شود

ای استخوان شکستۀ حیدر چه می کنی؟
با کارِ خانه زخم تو درمان نمی شود

من خواهشم شده ست که زهرای من بمان
تو با اشاره گفتی علی جان نمی شود

گفتم که روی خویش عیان کن ببینمت
گفتی به یک نگاه به قرآن نمی شود

صدا زد علی جان تو برو به مسجد .. (آخه نمی خوام باشی جان دادنِ منو ببینی ..) بچه هارم روانۀ مسجد کرد .. آره والا بچه نباید جان دادنِ پدر و مادر رو ببینه .. (یه گریز بزنم؟!) قربونه اون آقایی برم که تو گودال قتلگاه « تُديرُ طَرْفاً خَفِيّاً إِلى رَحْلِكَ وَ بَيْتِك .. » با گوشۀ چشم دید سکینه داره نگاه میکنه .. خودشُ کشاند ته گودال ..

چرا گفت ای استخوان شکستۀ حیدر ؟

صدا زد: «فَرَفَسَهَا بِرِجْلِهِ ..» چنان با لگد زد .. «فَرَفَسَ» به لگدی میگن که به سینه بزنن .. فَرَفَسَهَا بِرِجْلِهِ وَ كَانَتْ حَامِلَةً .. امام زمان من معذرت میخوام .. مقتل نوشته .. مادرِ ما بارِ شیشه داشت .. آی مادر .. یه جا دیگه این عبارتُ تو مقتل داریم اونم تو گودالِ قتلگاه .. چنان با لگد به سینۀ حسین .. با صورت به زمین خورد

_____________________________________________________

متن روضه و توسل به حضرت زهرا (س)

* شبِ شهادتِ بي بيِ دوعالم حضرت زهرا سلام الله عليهاست، اجازه بديد روضه براتون بخونم، تو رو خدا من رو حلال كنيد، ان شاءالله بريم مدينه اونجا ناله بزنيم، ان شاءالله قبر مادرمون فاطمه با دستاي امام زمان مشخص بشه، اونجا بريم داد بزنيم…*

بهشتِ آرزوی من
گمونم بهتری خانم

خدا رو شکر که بازم
خودت پشتِ دری خانم

یه خورده استراحت کن
همینه خواهشم از تو

جلو پام پانشو اِينقدر
خجالت میکشم از تو

با اینکه زخمیِ دردی
داری میسوزی میسازی

با این دستِ ورم کرده
برا من سُفره میندازی

تو اُفتادی ز پا اما
علی رو، رو به راه کردی

دیدی آخر تو این خونه
پایِ تابوتُ وا کردی

حالا اون که شبش تارِ ، منم زهرا ..
اونی که دست به دیوارِ ، منم زهرا ..

مگه از یادِ من میره
به سنگ غم محک خوردی

حلالم کن، سَرِ من از
کَس و ناکس کتک خوردی

شیارِ در گرفت آتیش
روی پهلوت شیار افتاد

طناب از دستِ من وا شد
ولی دستت ز کار افتاد

مگه از یاد من میره
چه حرفایی شنیدم من

* اينجا يه زنِ هجده ساله بود كه من اين حرف هارو براش زدم، اين غصه ها برايِ يه خانم هجده ساله است، همه ي اين حرف هايي كه زدم جمع كن، يه دختر سه ساله سراغ دارم…بابا!*

اگه كه ديدي ميخونم نافله
نگو كه من مادرتم

*بابا! من با مادرت فاطمه يه فرقي دارم…چيه دخترم؟*

اگه كه ديدي ميخونم نافله
نگو كه من مادرتم
آخه زده پايِ من آبله

*ناله بزن بگو: حسين…*

_____________________________________________________

متن روضه و توسل به حضرت زهرا (س)

تا آيه آيه سورۀ كوثر مقدس است
شأن تو ای مليكۀ محشر مقدس است

بال بهشت فرش قدمهات می شود
يعنی مقام عصمت مادر مقدس است

قلبی كه فاطميۀ غمهات می شود
نذر نگاه تو شده ، ديگر مقدس است

تا روضه روضۀ تو و گريه برای توست
اين اشكهای پاک و مطهر ، مقدس است

“مادرم حالش خرابه
دیدن مریض ثوابه”

*دیگه مادرم خیلی بدحال شده.‌‌…
مادرم برای همه دعا می کنه ولی برای خودش دعا نمی کنه…ای مادر…ای مادر…*

بانو به احترام تو و عطر نام تو
گلهای ياس سبز و معطر مقدس است

وقتی كه ريخت بال و پرت بين كوچه ها
ديگر گل بنفشۀ پرپر مقدس است.

*ای مادر…حسنت پیر شد مادر…*

“این کودکت چه دیده که هی زار می زند
هی دست مشت کرده به دیوار می زند

دور و برِ بقيعِ تو بانوی بی نشان
حتی غبارِ بالِ كبوتر مقدس است

*این بیت رو باید آروم خوند، دور و بر بقیع باید آروم گریه کرد، اصلا رسم مدینه اینه…اگر کسی بلند بلند گریه کنه،مردم مدینه زود خسته میشن….
“یا ابالحسن! اِنَّ فاطمَة تَبکِی اللَّیلِ و النَّهار…”یا ابالحسن! زهرا هم شب گریه می کنه هم روز….”وَما لَنا قَرارٌ عَلی اَشغالِنا…”علی! ما آرامش نداریم…بگو یا روز گریه کنه یا شب…قانون مدینه اینه… باید آروم آروم گریه کنی.‌‌… لذا این یه بیت رو باید آروم خوند…*

خونت نوشت بر تن تاريخ تا ابد
هر كس شود فدايیِ رهبر مقدس است.

دور و برِ بقيعِ تو بانوی بی نشان
حتی غبارِ بالِ كبوتر مقدس است

*حاج قاسم فیض ببر…از شما چه پنهون این یه بیت رو که خوندم…گفتم:غبار بال کبوتر…یه لحظه دلم رفت حرم امام رضا…اگه مدینه نداریم…اگه کربلا نداریم…امام رضا رو داریم…*

آی کبوتر که نشستی روی گنبد طلا
هر کجا پر می کشی تو حرم امام رضا

من کبوتر بقیعم با تو خیلی فرق دارم
جای گنبد سرمُ به روی خاکا می ذارم

اونجا خادما با زائرا مهربونن
اینجا زائرا رو از رو خاکا میرونن…

تو که هر شب می سوزه، صدتا چراغ دور و برت
به امام رضا بگو غریب تویی یا مادرت…

_____________________________________________________

متن روضه و توسل به حضرت زهرا (س)

جایی برای کوثر و زمزم درست کن
اسماء برای فاطمه مرهم درست کن

تابوت کوچکی که بمیرم درونِ آن
با چند تخته چوب، برایم درست کن

*آخه می گفتند نمیخندید این روزای آخر…اینقدر از این پهلو به اون پهلو می شد… “ما زالَت بعدَ اَبیها ناحِلةَ الجِسم،باکیَةَ العَین،مُنهَدَّةَ الرُّکن،حَتّی صارَت کَالخَیال”(۱) دیگه مثل مُرده متحرک شد … اما یه وقت یه تابوت براش آماده کردند،شروع کرد خندیدن…*

تا داغ این شقایق زخمی نهان شود
تابوتی از لطافت شبنم درست کن

مثلِ شروع زندگیِ مرتضی و من
بی زرق و برق و ساده و محکم درست کن

از جنسِ هیزمی که در خانه سوخت ،نه
از چند چوب و تخته ی مَحرم درست کن

طوری که هیچ خون نچکد از کناره اش
مثلِ هلالِ لاله کمی خم درست کن…

*بمیرم علی غسل می داد…دوباره کفنش خونی می شد…*

_____________________________________________________

متن سینه زنی و توسل به حضرت زهرا (س)

انگار نه انگاری عزادار بودی، خانم
انگار نه انگاری که غمخوار بودی، خانم

خیلی گرفتار بودی
ماهِ شبِ تار بودی
خانم خانم خانم ..

فضه برات بمیره که
اُفتاده بودی بین درب و دیوار
غصه شدی ، آب شدی
دیگه برات جونی نمونده انگار

ناله شدم، آه شدم
کاش نمیدیدمت شمارو اینطور
کُشتی منو تا پشتِ در
دادی بهم یه چیزی زیر چادر

تا گفتی آه، فضه دوید
گریه م گرفت، قدم خمید
آه از هجوم، آه از حَدید
شکر خدا حیدر ندید ..

آه و واویلا واویلا، واویلا واویلا ..

انگار نه انگاری که میسوخت پهلوت، خانم
انگار نه انگاری که اُفتاد در روت، خانم

شکسته شد رو آبروت
ضربۀ بد خورد بازوت
خانم خانم خانم ..

در که شکست، کسی نگفت
فاطمه بارِ شیشه داره بابا
فضه براش، بمیره که
هنوزم اون چشاش به راه بابا

علی داره یه گوشه‌ ای
برای محسن میسازه گهواره
دلم گرفت دَمِ غروب
میگفت یعنی فاطمه دوستش داره

یاسِ علی، خوردی نظر
بغضِ علی شد دردسر
ریختن سرت هر چهل نفر
ای وای امان از میخِ در

آه و واویلا واویلا، واویلا واویلا ..

انگار نه انگاری که کوثر بودی، خانم
انگار نه انگاری که اطهر بودی، خانم

تو خونه مادر بودی
مونسِ حیدر بودی
خانم خانم خانم ..

یه شب حسین میگفت بهم
فضه ببین بابامُ پیرش کردن
اشک میریخت، ناله میزد
میگفت که از زندگی سیرش کردن

از حسنین نمیشه گفت
میترسه از سایه‌شم این چند روزه
نیمه شبا، یه گوشه ای
نمیدونم از چی داره می سوزه

تو کوچه ها، چی دید حسن
که هی تو خواب، میگه نزن
میگه شبا هی با محن
ای کاش بلند بود قدِ من

آه و واویلا واویلا، واویلا واویلا ..

_____________________________________________________

متن روضه و توسل به حضرت زهرا (س)

كبوديِ بدنِ مادرم مرا كشته
سياه كرده جهان را سفيديِ مويش

فدايِ چادرِ آتش گرفته ات زهرا
درونِ شعله چه آمد به روزِ گيسويش

*روضه بخوانم: هيزم رو ريختن پايِ در، در شعله ور شد، با همه ي زورش فاطمه، در رو گرفت، شعله بالا رفت، يه صدايي مدينه رو پُر كرد: سوختم…*

چه ضربه اي، چه صدايي، چه دستِ سنگيني
سه ماه فاطمه پوشيه بسته بر رويش

شبيه كِشتيِ پهلو گرفته مي ماند
شكسته شد به لگد، دنده ها و پهلويش

“رويِ گُل كه با پا نميزنن
چهل نفري يك زن رو تنها نميزنن

اي قنفذ! بس كن، با تهِ غلاف
اينجوري رويِ بازويِ زنها نميزنن

مادرم رو كُشتيد، ولش كنيد اي حروميا
چي سرش آوُرديد، كه يهو داد زد: فضه بيا

با چه دستي زده كه جايِ كبودي از گوش
يكسره تا به لبِ توست، خدا رحم كند”

و يك غلاف كه دستِ چهل نفر چرخيد
همين غلاف گرفته توانِ بازويش

فدايِ دخترِ مادر، گريزِ روضه زدم
ببين به دستِ زنِ حرمله، النگويش

*با اسب رفتن تو خيمه ي زنها، زنها مي دويدن، با اسب دنبالِ دختر سه ساله كرد، گوشواره ي بچه رو كشيد، حسين…*

_____________________________________________________

متن روضه و توسل به حضرت زهرا (س)

مادر اَزم راضی هستی یا نه ؟
آیا بَرات فرزند خوبی بودم ؟
اصلاً تا حالا ،کاری واسَت کردم؟
یا بيهوده ام…؟

اگه غلام خوبی بودم ، الحمدلله
اگه به دَردت نمی خورم، استغفرالله
اگه بگی راضی ام اَزت ،الحمدلله
اگه بگی از تو دلخورم ،استغفرالله

تو راضی باشی خدا هم راضیِ
تو راضی باشی پیمبر راضیِ
تو راضی باشی علی هم راضیِ
این اوج سرفرازیِ…

هر چی بگی حق داری ، حق داری
اونجور نبودم که تو میخواستی
اما حالا میخوام که برگردم راستی راستی

اگه قبولم می کنی که الحمدلله
اگه اَزم دلخوری هنوز استغفرالله
اگه بازم می زاری بیام الحمدلله
اگه بگی اَز دوری بسوز استغفرالله

تو راضی باشی مَنم آروم میشم
تو راضی باشی دلم روشن میشه
تو راضی باشی اَزم دیگه چی
بهتر از این بَرا من میشه

خانم جان ، خانم جان ….

سُفرَت چقدر برکت داشته واسَم
عمری نمک گیرت بودم مادر
مدیونتم، هستم ارادتمندِ آلِ حیدر

بَرا حسن گریه می کنم الحمدلله
اگه یه روز گریه نکنم استغفرالله
بَرا حسین سینه می زنم الحمدلله
اگه یه روز سینه نزنم استغفرالله

تو راضی باشی حسنم راضیِ
تو راضی باشی حسینت راضیِ
تو راضی باشی عقیله راضیِ
این اوج سرفَرازی……

*گفت:..*

هلالِ یک شبِ زینب! فدایت
چرا دیگر نمی آید صدایت؟
اگر کنجِ تنور جایِ تو بوده
زِ تو خولی پذیرایی نموده

صدورِ انقلابت ببین چِها کرد
تَنم با تازیانه آشنا کرد

*بِاَبی اَنتَ وَ اُمی یا اَبا عبدالله ….*

_____________________________________________________

متن روضه و توسل به حضرت زهرا (س)

نظر نما که گرفتاری‌ام زیاد شده
زِ دست تو طلبِ یاری ام زیاد شده

چقدر واسطه گشتی خدا مَرا بخشد
ببخش توبه ی تکراری ام زیاد شده

بزرگواری و نگذاشتی زمین بخورم
به رحمت تو بدهکاری ام زیاد شده

به چشم خلق گناه است گریه کردن ما
چه خوب شد که گنهکاری ام زیاد شده

زِ درد روضه دِگر شب نمی برد خوابم
شبیه فاطمه بیداری ام زیاد شده

قسم به غربت حیدر زدند فاطمه را
به این دلیل عزاداری ام زیاد شده

مرو که کوچه برای پَرت خطر دارد
مرو که رد شدن امروز دردسر دارد

مگر نگفت خداوندِ خلقتت، حتی
برای صورت تو، برگ گُل ضرر دارد

گمان نمی کنم این مرد بی حیا اینجا
بدونِ حادثه دست از سر تو بردارد

زِ روی پوشیه زد اینچنین شده ای
که چشمهات فقط دید مختصر دارد

بزرگ بانوی این شهر باورت میشد
زِ خاک کوچه حسن گوشواره بردارد؟

ماه خوابیده، ولی خورشید بیداره
ابر دلگیره، ولی چشمام میباره

از روزی که مادر رو زدن
شب و روز خونه معلوم نیست

از روزی که مادر رو زدن
دیگه دلِ زینب آروم نیست

با چشم خودش دیده
درِ چوبی با لگد وا شد

الفِ قَدِّ مادر تا شد
هی زمین خورد، دوباره پا شد

*خدا غرورِ هیچ مردی رو جلو زن و بچه اش نشکنه، دو جا بَرا علی خیلی سخت گذشت، یه جا وقتی داشتن از خونه کشون کشون می بردنش، نگاه کرد دید خانومش بین در و دیوار رو زمین افتاده، یه جا هم تو مسجد وقتی شمشیر برهنه رو سر فاتح بدر و خیبر نگه داشتن، نگاه کرد دید خانومش جلو در ایستاده داره نگاه میکنه، وقتی اومد از مسجد بره بیرون، فاطمه که بدون علی بر نگشت، چشمش به چشم فاطمه افتاد، سرش رو انداخت پایین… خجالت زده شد، فاطمه این صحنه رو دید فهمید علی خجالت کشیده … گفت: آقا جان “روحی لِروحِکَ الفِداء، نَفسی لِنَفسِکَ الوِقاء…” آقاجان! خجالت نکشید…نکنه ببینم سرت رو پایین انداختی…

خدا هیچ مردی رو خجالت زده ی زن و بچه اش نکنه، بدون مقدمه روضه بخونم، گفت عمه جان! چرا سر عمو میاد بالای نیزه کنارِ محملِ ما چشماش رو می‌بنده…؟ گفت: عزیزِ دلم عموت هنوز خجالت زده است.

_____________________________________________________

متن روضه و توسل به حضرت زهرا (س)

همینکه بهتری الحمدلله
جدا از بستری الحمدلله

همین که در زدم دیدم دوباره
خودت پشت دری الحمدلله

شنیدم بسترت را جمع کردی
و با سختی پرت را جمع کردی

شنیدم آب دادی به حسینم
حواس دخترت را جمع کردی

تو دیگر با حجابت خو گرفتی
به چندین علت از من رو گرفتی

گمان کردی ندیدم زیر چادر
چطوری دست بر پهلو گرفتی؟!

جواب حرف هایم شد همین!«نه؟!»
غریبه بودم اما اینچنین نه!

ببینم!قصد رفتن که نداری؟
نرو!جان امیرالمومنین،نه

_____________________________________________________

متن روضه و توسل به حضرت زهرا (س)

ای شفایت آرزوی مرتضی
اشک تو آب وضوی مرتضی
داغت ای بانوی خانه سوخته
آتشی در جان من افروخته
با فراق خود سیه پوشم مکن
بی تو تنهایم فراموشم مکن
ای بهشتِ آرزو لبخند زن
چینیِ قلب علی را بند زن
داغِ تو چشمِ مرا چون نیل کرد
خانه ام را بی پرِ جبریل کرد
ای تو را بالش ز بالِ جبرئیل
بسته ام بر گوشه ی چشمت دخیل
یا به خنده لب گشا یا اخم کن
کم دلِ زار علی را زخم کن

*الان زهراش هست،داره با زهراش حرف می زنه…یه شبی رسید،علی داشت غسل می داد…اسماء آب می ریخت…به بچه هاش گفته بود آروم گریه کنند…بچه ها مردمِ مدینه بیدار نشن…آروم گریه کنید…حرفاشُ با عزیزش زد،اما زهرا عمرش به دنیا نبود…یه وقت دست از غسل کشید…سر به دیوار گذاشت…شروع کرد بلند بلند گریه کردن…علی مگه نگفتی بچه هات آروم گریه کنند،چرا خودت بلندبلند گریه می کنی؟!…*

دل بریدن از تو دیگر مشکل است
این جدایی از پیمبر مشکل است
ای شب قدرم، سحر را دور کن
ناله را در نامه ام منظور کن
سهم من جان کندن و جا ماندن است
بر سر قبر تو قرآن خواندن است
خیز و شب را راهی از این خانه کن
گیسویِ طفلانِ غم را شانه کن
اندکی آهسته پَر زن از کویر
مرغکانت را به زیرِ پر بگیر

*من همیشه فکر می کنم اون موقعی که زهرا رو دفن کرد، وقتی کارِ دفن تمام شد، گفت: حسنم بلند شو .. حسینم دیگه گریه نکن .. یه مرد تنها .. با چند تا بچه کوچیک حرکت کرد .. ‌آرام آرام .. من میگم وقتی به کوچه بنی هاشم رسید،چه حالی پیدا کرد علی .. وقتی درِ نیم سوخته رو باز کرد ..*

وایِ من! با دست زخمی و کبود
شوقِ طبخِ نان تو دیگر چه بود؟
آخر ای زهرا پس از تو صبح و شب
کِی خورند این کودکان نان و رطب؟!
کی پذیرد قلبِ پُر احساس تو
دختر و چرخاندن دستاسِ تو….

*سلمان میگه رفتم محضر بی بی، دَرِ خانه؛ با امیرالمومنین کاری داشتم .. امیرالمومنین خانه نبود .. دیدم صدای گریه بچه هاش از خانه بلنده .. در زدم .. دیدم بچه هاش دارند گریه می کنند..‌ زهرا خودش نشسته یه گوشه؛داره دستاس می چرخونه ..‌ قطراتِ خونِ دستش روی دستاس می چکه .. اومدم مسجد،به علی گفتم .. علی شروع کرد بلند بلند گریه کردن…*

جانِ زهرا روز من را شب مکن
چادرت را بر سر زینب مکن
کاش در پیشت بمیرم فاطمه
تا عزایت را نگیرم فاطمه
رزم تو در را به پهلو راندن است
سهم من پهلوی این در ماندن است
کشتیِ صبر علی پهلو مگیر
محرمِ دل، باز از من رو مگیر
غرقِ در امّن یجیبم، فاطمه..
تازه دانستم غریبم، فاطمه..
نیست وقتِ پر زدن در آسمان
آسمان ابری شده، لَختی بمان

*زهرای من! اگه تو بری،این بچه هات از همیشه تنهاتر میشن.. زینبِ من هنوز کوچیکه.. چقدر کنار بسترش نشست با زهرا دردِ دل کرد .. امیرالمؤمنین آرام آرام گریه می کرد،کنار بسترِ زهرا…
اما یه اتفاقی افتاد اون روزی که زهرا به شهادت رسید پسراش اومدن نزدیک مسجد؛”وَ رَفَعَ اَصواتَهُما بِالبُکاء ..”شروع کردند بلندبلند گریه کردن.. امیرالمؤمنین تا شنید صدای گریۀ بچه ها رو که اصحاب دارند صدا می کنند: “یَاابْنَیْ رسولِ الله” چی شده؟! اینا صدا زدند: “ماتَت اُمُّنا فاطِمَة… فَوَقَعَ عَلیٌّ،عَلی وَجهِه..‌” (۱) امیرالمؤمنین تا شنید، با صورت به زمین افتاد .. امیرالمؤمنین اینجا با صورت به زمین افتاد.. چرخ روزگار چرخید… یه روز هم پسرش، عباسش .. بالای اسب .. بدون دست .. مشک به دندان .. چنان عمودِ آهن به سرش زدند،عباس با صورت به زمین افتاد ..

_____________________________________________________

متن روضه و توسل به حضرت زهرا (س)

نبینم علی جان که‌ غمگین نشستی
بگو‌ تا بدونم‌ ازم راضی هستی؟

برات زخم دارم به پهلو به سینه
اینارو‌ قبول کن‌،که وسعم‌ همینه

ببخشم که واسه تو کم‌ زخم خوردم
ببخش تا الانم برا تو‌ نمردم

میخواستم برا تو‌ بسوزه وجودم
که یار تو باشم به روی کبودم

خداحافظِ تو، دارم میرم امشب
همه‌چیز و دیگه سپردم به زینب

حلالم‌ کن آقا، که بی یار میشی
سَرِ کفن و دفنم گرفتار میشی

از این‌ خونه‌ جمع کن لباسای من رو‌
نذار بشکِنه باز غرور حسن رو‌

علی جان تو یادت، بمونه همیشه
حسینِ غریبم شبا تشنه میشه

*علی خیبر شکنه، همه عالم میدونن علی خیبر شکنِ، اما یه صحنه ای مردم از علی دیدن تا به حال ندیده بودن، همۀ مدینه شاهد بودن هی زمین میخورد بلند میشد، میگفت: فاطمه.‌!..
کار علی به جایی رسیده حالا میخواد با خانمش حرف بزنه*

بگو فاطمه جان نمیشه بمونی
کجا داری میری تو‌ خیلی جوونی

*(زبان حال) فاطمه جان! بچه های قد و نیم قدت رو‌
کجا میخوای بذاری بری عزیز دلم؟… الهی برات بمیرم که تو هیجده سالگی مثل پیر زنها راه میرفتی مادرجان!.. راحت بگم .. آخه بین در و دیوار چنان لگد زد، گفت: صدای شکستن استخوان هاش به گوشم رسید *

_____________________________________________________

متن روضه و توسل به حضرت زهرا (س)

تاب رفتن نداشت پای علی
شاهد ماجرا خدای علی
جامه در پای مرتضی پیچید
کوچه افتادن علی را دید
راز چشمش به آستین می‌گفت
کوچه با خانه‌ها چنین می‌گفت:

راه مسجد به خانه طولانی‌ست
یا علی را توان رفتن نیست؟
راه می‌رفت و بال در بالش
مردم و جبرئیل دنبالش
تا به درگاه خانه رفت، ولی
ماند در نیمه‌راه جانِ علی

کسی اینگونه مبتلا نشود
مردی از همسرش جدا نشود
گر رود همسری چنین از دست
ماندن مرد خانه دشوار است
گاه اشکی به چشم می‌آورد
گاه زانوی غم بغل می‌کرد

مرتضی بود و باوری خاموش
بستری بود و همسری خاموش
قفل صندوق راز خود وا کرد
زیر لب قطعه قطعه نجوا کرد:
فاطمه، همسرم، ببین که منم
همسر خسته‌ات، ابوالحسنم

منم آن قهرمانِ بدر و احد
که سر افکنده نزد همسر شد
نه اسیر غمم اسیر تو ام
شاه مردانم و فقیر تو ام
ای که تاب و توان من بودی
گرمیِ آشیان‌ِمن بودی

حسرت من نگاه دیگر توست
چشم تو قفل بخت همسر توست
ای که تنها سفر نمی‌کردی
کاش می‌شد دوباره برگردی
چشم خیسش پر از نگاه و دریغ
حیدر از پا نشست، آه و دریغ

همه نجوا کنان، علی خاموش
آب می‌شد علی، ولی خاموش
مردم شهر بی‌وفا رفتند
همگی سوی خانه‌ها رفتند
ماند در شامگاه سرد و سیاه
تن بی جان و اهل خانه و ماه

هق‌هق بی‌امانِ عزرائیل!
بال در بال ناله جبرائیل
آمد از دور و خیمه زد بر شهر
باز پیچید بوی غم در شهر
باز گسترده بود دامان شب
گفت با لحن فاطمی زینب

ای که ناخواسته امیر شدی
شهریاری و گوشه‌گیر شدی
پدر ای افتخار خانۀ ما
یاور تو نشد زمانۀ ما
مادر ما اگر که دیگر نیست
خانۀ چشم‌های ما ابریست

باز بخت تو یار خواهد شد
عشقتان ماندگار خواهد شد
ماند بر لوح خاطر دنیا
شوخی ریسمان و دست خدا
قصۀ ظهر گرم و کوچۀ سرد
قصۀ حیدر و چهل نامرد

قصۀ مردمان فتنه‌پرست
فصل تارِ کتابِ تاریخ است
صبر اگر صبر مرتضی، سر کَش
خشم اگر خشم حیدری، آتش
ای حضور تو، عدل پاینده
قاضی عادلی‌ست آینده

اشک چشم تو، روشنایی‌ ماست
تو فقط نیستی، خدا تنهاست
گرچه این رسم شهریاری نیست
چاره‌ای جز سوگواری نیست
از غمی عاشقانه لبریزی
باید اما دوباره برخیزی

شمع را مخفیانه دفن کنید
بدنش را شبانه دفن کنید
ماه از پشت ابر پیدا شد
نیمه‌شب گاه غسل زهرا شد
مرتضی بود و غرق خون دل او
قامتی منحنی، مقابل او

روحی آزرده، قامتی بی‌روح
پیروهن پوش و لاغر و مجروح
شعله با آب شست و شو می‌شد
زخم‌هاب نهفته، رو می‌شد
لحظۀ تلخ عمر مولا شد
غنچۀ زخم پهلویش وا شد

قلب او طاقت ادامه نداشت
دست از غسل فاطمه برداشت
روی زانو نشست تلخ گریست
جز خدا با خبر ز حالش نیست
بغض گرم امیر خانه شکفت
نرم و آرام به زهرا گفت:

مهربانم چرا چنان کردی !؟
از من این زخم را نهان کردی؟
بعد از این سال‌های صبر و تلاش
بیم از صبر من نداشته باش
مانده بغض تو در گلوی علی
پیش تو رفت، آبروی علی

باید اما که صبر پیشه کنم
فکر غنچه نه، فکر ریشه کنم
که حبیبم، وصیتم کرده‌ست
می‌رود دین مصطفی از دست
عطر او در کفن نمی‌گنجد
غنچه در پیروهن نمی‌گنجد

تن سبک بود و روح او سرشار
عمر او کم، جراحتش بسیار
شعلۀ آهِ آستانۀ وحی
سر از بام شمع خانۀ وحی
مردمان را که وقت خواب رسید
وقت تشییع آفتاب رسید

کاروانی شکسته و کوچک
آمدند آسمانیان تک تک
یار مجروح مرتضی می‌رفت
هم‌رهش روح مرتضی می‌رفت
بخت شب را سیاه می‌کردن
قصد تدفین ماه می‌کردن

چهره‌ای پشتِ اشک پنهان بود
پسری آستین به دندان بود
آسمان دل ز فاطمه برداشت
خاک اما نشاط دیگر داشت
خاک میزبان‌وار و ساکت و مغرور
کاروان را نگاه کرد از دور

گرد ابروی خویش را می‌رُفت
با دل سرد خود چنین می‌گفت:
در دلم قبر مادری دارم
یادگار از پیمبری دارم
در دل خاک ابوتراب نشست
سر تکان داد و چشم‌ها را بست

گفت: ای مهربان ترین بستر
این تو و این امانت حیدر
زندگی گرچه رنج او افزود
خانۀ من که بود می‌آسود
می‌توانی به رسم غم‌خواری
تکیه‌گاهِ مرا نگه‌داری؟

آه را خاک می‌کنم امّا:
باز هم شعله می‌کشد فردا
خواست تا شمع خویش خاک کند
ختمِ تشییع سوزناک کند
ناگهان بین هاله‌های سپید
دست‌های پیامبر را دید

از دل شامگاه قیر اندود
از کجا؟ کیِ؟ چگونه آمده بود؟
می‌شنید از هوا صدای نبی!
ای که تنهای نیمه‌های شبی
جانشین منی و خانه‌نشین
که گناه تو عدل توست، همین

این همان نو عروس خانۀ توست
یادگارش ز آشیانۀ توست
غم نخور از برادر جانی
غافل از تو نبوده‌ام آنی
سایۀ لالۀ چمن بودی
باغبانِ نهال من بودی

ای که از رنج تنگ حوصله‌ای
از تو هرگز نمی‌کنم گله‌ای
آمدم تا که یاورت باشم
یاور دفن همسرت باشم
بیرق مهر او خدا افراخت
غیر من و او کسی تو را نشناخت

_____________________________________________________

متن روضه و توسل به حضرت زهرا (س)

وای بر حالم اگر از تو جدا باشم من
همۀ عمر گرفتار بلا باشم من

شک ندارم همۀ خواسته تو این است
لحظه ای هم که شده عبد خدا باشم من

تا زمانی که دلم خانه ی این و آن است
جا ندارد که پذیرای شما باشم من

چقدر غرق گنه بودم و تو می دیدی
همه عمرم خجل از روی شما باشم من

کاش میشد به دل و جان بکشم نازِ تو را
یارِ تو مثل امام و شهدا باشم من

کاش میشد که به همرا تو یک فاطمیه
میهمان حرم کرب و بلا باشم من

جانِ آن مادر غم دیده و بیمار بیا
به گرفتارِ میان در و دیوار بیا

یا صاحب الزمان…

_____________________________________________________

متن روضه و توسل به حضرت زهرا (س) و امام حسن مجتبی(ع)

روایت داریم هر شب جمعه که ابی عبدالله مدینه بود … کنار قبرستان بقیع زیارت برادرش امام حسن می رفت… چه امام حسنی قربونش برم .. چشمی که برا غربت امام حسن گریان باشه، گریان وارد محشر نمیشه …
الهی بمیرم براش … مگه میشه اینقدر کسی غریب باشه ؟ حتی دوستانش وقتی بِهش سلام میکردن میگفتن: “اَلسلامُ علیک یا مُذِّلَ المؤمنین”
غصه، مظلومیت، همین بس این همه سال بعد امیرالمؤمنین می نشست پایِ منبرا…
خطبای ملعون، روی منبر می رفتن مولا علی رو لعن می کردن، دشنام می دادن ، بی ادبی می کردن …
فقط نوشتن یه جا امام حسن از جا بلند شد دیگه طاقت نیاورد، وقتی مُغیرۀ ملعون رفت بالای منبر .. تا اومد
بی ادبی کنه امام حسن بلند شد فرمود : نانجیب تو دیگه بنشین گمان میکنی من از یادم رفته، اون روز تو کوچه با مادرم چه کردی؟
اون صحابی آقا رو دید گفت: آقا من باباتون رو هم توی این سن دیدم اینقدر سر و روش سفید نشده بود که سر و روی شما اینقدر سفید شده؟
حضرت فرمود : آن چیزی که من دیدم اگه بابام هم دیده بود بدتر از این روز من می شد…
حالا میخوام از اون روز امام حسن برات بگم:…*

بی تاب و تبِ خسته حالی بود
سخت گیرِ شکسته بالی بود

چادرش بین کوچه، پا خور شد
بسکه از غم قدش هِلالی بود

با مادرم رفتیم مسجد رسول الله
جای بابا چقدر خالی بود

از دل آهی کشید و با گریه
خطبه هایش همه سئوالی بود

نفسش بارِ لخته ی خون داشت
سوزِ آهش در آن حوالی بود

خطبه اش جاودانه بر می گشت
با قباله به خانه بر می گشت

آه! ظلم سقیفه بی حد شد
غیرتیان! راه کوچه به آیینه سد شد

همۀ نور و چنگِ تاریکی
اتفاقی که باب خواهد شد

ضربِ دست چپش زبان زَد بود
زدنِ سیلی اش زبان زَد شد

هر قدر روی پا پریدم باز
دستِ سنگینش از سرم رد شد

بعد از آن راه خانه تا مسجد
طولِ یک خطِ سرخ مُمتد شد

آنقدر به غرور من برخورد
حسنش کاش از غمش می مُرد

*تا همین جا هم بسه، اما شبِ امام حسن ان شاءالله حقش رو ادا کنیم…*

چه بگویم که زار و مضطر گشت
قد کمان بود و قد کمان تر گشت

در مسیرِ عبورِ عابرها
ریخت نیلوفری که پرپر شد

“فَرَفَسَها بِرِجلِهِ…” ای وای
آنقدر دورِخویش مادر گشت

هر قدم چشم او سیاهی رفت
وسط کوچه موقع برگشت

زخم هایش دوباره سر وا کرد
مرگ خود از خدا تمنا کرد

*برای این روضه بهترین روضه همون روضه ای است که خودِ امام حسن در عالم رؤیا به عَبدُالزَهرا فرمود: عَبدُالزهرا! اگه میخوای روضه ی ما رو بخونی این طوری که من میگم بخون:
روضه ی ما اهل بیت اون ساعتی بود که دستم توی دستِ مادرم بود..خوشحال از مسجد داشتم برمی گشتم ..یه وقت نانجیب اومد جلو راهمون
رو سد کرد … عَبدُالزَهرا یه ضربه به مادرم زد اما دو گونۀ مادرم کبود شد…

_____________________________________________________

متن روضه و توسل به حضرت زهرا (س) و امام حسن مجتبی (ع)

*ابی عبدالله پای بستر امام حسن داره میگه:…*

از تو کوچه ها بگو
زِ غصه هات برای ما بگو

بذار یکم دلت سبک بشه
چرا تو ساکتی؟ چرا بگو؟

از تو کوچه ها بگو
بگو چرا موهات سفید شده

چرا همش به زیر لب میگی
تو کوچه مادرم شهید شده

بگو تو کوچه چی دیدی؟
کی راهتون رو سد کرده؟

بگو که کی غرورت رو
لگد کرده ؟

وای مادرم! بمیرم برات …

*یهو بغض امام حسن وا شد گفت : داداش!…*

بد به مادرم گذشت
می دونی چی برابرم گذشت

دیدم که دستِ سنگینش اومد
یه دفعه از روی سرم گذشت

خیلی سخت گذشت داداش
نشد که هیچ کاری کنم براش

با غیظ و کینه هی لگد میزد
می گفتم هی با التماس یواش

مسیر خونه رو با اشک
به مادرم نشون دادم

خاکای چادرش رو من
تکون دادم

وای مادرم! بمیرم برات …

*دید ابی عبدالله خیلی مضطره ..خیلی داره گریه میکنه… هر کی گریه می کرد هیچ اعتراضی نکرد اما تا دید حسین داره گریه میکنه… گفت :

من فدات بشم حسین
فدای آهِ غرقِ سوزِ تو

تو کوچه خیلی سخت گذشت ولی
نمیشه روزی مثلِ روزِ تو

رویِ زمینِ پیکرت
میان برا بریدنِ سرت

داره می بینه غارتِ تو رو
رو تلِ زینبیه خواهرت

یکی اومد برایِ سر
یکی برایِ انگشتر

پیروهنش رو هم بردن
پیشِ مادر

غریب مادر، حسینم!…
حسین…

_____________________________________________________

متن روضه و توسل به حضرت زهرا (س)

تازه میان کوچه، قلبم به درد آمد
حیدر برهنه سر بود، حیدر برهنه پا بود

از بس که قطره قطره، بر پایِ تو چکیدم
تابوت من سُبک تر، حتی زِ بوریا بود

ای آخرت وفا کن، با ما شکسته دلها
با ما شکسته دلها، دنیا که بی وفا بود

دست ها را بُرده بر ابرو چرا؟
از علی، زهرا گرفته رو چرا؟

ساخته معمارِ یثرب اینقدر
کوچه ها را تنگ و تو در تو چرا؟

عادت شمع است از سَر سوختن
شمع من می سوزد از پهلو چرا؟

با تنِ تب دار با حالِ خراب
خانه را خود میکنی جارو چرا؟

مجتبی قبل از همه فهمیده بود
راه می رفتی تو با زانو چرا؟

*درِ خونه ی مهاجر و انصار رو زد …
با امیرالمؤمنین، دستِ بچه هاش رو هم می گرفت، از داخل خونه می گفتن کیه داره در می زنه؟ علی می گفت: فاطمه تو جواب بده… اگه بدونن منِ علی پشتِ درم در رو باز نمی کنن… هیچ کسی جواب نمی داد … تا رسید در خونه معاذ بن جبل، حضرت گفت : حرفهای پیغمبر رو یادته، نمی خوای من رو یاری کنی؟
رو کرد به حضرت زهرا و به امیرالمؤمنین گفت: غیر ازمن کسی هم هست کمک ما بیاد یا نه؟ حضرت فرمود: نه … گفت: پس کمک من فایده ای نداره … حضرت فرمود: برو دیگه نمی خوام ببینمت از جلو چشمم دور شو… این طور جواب ولیِ خدا رو نمی دادن…
ابی عبدالله گفت: حُر جوفی من سابقه ی بد تو رو می دونم … اگه بیای کمکم کنی ، قول میدم همه رو پاک کنم…
نِگون بختِ بیچاره، کمک ابی عبدالله نکرد… بهانه آورد گفت : اما یه اسبی دارم … یه شمشیری دارم بردار بِبَر …
حضرت فرمود: من اسب و شمشیر نمی خوام … من می خوام خودت رو نجات بدم … اگه نمیای نیا خداحافظ….حضرت رفت ..
یکی دیگه هم بی ادعا …گریزانِ از حضرت، مثل زهیر …هرجا ابی عبدالله خیمه می زد …می رفت خیمه اش رو یه جای دیگه برپا میکرد. نکنه چشمش به چشم حسین بیوفته…حسین بگه بریم کربلا… یه منزلی علی‌رغمِ میلِ باطنیش با ابی عبدالله هم منزل شد ..همش خدا خدا میکرد .. نکنه پیک حسین بیاد سراغش… یه وقت دید یه کسی داره در خیمه رو میزنه… زهیر! آقام حسین باهات کار داره.. تا اومد این پا اون پا کنه …
خانومش گفت: خجالت بکش… پسر فاطمه داره صدات میزنه…. تو داری تامل میکنی؟ تعلل میکنی؟
برو ببین باهات چیکار داره…تاریخ ننوشته اون ملاقات حضرت با زهیر چه خبر بود… اما وقتی برگشت خندان برگشت… گفت : خانم بار و بندیلت رو جمع کن برو شهر و دیارت …گفت چی شده ؟ گفت حسین من رو کربلایی کرد
دارم با حسین میرم کربلا…
اما چیزی نگذشت ابی عبدالله اومد
مقابل لشکر به چپ و راست خودش نگاه کرد … فریاد زد: “اَینَ المُسلِم، اَینَ الحَبیب ؟”دونه دونه اصحابش رو صدا زد .. کسی نیست جوابم رو بده؟ “هَل مِن ناصِر یَنصُرُنی؟”کسی نیست کمکم کنه؟
یه وقت دید تو خیمه ولوله شده…صدای گریه ی زن و بچه بلنده…
برگشت به خیمه ها گفت: زینب جان !
من که تو رو آروم کردم اینطور داری ناله میزنی… گفت : داداش وقتی صدای غربتت بلند شد … هیچ کسی نبود جوابت رو بده … علی اصغر گهواره رو یه تکونی داد…. خودشو از گهواره بیرون انداخت… یعنی بابا رو من هم حساب کن….منم هستم.. *

_____________________________________________________

متن روضه و توسل به حضرت زهرا (س)

دم به دم موقعِ سینه زنیِ
روضه ی فاطمه ناگفتنیِ

بچه ها بلند بلند گریه کنید
به خدا مادرمون رفتنیِ

مَردِ مِیدونیم، ولی گریه کنیم
همه بی معطلی گریه کنیم

بیشتر از فاطمه این روزا باید
به حال و روزِ علی گریه کنیم

مردمِ مدینه اکثراً بَدَند
دستِ رَد به سینه ی علی زدند

بسکه بُردنِ علی دیدنی بود
خیلیا بَرا تماشا اومدند

*عمامه رو دور گردنش انداختن هِی می دویدن…*

من خودم فدایِ اشکِ چشاتون
خدا پشت و پناه مادراتون

بچه سیدا منو حلال کنید
روضه ناموسی می خونم براتون

اومدن به هر دلیلی بزنن
گُل یاسُ رنگِ نیلی بزنن

فکرش رو بکن چهل تا بی حیا
تو کوچه زنش رو سیلی بزنن

تو برو بیا می‌زد فاطمه رو
خیلی بی هوا می زد فاطمه رو

حق داره علی بمیره به خدا
یه غلام سیاه می زد فاطمه رو

خیلی بی عاطفه هستن به خدا
راهشو تو کوچه بستن به خدا

تویِ لَفّافِ میگم غیرتیا
بارِ شیشَه اش و شکستن به خدا

*یه روز زنها اصرار کردن به اُمِ ایمَن …یه وقتی برا ما بگیر بریم عیادتِ فاطمه… فاطمه به ما اجازه نمیده… اجازه گرفت زنها اومدن دور بستر فاطمه نشستن… اُم ایمَن به نیابتِ از بقیه شروع کرد به حرف زدن… خانم اینا اومدن حالتون رو بپرسن… خانم فرمود: چی بگم ؟ حال و روزم معلومه..*

دیوار می کند کمکم راه می روم…

*عذرخواهی کردن نتونستیم کاری بَراتون بکنیم.. به عیادتون بیایم .. اختیارمون دستِ مردامونِ.. حرفا رو که زدن…خانم گفت: گله ای از شما ندارم ولی یه چیزی تو دلم مونده… اون وقتی که اومدن درِ خونمون رو آتیش زدن.. شما می دونستید اوضاع من چطوره… تو اون اوضاع یه زن باید می اومد کمک من میکرد … شما دور خونه ما حلقه زده بودین… صدای ناله های من رو می شنیدید ..هیچ کسی نمی اومد کمکم کنه.. خدا فضه رو نگه داره…اگه فضه نبود بین در و دیوار جان داده بودم… هر چی صدا زدم “یا اَبَتا” کسی شرم نکرد .. علی رو اومدم صدا بزنم دیدم دستاش رو بستن..کشون کشون علی رو دارن می برن…

_____________________________________________________

متن روضه و توسل به حضرت زهرا (س)

همراه با خاکستر پروانۀ خویش
شمعِ شبستان را کفن کرده است خانه
دارد سیاهه می زند جبریل در عرش
رَخت عزاداری به تن کرده است خانه

نایی برای دردِ دل کردن نداری
حتی برای گفت و گو هم ناتوانی
بار سفر بستی ولی وللهِ زود است
حالا نمی شد بیشتر پیشم بمانی

هر روز یک رنگ اند این نامرد‌ مَردُم
مابین قومی سُست پیمان گیر کردم
دیگر به نجّار محل بی اعتمادم
میخ کج در را خودم تعمیر کردم

این پیرْهَن‌خالی است یا که پیکر توست
این که میان بستر تو خواب رفته؟!
حتی برای حیدرت تشخیص سخت است
آنقَدر جسم لاغر تو..،آب رفته!

بر روی گلبرگ تو جای پنجه انداخت
ای رَذل!این گُل لایق سیلی زدن بود!؟
آن گوشواری را که گفتی: “کوچه گُم شد”
امروز دیدم فاطمه.. دستِ حسن بود

با هر نفس آلاله‌ می کاری عزیزم
پیراهنت هر لحظه گُلگون است زهرا
این آسیایِ گندمِ تو کُشت ما را…
هر روز دستاست پر از خون است زهرا

طرز قنوتت جانِ حیدر را گرفته
داری علی را رو به قبله می گذاری
اِی بشکند دست مغیره،دست قنفذ
حتّی توان ربنا خواندن نداری

در پشت در یک سوم از سادات کم شد
“با محسن من هرچه کرد آن میخ در کرد”
تو بار شیشه داشتی، دیوار بو بُرد
ا‌ی کاش می شد زودتر “در” را خبر کرد

دیگر برایم وا نکن این بقچه ها را
اسباب بازی اش نشان دادن ندارد
لالاییِ تو عرش را سوزانده..،بس کن
گهوارۀ خالی تکان دادن ندارد

آهِ حسین از اشتها انداخت ما را
جای دو لقمه نان فقط غم خورد هر شب
دلواپس تشنه‌لبت اصلاً نباشی
زینب برایش آب خواهد بُرد هر شب

تو هستی و پیش نگاهت..،چکمه‌پوشی
پا روی عرشِ سینۀ او می گذارد
با پا به خشکی لب او می زند.. شمر
مانند قنفذ.. بی حیا رحمی ندارد

امروز میخی که به پهلویت فرو رفت
سرنیزه‌ی فردای گودال است زهرا
آن گوشواری را که بین کوچه گم شد
آغاز غارت های خلخال است زهرا

_____________________________________________________

متن روضه و توسل به حضرت زهرا (س)

خیال کن پس از این سال های در به دری
پس از تمامیِ ایام سختِ خون جگری

پس از زمانۀ پُر های و هوی کبر و غرور
شود دو چشم تو روشن به آفتاب ظهور

جهان منور از اعجازِ آفتاب شود
دعای العَجلت نیز مستجاب شود

خبر رسد که سِرِّ آخرِ زمانه سازش کرد
دهند مژده دعای فرج گشایش کرد

نشانه های ظهور آشکار و تکمیل اند
از این به بعد دعاهای ندبه تعطیل اند

بگو به حمیری و دعبل و کمیت امروز
رسیده منتقم خون اهل بیت امروز

به دشمنان علی خواب و خور حرام شده است
خبر رسیده است که هنگام انتقام شده است

زمان زمانِ تحقق به وعده ای ازلی است
و دادگاه مجازاتِ دشمنان علی است

خیال کن که در آن روز با اهمیت
به جایگاهِ قضاوت نشسته آن حضرت

ادب به محضر آن حی لایموت کنند
زنند صیحه خلایق همه سکوت کنند

رسیدگی کند او قبل هر کس دگری
به جرم واقعۀ قتل مادر و پسری

رسد ز ره پسر فاطمه سلام کند
ندا دهند کنون متهم قیام کند

در آن زمان که عرق ها ز جبهه میریزند
نه یک نفر که چهل تن ز جای برخیزند

به چشم قاضیِ عدلیه چشم ها خیره است
چه ماجراست که پای چهل نفر گیر است

به لحن تندی و آوایی آتشین گونه
به حکم شرع زند صیحه قاضی اینگونه

به سمت خانۀ زهرا کدامتان رفتید
برای کشتن یک زن تمامتان رفتید

کسی نگفت که زهرا چقدر بی کس بود
برای کشتن او یک دوتایتان بس بود

چه شد که عهد شکستید سست پیمانان
چهل نفر چه خبر بود نا مسلمانان

زنی غریب و چهل تن چقدر بی عارید
و تازه تک تکتان هم که مرد پیکارید

اگر که جنگ شده این چجور پیکار است
چرا نگفت کسی فاطمه عزادار است

یکی نگفت خودش یک مدینه غم دارد
یکی نگفت که او بار شیشه هم دارد

یکی نگفت که مردان دین چه می گویند
زنانتان به شما بعد از این چه می گویند

کدام مرد به رویش نقاب می بندد
به دست های امامش طناب می بندد

شما مسلمانید ای گروه شیطانی
توف به غیرتتان اُف بر این مسلمانی

علی به جای محمد نخفته بود مگر
ز یاد رفت پیمبر نگفته بود مگر

نگفته بود که بی او مدینه گمراه است
نگفته بود که زهرا ودیعةُ الله است

نه مرد و زن که دگر سنگ و چوب می دانست
و هر کدام شما نیز خوب می دانست

کنون تقاص زِ هر خاص و عام می گیرم
به اذن حق ز شما انتقام می گیرم

* ان شاءالله ما هم اون روز رو ببینیم اون دوتا نامرد رو از زیر خاک در بیاره روایت میگه: به یک درخت خشک آویزانشون میکنه اون روز میگه شما بودید دست روی مادر من بلند کردید*

_____________________________________________________

متن روضه و توسل به حضرت زهرا (س)

کجایی امشب وارثِ زهرا
کجا می باره بارون بغضی که داشتی

به یادِ داغِ مادرت آقا
سر روی دیوار کدوم کوچه گذاشتی

ذکر لبت یا فاطمه روحی فداکِ
بمیرم آقا براتو تو این شبا که

می بینی روی چادر فاطمه خاکه
تو تنها زائر مزار بی نشونی

کاشکی خودت برای ما روضه بخونی
میگن که دستِ توئه گوشواره‌‌ی خونی

میسوزی با همه وجود
دلخونی از روی کبود
این حق مادرت نبود

* حُذَیفة بن یمان تو کوچه رسید به پیغمبر از جایی که همه جا پیغمبر توی سلام کردن از همه پیشی میگرفت سلام کرد، دست مبارک رو جلو آورد مصافحه کنه، حُذَیفة گفت آقا منو ببخش دستم ناپاکه وضو ندارم، شما احترام دارید، حرمت دارید، حتی دست نداد به پیغمبر…
فهمیدی چی میخوام بگم؟ ” اِنَّما یُریدُ اللهُ لِیُذهِبَ عَنکُمُ الرِّجسَ اَهلَ البَیتِ وَ یُطَهِّرَکُم تَطهیرًا” میدونی برای این خانواده نازل شده…
ای بی شرف! ای نمک به حروم! چجوری به خودت جرأت دادی دست روی مادر ما بلند کنی؟*

در غربت کوچه نعره، ای مست نزن
سیلی به ستاره‌ی من، ای پست نزن

برگرد به خانه نا مسلمان برگرد
قرآن خدا است بی وضو دست نزن

روضه‌ی کوچه روضه‌ی ناموسِ
کسی تا حالا کُلِ این داغُ نگفته

کی فکر میکرد که تو روز روشن
فاطمه با یه سیلی رو زمین بیفته

چه کرده اون سیلی تو کوچه ی مدینه
نمیتونه حتی جلو پاشو ببینه

گوشواره‌ی عرش خدا روی زمینه
این روضه رو فقط امام حسن میدونه

فقط خودش دیده کبوده روی گونه
چجوری مادرش رو آورده تا خونه

فاطمه سیلی میخوره
خاکی که روی چادره
نفس مارو میبُره

* یکی از این روضه خوان های قدیم میگفت: تا نامرد تو کوچه دست رو بالا برد، یهویی مادر ما صدا زد: “وا حمزتا!” عموش حمزه رو صدا زد…
بابا انگار توی این خانواده رسمه وقتی یکی چپ بهشون نگاه کنه به عموشون پناه میبرن، امشب از بی بی رقیه هم بگم، تا توی بیابونا زمین خورد دستاش رو روی سرش گذاشت، صدا زد: “عمي العباس”
شنیدی توی کوچه امام حسن هرچی سر پنجۀ پا بلند شد دست اون نامرد به مادرش نرسه نشد، منم یه سه ساله دختر سراغ دارم یهو دید صدای سر و صدا میاد، سر پنجۀ پا بلند شد ببینه چه خبره، عمه هی چادر رو باز میکرد جلوی چشمش میگرفت، مبادا رقیه ببینه، تا چوب و برد بالا… *

_____________________________________________________

متن روضه و توسل به حضرت زهرا (س)

سرور بانوان جنت بود
آنکه در شعله های در میسوخت

حیدر اما در آتش خجلت
از درِ خانه بیشتر میسوخت

اسدالله بود و امر خدا
داد صبرش به بزدلان جرأت

یک نفر داد زد سرِ زهرا
ای بر آن صاحب صدا لعنت

*داریم در مورد ناموس خدا حرف میزنیم، هرچیزی رو نمیشه به زبان آوُرد، خواندن از حضرت زهرا خیلی سخته اما اگر یک چیزایی رو توی این شب ها نگیم پس کی بگیم، برای همتون شاید این اتفاق افتاده باشه، بابا میگن خانومی که تو راهی داره یک سری چیزهارو باید مراعات کرد، یکیش اینه که میگن نباید صدای بلند بشنوه… بیشرف ولدزنا! صداتُ رو روی سر مادر ما بلند میکنی؟ *

جمعیت پشت در فراوان بود
دسته دسته زدند مادر را

نور رویش که چشمشان را زد
چشم بسته زدند مادر را

ایستاد و فقط تماشا کرد
دست بر روی دست همسایه

*چقدر خوبه آدم نون و نمک حالیش بشه .. بابا اینا یک عمری سر سفرۀ مولا نون و نمک خوردن*

ترس از مرگ در وجودش داشت
بود دنیا پرست همسایه

*تاریخ در حال تکراره، اونروز توی مدینه اینجوری پشت مولارو خالی کردن… نکنه امروز پشت آقات رو خالی کنی…*

داشت نظم جهان بهم میخورد
بانوی عالمین شد بی تاب

پیش چشم ابوتراب از تب
آب شد رفته رفته مادرِ آب

پیش از اینها خریده بود علی
تخته چوبی برای گهواره

از بدِ حادثه ورق برگشت
ساخت تابوت جای گهواره

کوه صبر است حیدر کرار
به غم و غصه دل نمی بازد

ولی این داغ داغِ ناموس است
پهلوان را ز پا می اندازد

شرم بر این حکومت ننگین
هست حتی تصورش سنگین

مرتضی طعنه بشنود اما
قنفذِ لعنتی شود تحسین

*اومد گفت آقا دومی قنفذ رو از مالیات معاف کرده، دیدن هی دست پشت دست میزد، زیر لب میگفت “لا اله الا الله” قنفذ از مالیات معاف شد میدونی چرا؟ آخه اون بیشرف اولی به این یکی دیگشون گفت میخوای بری علی رو بیاری یک سنگ دلی رو با خودت ببر، که نکنه دلش رحم بیاد، یه نگاه به قنفذ کرد گفت بیا بریم علی رو بیاریم… برای همین توی کوچه صدا زد قنفذ چرا بیکار ایستادی؟.. (۱)
یه جا دلتو ببرم برگردم “صل الله علیک یا اباعبدالله” کربلا هم گفت حرمله چرا بیکار ایستادی…
برگرد بیا مدینه، برای اینکه به قنفذ جایزه بده ازش تشکر کنه از مالیات معافش کرد، یه عده اومدن تو مجلس اون لعین بی شرف گفتن امیر جایزۀ مارو بده، مگه چیکار کردید جایزه میخواهید؟ گفتن ما همونایی هستین که نعل تازه به پای اسب هامون زدیم… حسین پشت و روش یکی شد.. (۲_۳)*

غروب و نعل تازه و صدای ده سوار
سر تو روی نیزه و میخنده نیزه دار
میون خیمه سوخته ها میگن که الفرار

منو به قصد کُشت زدن، قدم کمونیِ
دیدم تو دست ساربون ازت نشونیِ
دیدم که گوش دخترت رقیه خونیِ

نگاه همه به علقمه، کجاست برادرم
ببینه دست به دست داره میجنگه

* این خانواده کوچیک و بزرگ ندارن انتهای معرفتن، گفت بابا من نمیخوام بگم چیا بهم گفتن، نمیگم کجاها بردنم، بابا یه چیزی شنیدم میخوام بهت بگم بابا…*

دور از نگاه و غیرت عباس
بر روی زینب و اسرا کتک زدند

_____________________________________________________

متن سینه زنی و توسل به حضرت زهرا (س)

به دعایِ مادرونۀ تو محتاجم
به توسل درِ خونۀ تو محتاجم

دلم قرصه و پشتم گرمه
مادری مثل تو دارم
رسیدی تو به دادم هر بار
گره افتاده به کارم

شبِ اولِ قبرم؛
به امام رضا سفارشم کنی ممنونم
تموم زندگیمُ؛
به تو و نوکری حسینِ تو مدیونم ممنونم

«ای مادر ممنونم .. بهت مدیونم»

اِسممُ میون گریه کنات مینویسن
هر دقیقش برا من حسنات مینویسن

نخِ چادر تو بس باشه
برای نجات عالم
چه ترسی از قیامت وقتی
میرسی به داد ما هم ..

خدا خیرِ منو خواست
شب و روز زندگیم گذشت درِ این خونه
چی کار دارم با دنیا
فقط این حسین حسیناست که برام میمونه

«ای مادر ممنونم .. بهت مدیونم»

_____________________________________________________

متن روضه و توسل به حضرت زهرا (س)

قدم برمیداشتم به شوق قدم هاش
فدک توی دستش فلک زیر پاهاش

*با مادرت رفتی بیرون تاحالا؟…*

تمام مسیر و به من بود حواسش
برام مِهر مادر یعنی عطر یاسش

حوالی مغرب به وقت غروب
از اون کوچه تا خونه راهی نبود

دل سنگِ این کوچه ها شاهدن
پناهی به جز بی پناهی نبود

*در کتاب اختصاص شیخ مفید از زبان امام صادق میفرماید: بی بی فدک رو گرفت، توی راه اون نامرد راهش رو بست ، بلافاصله لگد زد :

«فَرَفَسَهَا بِرِجْلِهِ وَ کانَتْ حَامِلَةً بِابْنٍ اسْمُهُ الْمُحَسِّنُ فَأَسْقَطَتِ الْمُحَسِّنَ(ع) مِنْ بَطْنِهَا»
دومی لگدی بر حضرت فاطمه(س) زد در حالی که فاطمه(س) فرزندی به نام محسن(ع) در رحم داشت، که به سبب این لگد سقط شد.(۱)

میگه بلافاصله، اما برای سیلی میگه “ثُمَّ”، “ثُمَّ” یعنی با فاصله، امام صادق فرمود: «ثُمَّ لَطَمَهَا فَکأَنِّی أَنْظُرُ إِلَی قُرْطٍ فِی أُذُنِهَا حِینَ نُقِفَتْ » سپس عمر، سیلی به صورت ایشان زد، که گویا میبینم که بر اثر سیلی او گوشواره از گوشش بر زمین افتاد.(۲)

نشون میده بین لگد و سیلی فاصله بوده، سه تا دلیل میارن میگن شاید لگد ها پشت سر هم بوده، دلیل بعد میگن شاید امام حسن مزاحمش شده، اما یک دلیل دیگر هم داره میگن شاید بعد از لگد بی حال شد..*

کفنت خصوصیِ، دفنت خصوصیِ
تا روز محشر مجلس ختمت خصوصیِ

غصه ات خصوصیِ، گریه ات خصوصیِ
اصلاً هنوزم مجلس روضه ات خصوصیِ

نمیتونه بباره برای تو هر چشمی مادر
تو مارو میکُشی مادر چرا تو ناخوشی مادر

یه عالم غصه داری خدا صبرت بده مادر
چرا خوردی زمین با سر، سر کوبیده شد مادر

اجر محبتت زخم زبون نبود
حسن میدونه که چرا گونه ات شده کبود

راه تو رو گرفت جلو چشم حسن
اصلاً توجهی نکرد به خواهش حسن

مردک پست که عمری نمک حیدر خورد
داد زد بر سر مادر به غرورم برخورد

ایستادم به نوک پنجۀ پا اما حیف
دستش از روی سرم رد شد و بر مادر خورد

تو فاطمیه زبون بگیرید
مثل یک بچه که غم مادر و دیده

میخوای یکم از داغ و بفهمی
فکر کن که مادر خودت قدش خمیده

مادر یک جور دیگه برای همه عزیزه
مادر نباشه زندگی به هم میریزه

تاریکِ خونه وقتی که مادر مریضه
سخته ببینی مادرت از خونه میره

سخته ببینی مادرت داره میمیره
سخته ببینی از بابات روشُ میگیره

میسوزه از پا تا سرم
آخه نمیشه باورم
سیلی زدن به مادرم

*نمیدونم شاید همین شبا بود کنار فاطمه نشست، سه ماهه دوتا کلمه باهم زن و شوهر حرف نزدن، اینقدد گریه کرد کنار فاطمه مولا، یک نگاه کرد زهرا…*

غریبی خوب میدانم ولی کمتر بیا خانه
خجالت وقتی به پایت برنمیخیزم
آخه دیوار میکند کمکم راه میروم

*یه حرف دیگه زد این برای خواهرا*

الهی بشکند دستی که باعث شد در این شب ها
از اینکه مقنعه از چهره بردارم بپرهیزم

*تو دلشو نداری ببینی با خانومت چه کردن گفت: زهرا! خودم دیدم…*

گردیده بود قنفذ هم دست با مغیره
او با غلاف میزد این تازیانه میزد

غم همین بس که مغیره به علی میخندد
آن غلافی که تورا زد به کمر میبندد

یا زهرا….

_____________________________________________________

متن روضه و توسل به حضرت زهرا (س)

هر وقت دل بهانۀ یاد تو را گرفت
شادی از آن بلند شد و غصه جا گرفت

ابری است آسمانِ دلِ بی قرارِ تو
بیخود نبود اگر که دوباره هوا گرفت

گفتم شبی شبیه تو گریه کنم ولی
چشمم ز اشک خشک شد آقا صدا گرفت

تو سوختی که سینه ام آتش گرفت و سوخت
تو روضه خوان شدی اگر این روضه پا گرفت

امروز هم بیا و بگو وای مادرم
آخر مریض خانۀ مولا شفا گرفت

راحت شدند اهل مدینه ز رفتنش
*دیگه کسی شکایت نمیاره دَرِ این خونه… *

راحت شدند اهل مدینه ز رفتنش
این خانۀ علی است که دیگر عزا گرفت

در آخرین وصیتِ زهرا، دلِ علی
از روضۀ حسین و غم کربلا گرفت

*اگه صدا بزنی: حسین! ، مادرش دعات میکنه، حتی روز شهادت خودش هم‌ دوست داره براش از غریبی حسینش بگیم …،صدا زد: “اِبْكِنِي وَ ابْكِ لِلْيَتَامَى…”گریه کن برام ..گریه کن برا بچه هام “وَ لَا تَنْسَ قَتِيلَ الْعِدَى بِطَفِّ الْعِرَاق” (۱) اما حواست به حسینم بیشتر باشه حسینم رو‌ یادت نره …*

_____________________________________________________

متن روضه و توسل به حضرت زهرا (س)

عمری که بی تو رفت یقیناً حرام شد
امسال هم خیالِ ظهورِ تو خام شد

زیباترین زبان، زبانِ دل من است
آن لحظه ها که با تو دمی هم کلام شد

خوبی نداشتم بدی ام را حلال کن
آقا دوبار وقتِ گذشت از غلام شد

این چند سال فاطمیه حُسن مطلعُ
این روضه های هرشبه حُسن ختام شد

روضه بخوان که سیر شود دیده ام ز اشک
چشمِ گرسنه باز زمان طعام شد

از خانه ای بگو که به دستان شعله سوخت
از خانه ای که دور و برش ازدحام شد

ای منتقم به پهلویِ زخمی مادرت
دیگر بیا که زمان قیام شد…

یابن الحسن ….

_____________________________________________________

متن روضه و توسل به حضرت زهرا (س)

جاده رفیق راه مرا زیر پا گرفت
از من تمام دار و ندار مرا گرفت

رد تَرَک به آیینه ام بیشتر شده
با هر تکان تمام محله صدا گرفت

از آنچه ترس داشتم آمد سرم چه زود
غم حجله بست و بی کسی ام را عزا گرفت

*شاید مثل همین روزا بوده، اون‌ زن ملعونه میخواست بیاد عیادتِ بی بی… اسما اجازه نداد …فرمود بی بی اجازه نداده کسی بیاد عیادتش ، هرکاری کرد گفت نمیشه .گفت میدونی من کی هستم؟ گفت بله میدونم‌کی هستی اما خانم اجازه نمیده، سَرَک‌ کشید داخل خانه تابوت روکنار حیاط دید، یه لبخندی زد اومد به بابایِ ملعونش به طعنه‌ گفت رفتم‌ خونهٔ فاطمه، دیدم هودج‌ عروسی براش درست کردن …
وقتی امروز علی میرفت مسجد حال مولا خوب بود، آخه‌ خانومش از جا بلند شده بود کار خانه میکرد …*

از خانه در نیامده تا مسجد آنقدر
آشوب و اضطراب دلم را فرا گرفت

*دیدی یکی مریض بدحال داره به هرکی میرسه میگه التماس دعا دارم …*

از هر که التماس دعا داشتم عجیب
و آن نیش خند، ز خیبر گشا گرفت

*تا اينجا آقازادها اومدن داخل خونه، اسما! هیچ‌موقع از این لحظه از روز مادر ما نمیخوابید؟ گفتم: آقا زاده ها مادرتون نخوابیده .. مادرتون شفا گرفته .. بروید باباتون رو‌ خبر کنید بیاد ..*

بند دلم از آه حسین‌ و حسن گسست
گفتن بین گریه که مادر شفا گرفت

خوردم به صورت از خبر مرگ تو زمین
آشفته از غمت‌ کمرم بی هوا گرفت

تا خانه‌ چند مرتبه نقش زمین شدم
از بس میان کوچه‌به پایم عبا گرفت

*تو‌ی ائمۀ طاهرین، در صبر هیچ کسی مثل علی نیست، اما این داغ آنقدر بزرگ‌ هست که وقتی بچه ها گفتن مادرمون از دنیا رفته، میگن: مثل چوب خشک هی علی رو زمین میوفتاد ..
وقتی این ماجرا رو میشنوی ومیفهمی دیگه برات جای تعجب نداره وقتی میگن: عمهٔ سادات تو این مسیر هی رو زمین میخورد..
خودِ ابی عبدالله هم وقتی بدین اِرباً اربای علی اکبرش رو دید از اسب روی زمین اُفتاد .. اولین قدم رو‌ برداشت همه دیدن حسین خورد رو زمین .. دو زانو دو زانو تا کنار بدن علی اکبر داره میره .. آخه تا حسین‌ خورد زمین یه مرتبه همه شروع کردن هلهله کردن …*

این شهرِ بی حساب، حسابِ تو را رسید
از پایِ روسریِ تو آتش که پا گرفت

در بیت وحی، از تو تقاص مرا چه سخت
قنفذ جدا گرفت، مغیره جدا گرفت

خنجر، غلاف، چکمۀ پا ،تازیانه، میخ
حورای من! پَرَت به لبِ چند جا گرفت

انداختم عمامه، گریبان دریده ام
از این سکوت تلخ، دلِ مرتضی گرفت

این خانه بود صبح پر از بوی زندگی
برخیز، گرد مرگ همۀ خانه را گرفت

*علی داره التماس میکنه، بی بی جان حرف بزن، “یا اُم الحَسَنین!”هرچی بچه ها صدا زدن خبری نشد، حالا علی اومد نشست کنار بستر، اشکش میچکید تو‌ صورت فاطمه.. *

ای رو به قبله، رویِ علی را زمین نزن
پلکی به هم بزن، نفسِ بچه ها گرفت

تا خواستم ملحفه بر دارم از رویت
با گریه زینب آمد و دست مرا گرفت

*نه بابا بزار ملحفۀ صورتش باشه، اما علیِ .. قطره اشکش که روی صورتش افتاد …روایت میگه: جانِ رفته دوباره به بدن فاطمه برگشت .. چشمش رو باز کرد ..آخرین حرف هارو با امیرالمؤمنین زد .. آخرین‌وصیت هاش رو دوباره کرد ..با هم دیگه شروع کردن گریه کردن ..لحظه وداع خیلی سخته عزیز دلم .. زینب ایستاده داره میبینه .. حسین ایستاده داره میبینه ..همه اینا برا این‌خواهر و برادر دوباره مرور شد ..یه لحظه ای با اهل خیمه خداحافظی کرد ..همه رو آروم‌کرد زینب رو هم با دست ولایتش اشاره کرده رو قلبش آروم‌گرفت
داره داداش میره به سمت میدان.. یه وقت دید صدای گریه خواهر بلنده ..”مهلاً مهلا “حسین برگشت، حالا به چه وضعی خواهر رو دید، بعضی ها میگفن غش کرده بود ..سر خواهر رو رو زانوگرفت، عزیز دلم مگه نگفتم‌خیمه بمون؟حسین‌جان دست خودم‌نبود، داداش! یادم افتاد از آخرین وصیت های مادرم که گفت این لحظه که داداشت داره میره عوضِ من زیر گلوش رو ببوس ..
زیر گلو رو‌بوسید اما هنوز برا زینب حل نشده چرا مادر نگفت پیشانیش رو ببوس .. چرا نگفت دستِ حسین رو ببوس ..چرا فقط اشاره کرد زیر گلوش رو بوسه بزنه .. یه لحظه ای برا زینب مشخص شد .. وقتی اومد بالا تل زینبیه .. دید خنجر رو‌ی حنجرِ برادر گذاشته ..

_____________________________________________________

متن روضه و توسل به حضرت زهرا (س)

خانه ام غرق هیاهوست خدا رحم کند
موقع شستن بانوست خدا رحم کند

*آستین هارو بالا داد “بسم الله وبالله و فی سبیل الله و علی ملة رسول الله” با صبرترین انسانِ رویِ زمین، داره زانوهاش میلرزه…..*
‌
پای این مُغتَسَل از گریه زمین می افتم
علتش لرزش زانوست خدا رحم کند

*دل تو دلِ امام‌ حسن نیست، میگه: وای الان بابام همه چیز رو‌ میفهمه ……*

باز کردم گرۀ روسری و جاخوردم
این همان صورت و اَبروست خدا رحم کند

با چه دستی زده که جای کبودی از گوش
یکسره تا به لب اوست خدا رحم کند

بی گمان از اثر سوختنِ پشتِ در است
گره هایی که در این موست خدا رحم کند

*تا الان بچه ها بی صدا گریه میکردن ناله هاشون رو در خودشون حبس کرده بودن ..اما تا وقتی دیدن بابا دست از غسل باز کشید، سر به دیوار گذاشت، بلند بلند داره داد میزنه، یه مرتبه بغضشون شکفت، همه داد میزدن: وای مادرم مادرم مادرم …..
اسماء گفت: آقاجان! خودتون به زینب گفتید آروم باشه، خودتون بچه هارو آروم‌کردید، مگه نگفتید داد نزنن؟ چرا اینطوری داری داد میزنید؟
فرمود: اسماء! کاش می مُردن ونمی دید علی این همه زخم رو ….*

روی دستش چقدر از اثر ضرب غلاف
ورمِ شکلِ النگوست خدا رحم کند

بریز آب روان اسما
به‌جسم‌اطهر زهرا
ولی آهسته آهسته…

ببین بشکسته بازویش
ببین نیلی شده رویش
بریزآب روان رویش
ولی آهسته آهسته….

باز هم آب بریز آب که خونابه هنوز
جاری از سینۀ بانوست خدا رحم کند

*کسی که پهلوش آزرده است، غسال خیلی با احتیاط بدن رو‌جا به جا میکنه چون با هر تکون از این بدن خون جاری میشه ….*

ترس دارم که تکانش دهم اما چه کنم؟
وقت گرداندن پهلوست خدا رحم کند

همه اعضایِ تنِ له شده اش بین کفن
چقدر رنگ پرستوست خدا رحم کند

منم و نوحۀ بی مادری چهار یتیم
خانه ام غرق هیاهوست خدا رحم کند

_____________________________________________________

متن زمزمه و توسل به حضرت زهرا (س)

خاک غم به سر کنید
که مادرم نفس نمیکشه

*خدا برا هیچ‌بچه ای نیاره مخصوصاً مادرش تویِ جوونی بخواد از دنیا بره، دور بسترش رو حلقه بزنن…*

دیگه با دست خسته مویِ
پریشونم رو‌دست نمیکشه

چشماش رو روی هم گذاشت
اونی که زخم به روی سینه داشت

تو کوچه دستش رو شکستنُ
امامش رو بدون یار نذاشت

دیدی که مادر رو کشتن
مادری که جوون بوده

جوون بوده ولی
قامت کمون بوده

وای مادرم بمیرم برات…

خاک غم کنم به سر
شدم دیگه اسیر و خون جگر

نمی تونم فراموشش کنم
روزی که اومدن به پشت در

زد زپشت سر چرا ؟
به پیش چشمای پسر چرا؟

تموم دردِ من از اینِ که
چهل نفر به یک نفر چرا؟

به یا علی توسل کرد
هر چی زدن برا حیدر تحمل کرد

وای مادرم بمیرم برات ..

_____________________________________________________

متن زمزمه و توسل به حضرت زهرا (س)

میسوزه ابوتراب
داره می ریزه آب به روی آب

می‌شوره جای تازیونه رو
با دستی که داره جای طناب

روضه ها مگه کمِ
علی شکسته از کدوم غمِ

داره می بینه زیر نور ماه
بنفشه های چشم فاطمه

خونابهٔ کدوم زخم رو
باید با دست بگیرم من

مگه یکی دو تاست زخمات
بمیرم من

وای فاطمه بمیرم برات
وای مادرم بمیرم برات

دست سنگین کی بود
به روی صورتِ تو جا گذاشت

میخواست غرور من رو بشکنه
به روی چادر تو پا گذاشت

هیچ کسی شبیه تو
اسیر دست شعله ها نشد

به زحمت افتادم ولی
ببین گره ز موی سوخته وا نشد

خون مردگیِ رو بازو
امون حیدر رو برده

این سر چرا پُر از زخمِ
کجا خورده؟

*اینقدر این سر جراحت داشت که حضرت زهرا این روزای آخر این نانجیبا که اومدن ملاقاتش حضرت به اسما فرمود:سَرِ من رو برگردون ..
یعنی حتی قدرت اینکه سر رو برگردونه دیگه نداشت ..حالا میفهمی چرا بی بی “ما زالَتْ بَعْدَ اَبيها مُعَصَّبَةَ الرَّأْسِ..”(۱) همیشه سرش رو می‌بست…*

خون مردگیِ رو بازو
امون حیدر رو برده

این سر چرا پُر از زخمِ
کجا خورده؟

*امشب همش یاد این افتاد وقتی که پیغمبر دست فاطمه رو‌ تو‌ دستش گذاشت فرمود :”هَذِهِ‏ وَدِيعَةُ اللَّهِ‏ وَ وَدِيعَةُ رَسُولِ”..(۲) این امانت خداست ..امانت پیغمبر خداست ..
هر زخمی رو‌ میدید علی سرش رو‌ پایین‌ میانداخت ..
هی می گفت: یا رسول الله! شرمندۀ شما هستم…
لذا امشب اومد بدن رو بسپاره به دستای پیغمبر، مولا نگاه کرد دید که حسنین کودکن، زینب هم همینطور،ام کلثوم همین طور .. یه کسی داخل قبر باید بدن رو بگیره ..مونده بود امیرالمؤمنین، روضه حیرت یه دونه اش همینه، مونده بود چیکار کنه یه وقت دید دستای پیغمبر بالا اومد از قبر، روایت میگه دست هایی شبیه دستای رسول خدا، تا دستا اومد بالا گفت: *”فَلَقَدِ اسْتُرْجِعَتِ الْوَدِيعَةُ”نگفت امانت رو بهت برگردوندم، گفت امانت بهت برگردونده شد ..
یعنی من امانت دار بدی نبودم .. اگه من امانت رو‌میخواستم بهت بدم اینطور شکسته تحویل نمیدادم .. “وَ أُخِذَتِ الرَّهِينَةُ”یعنی زهرام رو ربودن ازدستم‌، کنار قبر یه عبارت دیگه هم امیرالمؤمنین گفته : عرضه داشت یارسول الله! فاطمه رو سؤال پیچ‌کن..عین عبارت سؤال پیچش بکن، شاید به تو‌چیزی بگه
با من که از درداش هیچی نگفت .. شاید به تو بگه چرا صورتش کبود شده.
امشب وقتی بدن رو غسل داد کفن‌کرد ، نگاه‌کرد دید گوشه صحن خانه، حسنین دست گردن هم انداختن دارن میلرزن .. زینبین دارن‌میلرزن ..دیه نگاه کرد صدا زد حسنم بیا ..حسینم بیا ..زینب بیا ..‌ کلثومم‌دخترم بیا.. برا بار آخر با مادر وداع کنید انگار منتظر دستور بابا بودن دویدن .‌‌.خودشون رو رو‌ی مادر انداختن…
از اینجا به بعد روضه خون خودِ امیرالمؤمنینِ، فرمود: دیدم‌ بندهای کفن بازشد .. دستای فاطمه بالا اومد ..
یعنی دست شکسته هم به امداد اومد با یه دست حسن رو‌گرفته با یه دست حسین رو درآغوش گرفته ..بچه ها دارن‌ میلرزن رویِ بدن‌مادر.. از یه طرف امیرالمؤمنین داره نوازششون‌میکنه ..از یه طرف اسما و فضهٔ خادمه ..همه دارن بچه‌هارو‌ نوازش میکنن…
مولا میگه: بین زمین و آسمان شنیدم منادی میگه بچه هارو از رویِ بدن‌مادر بردار..‌ (۳) ملائکه طاقت ندارن این منظره رو ببینن ..
دلت رفت کجا؟ بگو‌: خدامگه این ملائک‌ نبودن کربلا وقتی سکینه اومد کنار بدن بابا یه نفر نبود نوازش کنه”فَاجْتَمَعَتْ عِدَّةٌ مِنَ الْأَعْرَابِ”(۴) یه عده بی حیا ریختن تو‌گودال یکی تازیانه میزنه…وای یکی کعب نی میزنه … دارن بچه رو با زور
از با با جدا میکنن …”حَتَّى جَرُّوهَا عَنْهُ
جَسَدَ أَبِيهَا الْحُسَيْن”
میزننش، اما نگفت بابا دارن‌ من رو‌میزنن…چی گفت؟…*

تو ای داده از خون به دین آبرو
ز جا خیز و با قاتل خود بگو

که بر دخترم هرچه خواهی بزن
ولی تازیانه به زینب مزن

_____________________________________________________

متن زمزمه و توسل به حضرت زهرا (س)

دردش اگر که بی امونه
شکسته و زرد و خزونه
کار تو بود ای تازیونه!

می‌سوخت، پشت در تموم دنیای علی
می‌سوخت، فاطمه توو شعله‌ها پای علی
می سوخت، می سوخت..

ای‌کاش، دستای منو خودش رها می‌کرد
ای‌کاش، مثل خیلیا فقط دعا می‌کرد
ای کاش، ای کاش..

زهرا، تو بری آتیش می‌گیره جون من
زهرا، زوده واسه رفتنت؛ جوون من!
زهرا، زهرا..

شرمنده کرد پسرعموشو
خرج علی کرد آبروشو
چرا ازم می‌گیره روشو؟

زهرا، یادگار مصطفی! دختر عمو!
زهرا، با منم حرفی بزن، چیزی بگو!
زهرا، زهرا…

سوختم، وقتی که توو کوچه ناله کشیدی
وقتی، دستای حیدرِتو بسته دیدی
زهرا، زهرا…

زهرا، تو بری آتیش می‌گیره جون من
زهرا، زوده واسه رفتنت؛ جوون من!
زهرا، زهرا…

چقد برا غمت ببارم؟
رو شونه‌ی کی سر بذارم؟
مَردم آخه غرور دارم

دیدم، جلو چشم من تو رو سیلی زدن
دیدم، گفتی که «علی نرو!» سیلی زدن
زهرا، زهرا…

دیدی، جز خودت کسی منو یاری نکرد
دیدی، کسی واسه گریه‌هات کاری نکرد
زهرا، زهرا…

زهرا، تو بری آتیش می‌گیره جون من
زهرا، زوده واسه رفتنت؛ جوون من!
زهرا، زهرا…

_____________________________________________________

متن روضه و توسل به حضرت زهرا (س)

شب آخرِ بی بیِ .. خدا نیاره برا جوونی که دکترا بگن دیگه باید از مادرت قطع امید کنند .. آخرین شبی است که زهرا بچه هاش رو کنار خودش آورد، دست رو سرشون کشید فرمود: برا من دعا کنید عزیزانم .. همه می‌دونن دعای زهرا چقد گیراست ..زهرایِ مرضیه هم می‌دونه آمین حسنین و زینبین چیه، صدا زد بچه ها بیاید اینبار میخام برا خودم دعا کنم، همه بچه ها خوشحال شدن گفتن مادر اینقدر برا همسایه ها دعا کرد حالا میخواد برا خودش دعا کنه .. دورِ مادر رو گرفتن، مادر دست شکسته اش رو آروم بالا آوُرد، نگاه بصورت بچه ها کرد .. «اَلّلهُمَّ عَجِّلْ وَفاتِی سَریِعاً قَدْ نَقَضْتُ الْحیوةَ یا موْلائی»..(۱) نالۀ بچه ها بلند شد .. خدا چه به روز دخترِ پیغمبر حبیبۀ خدا آوُردند که تو سن هجده سالگی از خدا طلب مرگ کرد ..

آی رفقا! گریه کن ها! جا داره آدم بمیره برا این جمله، همۀ مادرا آرزو دارن بچه هاشون رو بزرگ کنند، دختراشون رو بزرگ کنن، نوه ها دورشون رو بگیرن، اما روزگار یه کاری با مادرِ من و شماها کرد تو سن هجده سالگی گفت: خدا! مرگ من رو برسون ..

علامۀ امینی بالا منبر روضه میخوند آیت الله العظمی میلانی نشسته، تا علامه امینی صدا زد: که فاطمه از خدا طلب مرگ کرده، آیت‌الله میلانی صدا زد: یه سوال؟ چطور شد دخترِ پیغمبرِ خدا طلب مرگ کرد؟ علامه صدا زد: آقای میلانی! میدونید چرا زهرا از خدا طلب مرگ کرد؟آخه آدم زنده پهلو میخواد، فاطمه که پهلوش شکسته .. ای مادر ..

_____________________________________________________

متن سینه زنی و توسل به حضرت زهرا (س)

دردا که پیر گشتم ، در موسم جوانی
این موسم جوانی ، این قامت کمانی..

گردون به خون نشیند ، چشم کسی نبیند
ابر سیاه سیلی ، بر حُسن آسمانی

وقتی‌که باغ میسوخت، بلبل به گریه میگفت:
آتش زدن ندارد ، باغی که شد خزانی

ما داغ دیده بودیم ، اُمت به جای لاله
هیزم به خانۀ ما ، آورد ارمغانی

جای‌غلاف و شمشیر ، بر روی بازویم ماند
بر من مدال دادند ، در عین جان فشانی

بابا ببین پس از تو ، با دخترت چه کردند
خوب از امانت تو ، کردند قدر دانی..

رسم وفا چنین بود ، اجر رسالت این بود
تنها امانتت را ، کشتند و در جوانی

برخیز یا محمد ، اعلام کن به امت
سیلی زدن به یک زن ، این نیست قهرمانی

شب تا سحر نخفتم ، امروز اگر نگفتم
در روز حشر گویم با من چه کرد ثانی

دیشب تا صبح گریه کردی گریه کردی
من هم با تو گریه کردم گریه کردم..

سوز درون “میثم” هرگز مباد خاموش
زیرا که داغ زهرا داغی است جاودانی

_____________________________________________________

متن روضه و توسل به حضرت زهرا (س)

چند روزی بیشتر این خانه مادر دار نیست
چند روزی میشود که مادرم هشیار نیست

فضه از دورِ لبش خون آبه ها را پاک کن
این صدایِ سرفه های قبلی هربار نیست

روی این پیراهنش جای گلی افتاده است
خوب دقت کن ببین جای نوک مسمار نیست؟

خواست مویم را کُند شانه ولی افسوس که
دید بازویش دگر این شانه را بردار نیست

تازه فهمیدم حسن روی دلش داغ چه بود؟!
غیرِ درد کوچه و آن دست و این رخسار نیست

باز بابایم رسید و مادرم از هوش رفت
حق حیدر دیدن این صحنه هایِ تار نیست

می نشیند کنج خانه .. اشک میریزد علی
چند روزی بیشتر این خانه مادر دار نیست

چشمایِ بی رمقش رو باز کرد دید علی نشسته زانوهاشُ بغل گرفته .. قطره قطره اشک‌هاش از رو صورت جاریه .. (قربونِ چشمات برم علی جان ..)

«بیش از این پیش دو چشم تر من گریه نکن
مردم از غربت تو رهبر من گریه مکن»

اونی که باید گریه کنه زهراست .. شنیدم مردم دیگه سلامت نمی کنن ؟! .. صدا زد فاطمه جان خبر نداری؛ من سلام میکنم جواب سلام علی رو نمیدن .. اجازه بدید یه گریز بزنم روضه بی کربلا نمونه .. وقتی اهل بیت رو وارد کوفه و شام کردن همه سنگ میزدن .. زین العابدین دید یه نفر اومد جلو گفت سلام علیک!! فرمود همه سنگ میزنن تو کی هستی سلام میکنی؟!.. گفت من سهل بن سعد ساعدی ام آقاجان .. سهل میگه خیال کردم آقا چکمه های قرمز به پا داره .. رفتم جلو دیدم این غل و زنجیر انقدر مجروح کرده .. پاها همه خون آلود شده .. ای حسین ..

آقا فرمود سهل بن سعد ساعدی پول همراهت داری؟ (کارِ زین العابدین به کجا رسید ..) عرض کرد آقاجان شما جان بخواه پول چیه ..! فرمود برو از بازار کمی پارچه بخر این پارچه ها رو تکه تکه کن .. الله اکبر .. (زبان حال) آقاجان بازار تعطیلِ همه بستن اومدن تماشای اسرا .. امام زمان من معذرت میخوام .. یه ناموس علی جلو نامحرم خورد زمین امیرالمومنین تا اون لحظه های آخر آه می کشید .. هشتاد و چهار زن و بچه جلو زین العابدین .. حضرت فرمود پس جلو بیا این عمامه رو از رو سرِ من بردار این عمامۀ منو تکه تکه کن ببرن بین بانوانِ حرم تقسیم کن .. سعد میگه اومدم عمامه رو بردارم دیدم انقدر خاکستر رو سرِ آقا ریختن .. بین این همه خاکستر آتش سرِ آقا رو سوزانده .. اما آقا فکرِ سرِ زینب و سرِ بانوانِ حرمِ .. امر آقارو اجابت کردم و برگشتم، آقا سوال کرد از اون پارچه چیزی مانده؟! عرض کردم بله آقا .. فرمود بیا جلو این غل و زنجیر چهل منزلِ گردنِ منو پاره پاره کرده ..

_____________________________________________________

نماهنگ و توسل به حضرت زهرا (س)

ای مادر دلتنگم هواتو کردم
تو روضه باید پِیت بگردم

قد خمت عمر کَمِت واسه کدوم گریه کنم!
مادرمی میشه مگه برات آروم گریه کنم!

تا اون روزی که، برات بمیرم
شبیه مولا زبون میگیرم ..

وایِ منو وایِ منو وایِ من
میخِ در و سینه زهرای من ..

در وسط کوچه تو را میزدند
کاش به جایِ تو مرا میزدند ..

گوشۀ چشم تو چرا شد کبود
فاطمه‌جان مگر علی مرده بود؟! ..

وایِ منو وایِ منو وایِ من ..

ای مادر ممنونم منو آوردی
تو خونه دستِ حسین سپردی

بشین براش، پیرهن بدوز
که من به پات زار بزنم
منم ببر تو قتلگاه
که پا به پات زار بزنم

با این امید که، براش بمیرم
با ناله‌ی تو زبون میگیرم

مگر به کربلا کفن به غیر بوریا نبود
مگر حسینِ‌تشنه لب عزیز مصطفی نبود

حسینِ من .. حسینِ من ..

_____________________________________________________

متن سینه زنی و توسل به حضرت زهرا (س)

قلبِ من با روضه ش مغمومه
این روایت از خود معصومه
جان فدای تو انسیة الحورا
امنا زهرا یا مظلومه

«مظلومه مظلومه مظلومه ..»

حالِ من این دنیا آرومه
چون شفیعۀ فردا خانومه
حتی من تو قیامت میزنم داد
اهلِ عالم زهرا مظلومه

«مظلومه مظلومه مظلومه ..»

عصمت تو به عالم معلومه
دشمنت تو قیامت محکومه
بین کوچه علی گفت نزنیدش
بی حیاها زهرا مظلومه

«مظلومه مظلومه مظلومه ..»

من بمیرم حسنت مسمومه
سمت زینب پر چشم شومه
ته گودال حسینت افتاده
آخ بمیرم چقدر مظلومه

«مظلومه مظلومه مظلومه ..»

چه بلایی سرت اومد آقا
میرسه صدایِ نالۀ زهرا
بی کفن شدی و غرقِ خونی
شیب الخضیب یا عریانا ..

_____________________________________________________

متن روضه و توسل به حضرت زهرا (س)

همسایه ها به مجلس ختمت نیامدند
من بودم و همین دو سه تا بچه های تو

خیلی به مجتبای تو برخورد فاطمه
فامیل کم گذاشت برای عزای تو

جایِ تمام شهر خودم گریه می کنم
از بس که خالی است در این خانه جای تو

زهرا مرا ببخش که نگذاشت غربتم
یک ختم با شکوه بگیرم برای تو …

علی رو حلال کن ، ورم داره بازوت
علی رو حلال کن ، که بشکسته پهلوت
علی رو حلال کن برا لحظه ای که
تو افتاده بودی در افتاده بود روت ..

علی رو حلال کن .. علی رو حلال کن ..

علی رو حلال کن ، عدو بی حیا شد
علی رو حلال کن ، که غوغا به پا شد
علی رو حلال کن برا لحظه ای که
برا اولین بار که پایِ مغیره به این خونه وا شد

علی رو حلال کن .. علی رو حلال کن ..

زهرا مرا ببخش که نگذاشت غربتم
یک ختم با شکوه بگیرم برای تو …

از دست گریه های تو راحت شد این محل
شِکوه نمی کنند به من از صدایِ تو

*هر شب میومد کنارِ قبر زهراش .. یکی ازین شبا دید صدا گریه میاد .. صدا صدایِ حسینِ ..! بابا امشب میری میشه منم ببری ؟.. من دلم برا مادر یه تنگ شده .. نیمه شب دست حسینُ گرفت . با هم قدم قدم زنان اومدن کنارِ قبرِ بی بی ، چند قدم مونده به قبرِ بی بی دیدن حسین پا برهنه شد .. آروم آروم خودشو رسوند کنارِ قبرِ مادر .. دست به سینه گذاشت سلام داد .. یه وقت خودشو انداخت رو قبر مادر ، صورت به قبر گذاشت .. گفت مادر دلم برات تنگه … مادر رفتی دیگه خبر از بچه هات نمی گیری .. ( کجا نشستن گریه کنا ، گفتم و التماسِ دعا..) اینجا یه جا بود نیمه شب حسین صورت به قبرِ مادر گذاشت … یه نیمه شبی هم بعدِ کربلا ، زینب اومد کنارِ قبرِ مادر … صورت رو قبرِ مادر گذاشت … گفت مادر ، یادته یه پیراهن بهم دادی به حسین بدم ؟ .. مادر هر دختری بره سفر ، سوغات می آره ، منم سوغات آوردم .. این پیراهن پاره پاره و خونی رو گذاشت رو قبرِ مادر .. مادر اینم سوغاتِ سفرِ زینب … *

روضه و توسل به حضرت معصومه (س)

ای تو در دل، مزار تو در قم
وی حریم تو قبلۀ هفتم
قرصِ نانی ز مطبخت خورشید
دانه‌ای از کبوترت انجم
باغ خلقت ز عطر تو خرم
ملک هستی به بحر جودت گم
هم تو آباء سبعه را بانو
هم تو بر امّهاتِ اربعه، امّ
ما گدا، تو کریمۀ عترت
ای کرم قطره جود تو قُلزُم
گریه و عجز و ناله، عادَتُنا
عفو و جود کرم، سَجّیَتُکم
از حریم تو می‌رسد شب و روز
نور بر هشت خلد و نُه طارم
نه عجب گر کند به مدح تو صدق
هَل اتی، قدر، یُذهبُ عَنکم
میوۀ قلبِ موسی جعفر
مونس جان حجت هشتم
این که رخت از مدینه بربستی
اینکه از ساوه آمدی در قم
بود آیینۀ دلت را نقش
از کلام خوش امام ششم
که تجلّی گه قیام، قم است
حرم یازده امام، قم است

ای تجلّی گه خدا دل تو
گل توحید رُسته از گل تو
نخل طوبای موسی جعفر
علم و فضل و کمال حاصل تو
همه اسرار این جهان وجود
مثل آیینه در مقابل تو
نه همین اهل قم گدای تواَند
که همه عالمند سائل تو
بوده از کودکی عیان به همه
علم تو، فقه تو، مسائل تو
وحی منزل نزول یافت به قم
شد چو آن خاک پاک منزل تو
علمای بزرگ فقه و اصول
همه زانو زده به محفل تو
اهل قم سر بر آسمان بردند
به عنایات و لطف کامل تو
شهر قم کوچه کوچه از در و بام
غرق گل شد به خاطر دل تو
گل چه باشد قسم به حق خدا
جان ما هم نبود قابل تو
سر و پای برهنه، جان بر کف
اشعریّون به گرد محمل تو
دوستان را چراغ دل روشن
کور شد چشم خصم غافل تو
با ورود تو در مدینۀ قم
تافت نور خدا به سینۀ قم

اهل قم، سرفراز و مفتخرند
پیرو عترت پیامبرند
اهل قم، گر ز جان خود گذرند
از شما خاندان نمی‌گذرند
اهل قم، در کلاس مکتب عشق
از همه خلق سرفرازترند
اهل قم، در حمایت از عترت
همه همدست و یار یکدگرند
اهل قم، در ریاض مهر علیa
همگان برگهای یک شجرند
اهل قم، روز میهمانداری
میهمان را چو جان خود شمرند
اهل قم، کی چو اهل شام به ظلم
میهمان را سوی خرابه برند
اهل قم، کی چو کوفه مهمان را
با لب تشنه سر ز تن ببرند
اهل قم، گر یتیم را بینند
تا ابد اشک ریز و نوحه گرند
اهل قم، فخر عالمند همه
شعلۀ شعر «میثمند» همه_

____________________________________________________

روضه و توسل به حضرت معصومه (س)

گرچه از دوریِ برادر خود
ذره ذره مریض تر می شد
عوضش میهمان مردم قم
لحظه لحظه عزیزتر می شد

تا بیایی تبرکی ببرند
همه درهای خانه ها وا بود
در میان اهالی این شهر
سر مهمانی تو دعوا بود

خوب شد پرده هایِ محمل تو
هر کجا رفته ای حجابت شد
خوب شد با محارمت بودی
زانویی خم شد و رکابت شد

*بی بی جانم .. روزی که اومدی به قم، یه نامحرم اجازه نداشت دورِ محملت حضور پیدا کنه و عبور کنه ..*

آب پاشیده اند و خاکِ مسیر
ذره ای روی چادرت ننشست
رد نشد ناقه‌ی تو از بازار
محمل چوبی‌ات سرت نشکست

کوچه ها ازدحام داشت اما
سرِ این شهر رو به پایین است
می روی کوچه کوچه می گویی
ضربِ شامی عجب سنگین است

میرسی و حواس مردم هست
آب هم در دلت تکان نخورد
از کنارِ خرابه رد نشوی
یا نگاهت به خیزران نخورد

دختری بود با شما یا نه؟
که اگر بود غصه ای کم داشت
جای زنجیر و خار و نامحرم
گرد خود چند چشم محرم داشت

*تاریخ میگه وقتی حضرت رو تو خانه‌ی موسی ابن خزرج منزل دادن، وقتی تو گل محله‌های شهر سکنی دادن .. تاریخ قم میگه اجازه ندادن تو این هفده روزی که بی بی تو بسترِ بیماری بود یه نامحرم از تو کوچه رد بشه .. بی بی جان :*

معجرت احترام خود دارد
چه خیالی اگر برادر نیست
روی سرهایشان طبق آمد
ولی اینبار روی آن سر نیست

*طبق آوردن، اما تو طبق ها گل بود، آینه بود،‌قرآن بود .. اما کربلا .. *

آه بیماری و همه بیمار
شهر قم شد مریضِ روضه‌ی تو
حرف دختر شد و دلت لرزید
شده وقت گریز روضه‌ی تو

عمه اش گفت خوب شد خوابید
چند شب بود تا سحر بیدار
کمکم کن رباب جایِ زمین
سر او را به دامنت بگذار

آمد از بین بازوان سر را
تا که بردارد عمه اش ای داد
یک طرف دخترک سرش خم شد
یک طرف سر به روی خاک افتاد

____________________________________________________

سینه زنی و توسل به حضرت معصومه (س)

دخترِ امامم، خواهرِ امامم، عمۀ امامم
با گل اومدن مردم قم به احترامم

کجایی ای ماه شب های تارم
تو بی خبر نیستی از حال زارم
یه نامه از تو روی سینم دارم

آه از فراغ و دوری و درده جدایی
ای آسمونِ من شده وقته رهایی
من دارم از دنیا میرم پس تو کجایی

آه ، ای رضا جان …

با چشمای گریون، دلتنگه مدینم، با دل شکسته
من این همه راه اومدم تو رو ببینم

به یاد تو بودم هر لحظه هر جا
برادرامو کشتن موندم تنها
با این که خیلی سختی دیدم اما

نه، تو جسارت دیده ای من جسارت
نه، تو به غارت رفته ای من به غارت
نه، تو اسارت رفته ای نه من اسارت

آه ، ای رضا جان …

دخترِ امام بود، خواهرِ امام بود ، عمۀ امام بود
زینب تویه ازدحام کوچه های شام بود

نه من تو گودال دیدم جسم بی سر
نه خنجری رو دیدم روی حنجر
نه دیدم از تو غارت شد انگشتر

از طعنه و زخم زبان ای وای زینب
از خولی و شمر و سنان ای وای زینب
از مجلس نامحرمان ای وای زینب

از محاسن، هیچ نامردی سرت را بر نداشت
هیچ دستی روسریه خواهرت را بر نداشت

____________________________________________________

روضه و توسل به حضرت معصومه (س)

با وضو از دیدۀ تر مینویسم فاطمه
مثل فضه مثل قنبر مینوسم فاطمه
باطن الله اکبر می نویسم فاطمه
هستی موسی‌بن‌جعفر می نویسم فاطمه
تا قیامت آفتاب روشن دین فاطمه ست
نور زهرا! صبر زینب! جمع دراین فاطمه ست

حضرت‌معصومۀ طاهاست! عصمت را ببین
محملش نور است نور الله عزت را ببین

*با چه احترام و عزت و مقامی بی بی وارد قم شد .. بهترین نقطه قم بی بی رو اسکان دادن ..*

سجده اش را بنگر و اوج عبادت را ببین
جان سلطان است این بانو! کرامت را ببین

*یا امام رضا یه نگاهی به ما کن اقا .. این مردم به عشقِ شما و خواهرِ بزرگوارتون اومدن .. بعضیا رزق برا فاطمیه‌شون میخوان .. درست اومدید ..

هر زمان دلتنگِ زهرا می‌شوم قم می‌روم

هر موقع دلم یادِ مادر می‌افته میرم قم حرم این بانو .. من که نمیدونم قبرِ خاکی کجاست .. نقل کردن پدرِ مرحوم آیت الله مرعشی نجفی رحمت الله چهل شب تو حرم امیرالمومنین چله گرفت، بعد از چهل شب تو عالم مکاشفه مشکل گشای عالم امیرالمومنین رو مشاهده کرد .. حضرت فرموده باشند چی میخوای چهل شب تو حرم بیتوته کردی؟! .. عرضه داشت اگه میشه قبرِ مادرم فاطمه رو بهم نشون بدید .. آقا فرموده باشند این وصیتِ فاطمه سلام الله علیهاست اما اگه میخوای قدر و منزلت فاطمه‌م رو بدونی برو قم قبر دخترم فاطمه معصومه رو زیارت کن ..

هر زمان دلتنگِ زهرا می‌شوم قم می‌روم
میلِ مشهد میکنم، پا میشوم قم می‌روم

چند روزی‌هست تب دارد نگاهش‌بر درست
آنقدر غم خورده و غم خورده خیلی لاغرست

*به عشق علی ابن موسی الرضا این همه راه از مدینه آمده .. اما بیشتر از همه این دردها، این غم دوری اذیت میکنه:*

دردِ دوری از تمام درد و غم‌ها بدترست
باز هم یک فاطمه از درد بین بستر است

بریم مدینه ..

این دردِ فراق و دوری از علی رو داره .. بی بی هم همینطور .. گریه‌کنا، بی بی حتی نتونست یه لحظه صبر کنه .. به خدا اگه یه مرد پشتِ در اونجور مجروح شده بود دیگه بلند نمیشد ..

دنبال حیدر میدوید
از سینه اش خون میچکید ..*

رفته بین هر بیابان در هوای دلبرش
روی ناقه بین‌ محمل سایبان دارد سرش
شکر! نامحرم ندیده هیچ‌کس دور و برش
یا نخندیده کسی بر خاک روی معجرش
دردِ پا دارد ولی دردش فراوان نیست نیست
پای بی‌بی زخمی از خارِ مغیلان نیست نیست

در مسیرش غیر تکریم و ادب دیگر ندید
با لبِ تشنه رضای خویش را بی سر ندید
دور تا دور خودش چشم بد لشگر ندید
غارت چادر ندید و غارت معجر ندید
عمه اش زینب ولی زیر لگدها مانده بود
بین آن نامردهای پست تنها مانده بود

شاعر : سید پوریا هاشمی

پا برهنه میدوید و میدوید و میدوید
زودتر از شمر آیا به برادر……..؟

ای حسین …

____________________________________________________

روضه و توسل به حضرت معصومه (س)

هرکس گدایی می‌کند بر ساحت زهرا
باید بیاید قم بیاید خدمت زهرا
معصومه یعنی نور، یعنی عصمت زهرا
پیداست در صحن و سرایش جنت زهرا
مانند زهرا روشنایِ خانه این بانوست
راضیه و انسیه و حنانه این بانوست

کوثر شده زهرایِ اطهر می‌شود بی شک
انسیه الحورای دیگر می شود بی شک
معراج را معنا و مظهر می شود بی شک
بندِ دل موسی بن جعفر می شود بی شک

*اومدن یه عده درِ خانۀ آقا در زدن .. با حضرت کار داشتن، فرمودن آقا نیستم رفتن بیرونِ شهر چه کار دارید؟ سوال داشتیم محضرِ امام کاظم .. سوالتون چیه؟! سوالا رو گرفتن جواب دادن ..
بر میگشتن تو راه بر خوردن به امام کاظم سلام الله، سلام و احوال پرسی کجا بودید آقاجان منزل شما بودیم سوال داشتیم .. سوال ها رو دخترتون فاطمه معصومه جواب دادن .. حضرت فرمودن ببینم جوابِ سوال ها رو تا نگاه حضرت افتاد دیدن حضرت هی می فرماید: «فداها أبوها ..» نمیشه ساده از این جمله گذشت .. امام معصوم داره اینطور می فرماید «فداها أبوها ..» این جمله رو دیگه کجا، کدوم بابا به کار برد ؟.. اینجا اگه اینا شنیدن بابا به قربونت بره همه دوست بودن، مُحب بودن .. اما یه جا دیگه سراغ دارم یه بابا گفت فاطمه جان فداها أبوها .. کاری کردن بین در و دیوار هی گفت بابا ..*

بابا اگر این است دختر باید این باشد
چون فاطمه حق است اُم المؤمنین باشد

وا می‌شود سجاده‌اش، وا می‌شود درها
درهای الطاف خداوندی به نوکرها
از نسل اسماعیل‌ها تا نسل هاجرها
در محضرش از فضه‌ها هستند و قنبرها
در کهکشانش شاعران منظومه می‌گویند
معصوم ها یا حضرت معصومه می‌گویند

دستِ کریمه برکتش مثل کریمان است
قم ظاهراً خشک است، در باطن گلستان است
باران نمی خواهد همیشه نورباران است
هر زائر قم زائر شاه خراسان است
محتاجم و دور کس دیگر نمی‌گردم
از محضر او دست خالی بر نمی‌گردم

*وقتی این خانمُ دفن کردن یه عده رفتن طوس محضرِ امام رضا حضرت یه نگاه بهشون کرد فرمود ما یه امانتی تو شهرِ شما داریم .. یه فاطمه از ما تو شهرِ شما دفن شده .. زیارتش میرید یا نه .. لذا اونجا حضرت فرمود هرکسی خواهرم در قم رو زیارت کنه انگار منه امام رضا رو زیارت کرده ..*

چون فاطمه نور است و شرحی در بیانش نیست
چون زینب است و جز رضا ورد زبانش نیست
گرچه شکسته، حرفی از قد کمانش نیست
بر آسمان نیزه ماه کاروانش نیست
بیکس نشد یک لحظه هم در این مسیر اصلاً
بیمار شد اما نشد اینجا اسیر اصلاً

باید از آقا گفت یا خواهر که تنها شد
او را زدند اشرار بالا سر که تنها شد
گودال شد عرش خدا مادر که تنها شد
غارت شد از هر گوشه ای پیکر که تنها شد
در ازدحام خیمه زینب ناتوان افتاد
روبندۀ زن‌ها به‌دست این و آن افتاد

آی گریه کن ها؛ هفده روز این فاطمه تو شهر قم مهمان بود .. انقدر احترامش کردن، انقدر فهمیده بودن طوری شد زن ها اومدن به شوهرهاشون گفتن این چند روزه از اینجا عبور نکنید گفتن چرا؟ گفتن آخه یه فاطمه تو این خونه ست .. آخ برات بمیرم برات مادر، نامرد بی هوا زد تو صورتش ..
بعد هفده روز هم که بی بی از دنیا رفت، چه تشییع جنازه ای کردن اهالی قم تو تاریخ نوشتن محل دفن بی بی قبلا باغی بوده، قبر رو سادات و بزرگان شهر قم آماده کردن آخه دخترِ امام احترام داره .. لذا وقتی بدنُ گذاشتن زمین هیچ کسی جرات نمی کرد به این بدن دست بزنه .. همه رفتن عقب خدا چه کار کنیم ..(خبره های روضه جلوتر رفتن ..) یه وقت دیدن دو تا سوار از سمت قبله دارن میان ..( ان شالله هیچ وقت داغ مادر نبینی ..) یه وقت اگه بخوان بدن یه خانمُ دفن کنند اول از همه یکی میگه نامحرما برن کنار، باید دو تا محرم باشن .. لذا میگن امام رضا اومد، جواد الائمه اومد .. این بدنُ با احترام نماز خواندن بدنُ دفن کردن .. باید یکی بره داخل قبر، یکی هم از بالا بدن رو روانۀ خانۀ قبر کنه .. ( چی میخوام بگم؟) اگه این روایت چهل و پنج روزِ شهادتِ بی بی رو بخوام بگم مثه این شبا علی هی رفت تو قبر بیرون آمد .. هی نگاه به قبر میکرد نگاه به فاطمه می کرد .. قهرمان خیبر به چه کنم، چه کنم افتاد .. یه وقت دید دو تا دست شبیه به دستان پیغمبر .. هی میگفت الی .. این دو تا بدن ..

یه جا دیگه هم برات بگم .. بنی اسد هی نگاه به این بدن می کردن یه وقت دیدن یه سوار از سمتِ قبله آمد .. بنی اسد کنار برید .. من این بدن ها رو خوب می شناسم .. برید یه قطعه بوریا بیارید .. ای بی کفن ..

به باد گفتم اگر شد مرتبت بکند
به خاک گفتم اگر شد تنت بپوشاند

____________________________________________________

سینه زنی و توسل به حضرت معصومه (س)

گوهر رخشندۀ ایمان سلام
اختر تابندۀ ایران سلام
نیّر روشنگر رضوان سلام
خواهرِ سلطان خراسان سلام

روح عبادات سلام علیک
عمۀ سادات سلام علیک

ای حرمی جنت الاعلی سلام
آیت حق_بضعۀ موسی سلام
ای آناسی اُم ابیها سلام
نایبه ی حضرت زهرا سلام

ای حرمی مهبط انوار حق
منده کویرم کرمه مستحق

روح عبادات سلام علیک
عمۀ سادات سلام علیک

نائبۀ مام ولا فاطمه
صاحبۀ جود و سخا فاطمه
واسطۀ ارض و سما فاطمه
خواهر مغموم رضا فاطمه
درده دوا روحه جلا فاطمه
دردیمه درمان ایله یا فاطمه

بانوی مغمومه سلام علیک
حضرت معصومه سلام علیک

روح عبادات سلام علیک
عمۀ سادات سلام علیک

ای حرکت ای برکت ای قیام
شیعه لرین غملرینه التیام
واردی سنین حرمتیوه انتظار
گنبد زیجاهوه اولسون سلام
شانیوه بسدور بو حقیقت کلام
اخت الامام سن اول بنت الامام

روح عبادات سلام علیک
عمۀ سادات سلام علیک

گوش کجا روح کجا تن کجا
بدهت معصومه کجا من کجا
روح خداوند تواناست این
فاطمه یا زینب کبراست این
او که حریمش حریم مرتضاس
مسجد بالای سرش کربلاست

رنگ و لعاب حرم عباسی است
آیینه هایش همه الماسی است

____________________________________________________

روضه و توسل به حضرت معصومه (س)

ماییم گدای حضرت معصومه
محتاج عطای حضرت معصومه
همراه رضا ز دیده خون میریزیم
در روز عزای حضرت معصومه

آمد ز مدینه تا که در قم باشد
در مملکت امام هشتم باشد
شاید که خدا نخواست تا مرقد او
مانند مزار فاطمه گم باشد

در سر هوسِ دیدن دلبر دارد
بر سینه‌ی خود داغ برادر دارد
افسوس که تا دیار ساوه آمد
دیگر نتوانست قدم بردارد

زخمی به جگر داشت و در تب میسوخت
از داغ برادرش مرتب میسوخت
هر جا که سرِ دردِ دلش وا میشد
میگفت: “امان از دل زینب” میسوخت

با ناله دو چشمان ترش را وا کرد
تا سِیر کند دور و برش را، وا کرد
نومید ز دیدن برادر بود و
با ذکر رضا بال و پرش را وا کرد

صد آه اگر بر جگرش افتاده
هر چند جدا ز دلبرش افتاده
کِی بر بدن برادرش رقصیدند ؟
کِی دست کسی به معجرش افتاده ؟

او خواهر یک امام بود.. و زینب..
او شاهد احترام بود.. و زینب..
کِی راهی شهر شام بود.. و زینب..
در مجلسی از حرام بود.. و زینب..

حضرت معصومه (س) این همه راه رو تا ایران اومد به شوق دیدار امام رضا (ع).
روایت میگه دستخط امام رضا تو بغل حضرت معصومه بود؛ همچین که زمین افتاده داره جون میده، نامه رو تو بغلش گرفته، هی زیر لب رضا رضا میگه و داره جون میده…

اینجا یه خانمه برا دفاع از ولایت این‌همه راه اومده، اومده کمک امام رضا باشه.
اما قربون اون خانمی برم که تا درِ خونه‌ش رو زدن، صدا زد علی جان من میرم پشت در، در رو باز میکنم ..

“هیزم آورده که آتش بزنند این در را
پشت در حضرت زهراست، خدا رحم کند”

(گریز دوم رو بگم؟!)

نامه امام رضا تو بغلشه هی رضا رضا میگه و جون میده؛
اما بمیرم برای اون خانمی که تو لحظات آخر، پیراهن خونی حسین رو تو بغلش گرفته، هی میگه حسین ..

____________________________________________________

سینه زنی و توسل به حضرت معصومه (س)

دوباره آمده ام تا به من بها بدهی
مرا مریض کنی و مرا شفا بدهی

گره به کار من افتاده اِی کلید بهشت
خدا کند که به من فرصت دعا بدهی

من از زیارت قبلی خراب تر شده ام
خدا کند به من بی پناه جا بدهی

من از زبان رضا با تو درد دل دارم
مگر که پاسخ این ” اشفعی لنا ” بدهی

تو آمدی و مقام رضا مشخص شد
تو خواستی که کلیدی به دست ما بدهی

دلم برای محرم چه زود تنگ شده
مگر که باز تو امضای کربلا بدهی

هزار عید فدای دو روز ماتم تو
اگر اشاره کنی ، رخصت عزا بدهی

تمام سال برای تو روضه می گیریم
هزار مرتبه هم در عزات می میریم

 

مدح خوانی ویژه میلاد حضرت عبدالعظیم الحسنی (ع)

ای به شهرری مزارت رشک جنات النعیم
آیت عظمایِ حق نَجلُ الحسن عبدالعظیم

آفتاب فاطمه چشم و چراغ اهل بیت
منشأ فضل و کرامت صاحب لطف عمیم

هم شریف ابن شریف ابن شریف ابن شریف
هم کریم ابن کریم ابن کریم ابن کریم

قبلۀ دل کعبۀ اهل ولایی نی عجب
گر زند بیت الحرامت بوسه بر خاک حریم

در پی احیای دل کار مسیحا می کند
بامدادی گر وزد از تربت پاکت نسیم

زائر قبر تو یعنی زائر قبر حسین
خادم کوی تو یعنی خادم حجر و حطیم

شهر ری تا متکی بر آستان قدس تواست
تا قیامت نیستش از فتنۀ بیگانه بیم

نی عجب گر سائل درگاهت از احسان کند
دامن طفل یتیمی را پر از در یتیم

چارمین نجل کریم اهلبیتی میتوان
هشت جنت را ببخشایی به شیطان رجیم

لاله سر آورد از شعلۀ سبزش برون
باد اگر خاکِ حریمت را بَرد سویِ جحیم

شاهراه زائرت اناهدیناه السبیل
چل چراغ تربتت شمع صراط المستقیم

کشور ایران سپهری کش تو عیسای مسیح
شهر ری چون طور سینا و تو موسای کلیم

بر مشام جان هد در هر نفس عطر حسین
هر کجا آرد نسیم از تربت پاکت شمیم

اینکه من امروز می گردم به دور تربتت
مرغ جانم زائر کوی تو بوده از قدیم

دست من گر کوته است از مرقد پاک حسین
یافتم از تربتت اینجا همان فوز عظیم

هر که در این سرزمین بر خاک تو صورت نهاد
در ثواب زائران کربلا گردد سهیم

خورده از اول «میثم» گره بر مرقدت
وصل اجداد تو خواهد از خداوند کریم

یا حضرت عبدالعظیم ..

دستِ منو دامانِ تو
فقرِ منو احسانِ تو
دردِ منو درمانِ تو ..
یا حضرت عبدالعظیم ..

________________________________________________________________________

سرود ویژه میلاد حضرت عبدالعظیم الحسنی (ع)

تو آسمون شهرری، نور هَلْ أَتَیٰ
مسافرِ شهر نبی پور مجتبایی

راوی قرآن تویی، مظهرِ ایمان تویی
کوکب شهرری و قبلۀ تهران تویی
حضرت عبدالعظیم …

حریم پاکت به خدا دل زِهمه برده
مُهر محبت تو بر سینۀ ما خورده ..
ــــــــــــــــــ
تو به جایِ جدت حسن، صاحبِ حریمی
ولی نعمتِ مُلک ری ، سیدالکریمی

تویی تو تاج سرم، خدای جود و کرم
همسایگی با تو شد، شفاعت محشرم
حضرت عبدالعظیم …
ــــــــــــــــــ
فرشِ حریم با صفات بالِ جبرییل
به ضریح مشکل گشات قلبِ ما دخیل

بخون ز اشک چشام، زِلرزش هر صدام
صله زدستت می خوام، برات کرببلا

خدارو شکر کشور ما نور دو عین داره
حریم عشق تو برام بوی حسین داره ..
حضرت عبدالعظیم ….

تو آسمون شهرری، نور هَلْ أَتَیٰ
مسافرِ شهر نبی پور مجتبایی

راوی قرآن تویی، مظهرِ ایمان تویی
کوکب شهرری و قبلۀ تهران تویی
حضرت عبدالعظیم …

حسن چشم تو روشن …

________________________________________________________________________

سرود ویژه میلاد حضرت عبدالعظیم الحسنی (ع)

باز دوباره
بساطِ مستونِگیمون جوره جوره
آسمونِ شهرری جشنُ و سرورِ
تو دلایِ اهل ری شادیُ شورِ
ولادتِ نوره …

عشقِ من بیحدِ
من تبم رو صدِ
یارِ من این کریمِ …

دلبرِ مه لقا
وارثِ مجتبی
شخصه عبدالعظیمِ …

آقایِ ما هستی و سروری
عشقِ مایی،به به چه محشری
مثلِ حسن آقایِ عالمین
تو از اهلِ عالم دل می بری

مولا مولا یا سیدالکریم …

همه دستا
بره سمتِ آسمون به سویِ الله
همگی با هم بگید الحمدلله
چقدر رفته به مجتبی ماشاالله
صد قل هوالله …

انگاری مجتباست
بانیِ کربلاست
مردونه خیلی آقاست

محشره دلبره
واقعاً سروره
فاتحِ کل دلهاست

همسایگی حقش ادا شده
دل پیشِ تو آقا گدا شده
مطمئنم با یک دعایِ تو
روزیِ ما کربُبَلا شده

مولا مولا یا سیدالکریم ..

________________________________________________________________________

سرود و شور ویژه میلاد حضرت عبدالعظیم و امام حسن عسکری (ع)

شعار این کشورِ یا حسین جان
بیمه شدیم با اهل بیت و قرآن
همه گدایِ سیدالکریمیم
شهرریِ کرببلایِ ایران ..

ای جانم شبایِ جمعه و این حرم
ای جانم ثوابِ کربلا می برم

عاشق اهل بیت و سرفرازیم
به علی و آل علی می نازیم
یا سیدالکریم برای جدت
امام حسن یه روزی حرم می‌سازیم

حسن‌ابن‌علی حسن‌ابن‌علی
حسن‌ابن‌علی یا امام مجتبی ..

ای جانم بازم بخت باهام یار شده
ای جانم بازم زهرا حسن دار شده

ای که تو دنیا وارثِ حیدری
کِی منو باز به سامرا میبری
تولدِ پدرت مبارک
یا حجت‌ابن‌الحسن عسکری

ای جانم بازم بخت باهام یار شده
ای جانم بازم زهرا حسن دار شده

میره دلم سامره و مدینه
عشقِ و حرارتِ من از قدیمه
خاصیت نام حسن همینه
مثل امام مجتبی کریمه ..

حسن‌ابن‌علی حسن‌ابن‌علی
حسن‌ابن‌علی یا امام عسکری ..

سنگ آقامُ میزنم به سینه
عاشقشم که مهربون ترینِ
گفت یکی از نشونِ مومنینِ
همین دلیل شورِ اربعینِ

ای جانم تویی ساقی من مستتم
ای جانم حسینی شده‌ی دستتم

ای جانم بازم بخت باهام یار شده
ای جانم بازم زهرا حسن دار شده

منم گدایِ سامرا یه عمره
دلم رو برده لطفِ تو زیرِ دین
آرزومه سلام بدم دوباره
روبروی گنبدِ عسگریین

حسن‌ابن‌علی حسن‌ابن‌علی
حسن‌ابن‌علی یا امام عسکری ..

ای جانم بازم بخت باهام یار شده
ای جانم بازم زهرا حسن دار شده

شعار این کشورِ یا حسین جان
بیمه شدیم با اهل بیت و قرآن
همه گدایِ سیدالکریمیم
شهرریِ کرببلایِ ایران ..

ای جانم شبایِ جمعه و این حرم
ای جانم ثوابِ کربلا می برم

عاشق اهل بیت و سرفرازیم
به علی و آل علی می نازیم
یا سیدالکریم برای جدت
امام حسن یه روزی حرم می‌سازیم

حسن‌ابن‌علی حسن‌ابن‌علی
حسن‌ابن‌علی یا امام مجتبی ..

 

مدح زیبا ویژه میلاد پیامبر اکرم (ص)

ای تجّلای حیّ داور ما
ای سلیمان مُلک باور ما
ما غلامان خانه زاد توائیم
سایه ات کَم نگردد از سَرمان
مِهرت آن رود تا ابد جاریست
روی عقل و روان و پیکر ما
گر چه در بی کسی نبوده کسی
مثل مادر انیس و یاور ما
پیش دریایِ مهربانی تو
قطره هم نیست مِهر مادر ما
هر که شیداترت گرامی تر
روز محشر به چشمِ داور ما
شکرُلله که از همان اول
کوثرت شد نصیبِ ساغر ما
شکرُ لله گذاشت دست خدا
راه عاشق شدن برابر ما
ما شدیم از ازل مسلمانت
تو شدی تا ابد پِیمبر ما
لعنت حق به آنکه نفرین کرد
به دل آرام ماه مَنظر ما
به خیالش سیاه شد حالا
رویِ خورشید شمس پرور ما
مَکر مَکرون کجا و مَکر خدا ؟
تیر دشمن کجا و سنگر ما ؟
وای از ان ساعتی که بگشاید
لب به حکم جهاد رهبر ما
میزند رنگ خون به قاره شب
هر کجا لانه زد لشکر ما
اندکی صبر تا سحر بِدمد
تا بیاید شکوه صفدر ما
اندکی صبر تا جهان گردد
مُلک شاهَنشه مُظفَر ما
میرسد دست صاحبش روزی
بِیرق رهبر دلاور ما
می نشیند به بار خونِ دلِ
مادرانِ سعید پرور ما
کف پا به دیده ی تر ما
اَلعجل اَلعجل عَزیزَالله
اَلعجل ای امیدِ آخر ما

____________________________________________________________________

سرود زیبا ویژه میلاد پیامبر اکرم (ص) و امام صادق (ع)

یا ابَالقاسم یا نبیَ الله
یا ابَاالزَهراء یا حبیبَ الله
یا رسولَ الله یا رسول‌الله….

ای مقامت از همگان برتر
یا ابَالقاسم یا ابَاالکوثر
هم درودت از عالم خلقت
هم سلامت از خالق اکبر
جلوات حق ز رُخت پیدا
صلوات حق به تو تا محشر
پدر آدم ، پدر عالم
همه را اول ، همه را آخر

یا ابالقاسم یا حبیبَ الله
یا ابَا الزهرا یا نبیَ الله
یا رسول‌الله یا رسول‌الله….

همه جا حکمت، همه جا نورت
همه جا سینا ، همه جا طورت
همه دم نامت ، همگان رامت
همه را شوقت، همه را شورت
همه شیدایت ، همه مدهوشت
همه مسرورت ، همه منظورت
به زمین جویا ، به سما پویا
پری و انسان، مَلک و حورت
نه عجب گر مُلک سلیمان را
ِبستاند در دهن مورت

یا ابَالقاسم یا حبیب‌َالله
یا ابَا الزهرا یا رسول‌الله
یا رسول‌الله یا رسول‌الله

به صلاهِ تو به صیامِ تو
به قعود تو به قیام تو
به دعای تو به نیاز تو
به سجود تو به سلام تو
به جمال تو به کمال تو
به ضَلال تو به مقام تو
به خطاب تو ،به عِتاب تو
به کتابِ تو ،به کلامِ تو
به قوانین و به فرامینُ
به نظامِ تو به مقام تو
که تویی صادر که تویی مصدر
که تویی مولا که تویی سرور

یا ابَالقاسم یا حبیب‌َالله
یا ابَالزَهرا یا رسول‌الله
یا رسول‌الله یا رسول‌الله…

____________________________________________________________________

مدح خوانی ویژه میلاد پیامبر اکرم (ص) و امام صادق (ع)

آن را که به جز قرب خدا هیچ ندارد
در وقت بلا غیر دعا هیچ ندارد
پروانه پرش سوخت و من یاد گرفتم
عاشق‌شدنم غیر بلا هیچ ندارد
از لکنتم ایراد نگیرید ؛ بِلالم
دل مایه‌ی قرب است، صدا هیچ ندارد
باید به مقامات نظر داشت؛ نه اسباب
موسی همه کاره‌ست، عصا هیچ ندارد
از جانب گیسوی نگار است که خوشبوست
از ناحیه‌ی خویش صبا هیچ ندارد
اموال کریمان همه‌اش مال فقیر است
اصلاً چه کسی گفته گدا هیچ ندارد
هرکس که تو را دارد و در سینه ندارد
مهر علی و فاطمه را… هیچ ندارد!

بگذار که از فاطمه بهتر بنویسم
او را عوض فاطمه مادر بنویسم
بگذار که اول صلواتی بفرستم
تا نام تو را خوب معطّر بنویسم
تو پا بِگُذاری و منم سر بِگُذارم
تو پا بنویسی و منم سر بنویسم
در فکر بقیعم من اگر میل ندارم
بر گنبد خضرات کبوتر بنویسم
تو گاه علی هستی و گه‌گاه محمّد
ماندم که علی یا که پیمبر بنویسم!

راضی شده بودی به املای محمد
اما نرسیدیم به معنای محمد
هرآنچه‌که دارند رسولان همه دارند
از معجزه خاک قدمهای محمد
مولاست همان رحمت امروز پیمبر
زهراست همان رحمت فردای محمد
تفسیر کمالات جلالی علی بود
«لا حول و لا قُوّةَ الا»ی محمّد
این وحدت محض است و دوئیت به میان نیست
خوابید اگر «شیر خدا» جای محمّد
اسلام محمد به جز اسلام علی نیست
منهای علی یعنی منهای محمد
در آیینۀ فاطمه دیده است خودش را
بنشسته محمد به تماشای محمد

با جعفر صادق به روایات رسیدیم
با لطف روایات به آیات رسیدیم
عبد تو شدیم وسر سجاده که رفتیم
دیدیم به مجموع عبادات رسیدیم
با واسطه ما پیش خداوند نشستیم
از راه توسل به مناجات رسیدیم
از رد قدمهای تو تا خانه زهرا
یکدفعه دودفعه نه به کرات رسیدیم
از گریه تو وسط شعله خانه به
سوختن مادر سادات رسیدیم
ما خاک‌نشینان حرم عرش نشینیم
از عرض بقیعت به سماوات رسیدیم

____________________________________________________________________

سرود ویژه میلاد پیامبر اکرم (ص) و امام صادق (ع)

عشق تو، تو خونِمونِ جونمون نثارِ
اسم تو تو دونه دونه دلها موندگارِ
دین تو ذات صراط آیتِ نجاتِ
دینی که مدیون پهلوون ذوالفقارِ

میرسه به گوش همه با سرود و شورُ شعف
مژدۀ ولادت تو از مناره های نجف

شد روزیه اهل زمین کمال عشق وصال محمد
اللهم صل علی محمد و آل محمد

رسیده جان عشق و شد دل دلیل محکم و مُسَلَم
سلام خالق و خلایق علیه و آله و سَلَم

روی قلبم جای پای آیه آیه های
عشق تو افتاده و هوایی ام برای
دیدن صحن مدینه آرزوم همینه
من فدای آفتابی که نداره سایه

ای که عاشق تو شدن روزی دل همه نیست
مالک تموم دلت هیچکی غیر فاطمه نیست

میرسه به گوش همه با سرود و شور و شعف
مژده ولادت تو از مناره های نجف

میتابه از عمق بهشت جمال نور خصال محمد
اللهم صل علی محمد و آل محمد

نبی مُعَلِم صفات و علی مرتضی مُعَلَم
سلام خالق و خلایق علیه و آله و سَلَم

می تو دستِ دیده مسته سینه حق پرسته
قیمت غم شکسته شد راه غصه بسته
هر کی شد لایق شد عاشق امام صادق
مِهر آل فاطمه توی دلش نشسته

طبق عهد روز اَلَست با خوده تو می بری ام
صادقانه شیعه ام و حیدری و جعفری ام

تنها شرط شیعه شدن بیصرت و محبت بی حد
اللهم صل علی محمد و آل محمد

اومده شیشمن حقیقت رسیده جلوه حقایق
رو پرچم ورودی عرش نوشته یا امام صادق

____________________________________________________________________

سرود زیبا ویژه میلاد پیامبر اکرم (ص) و امام صادق (ع)

نسیم رحمت میرسه دوباره
یکی از آسمون خبر میاره
صدایی که پیچیده توی دنیا
صدای پای بهاره

جون دلم، بال و پرم، تاب و تبم یارسول الله
هم نفسم کار و کسم ذکر لبم یارسول الله
دست کرم، نور دلم، ماه شبم یارسول الله

دل دل دل دیوونه باز اومد در این خونه
هر لحظه داره می خونه داره می خونه

آب زنید راه را هین که نگار می رسد
مژده دهید باغ را بوی بهار می رسد

پر زده از سینۀ من غم امشب
به این حرم اومده عالم امشب
منم برای هدیۀ ولایت
علی علی میگم امشب

فاتح بدر و جمل و خیبر و شمشیر خدایی
آینۀ روی خداوندی و تفسیر خدایی
اولی و آخری و حیدری و شیر خدایی

دلگرمم به نگاه تو مجنون روی ماه تو
می خونم سرراه تو سر راه تو

مستم و پیمانه نجف قبله ام ایوان نجف
ذکر علی علی بود هوهوی طوفان نجف
مرده بدم زنده شدم دولت پاینده شدم
بنده شدم بنده شدم بندۀ سلطان نجف

آب زنید راه را هین که نگار می رسد
مژده دهید باغ را بوی بهار می رسد

مستم و پیمونه به کف گرفتم
یا علی گفتم و شرف گرفتم
هرچی که توی زندگیم دارم از
حرم نجف گرفتم

دردم و درمانم علی جانم علی ؛علی ولی الله
سرور و سلطانم علی جانم علی؛ علی ولی الله
جانم علی جانم علی جانم علی؛ علی ولی الله

ذکرت خیرالعمل حیدر مولای بی مثل حیدر
کرار بی بدل حیدر بی بدل حیدر

عجب سروی عجب ماهی
عجب یاقوت و مرجانی
عجب جسمی عجب عقلی
عجب عشقی عجب جانی

عجب حلوای قندی تو امیر بی گزندی تو
عجب ماه بلندی تو که گردون را بگردانی

مرده بدم زنده شدم عشق تو را بنده شدم
دولت عشق آمد و من دولت پاینده شدم

با عاشقی می گذره این دقایق
میره مدینه این دلای عاشق
شکر خدا رییس مذهب ماست
آقا امام صادق

دست من و سفرۀ احسان تو یا حضرت صادق
زنده شده دین به بیانات شما حضرت صادق
حضرت علامۀ آل مرتضی حضرت صادق

از هرچی غیر تو سیرم روزی مو از تو می گیرم
باز امشب تا بقیع میرم تا بقیع میرم

هم نظری هم خبری هم قمران را قمری
هم شکر اندر شکر اندر شکری
هم تو جنون را مددی هم تو جمال خردی
تیر بلا از تو رسد هم تو بلا را سپری

آب زنید راه را هین که نگار می رسد
مژده دهید باغ را بوی بهار می رسد

کرامت علی الدوام حسینِ
اونی که می مونه برام حسینِ
ثروت دنیا رو داره کسی که
نوکر امام حسینِ

اون که رسونده رزق و روی منو کرم حسینِ
اون که همیشه پرچمش سایه ی رو سرمه حسینِ
دلخوشی ما به خدا کرببلا حرم حسینِ

من با تو تا خدا میرم تا عرش کبریا میرم
وقتی که کربلا میرم کربلا میرم

مرده بدم زنده شدم عشق تو را بنده شدم
دولت عشق آمد و من دولت پاینده شدم

یار مرا غار مرا عشق جگرخوار مرا
یار تویی غار تویی خواجه نگهدار مرا
نوح تویی روح تویی فاتح و مفتوح تویی
سینه ی مشروح تویی بر در اسرار مرا

مرده بدم زنده شدم عشق تو را بنده شدم
دولت عشق آمد و من دولت پاینده شدم

____________________________________________________________________

مدح خوانی ویژه میلاد پیامبر اکرم (ص) و امام صادق (ع)

«السلام علیک یا اهل بیت النبوه»

زِ یک مشرق نمایان شد دو خورشیدِ جهان آرا
که رخت نور پوشاندند بر تن آسمان ها را

دو مرآت جمال حق دو دریای کمال حق
دو نور لایزال حق دو شمع جمع محفل ها

دو وجه الله ربانی دو سر الله سبحانی
دو رخسار سماواتی دو انسان خدا سیما

دو عیسی دم دو موسی ید دو حسن خالق سرمد
یکی صادق یکی احمد یکی عالی یکی اعلا

یکی بنیانگر مکتب یکی آرندۀ مذهبی
یکی انوار را مشعل یکی اسرار را گویا

یکی از مکه انوار رخش تابید در عالم
یکی شد در مدینه آفتاب طلعتش پیدا

یکی نور نبوت را به دل ها تافت تا محشر
یکی نور ولایت را ز نو کرد از دمش احیا

رسد آوای قال الصادق و قال رسول الله
به گوش اهل عالم تا که این عالم بود بر پا

یکی جان گرامی در دو جسم پاک و پاکیزه
دو تن اما چو ذات یک تا هر دو بی همتا

محمد کیست؟ روح پاک کل انبیا در تن
که حتی در عدم بودند بی او انبیا یک جا

محمد کیست ؟مولایی که مولانا علی گوید
منم عبد و رسول الله بر من رهبر و مولا

محمد از زمان ها بیشتر می زیست با خالق
محمد از مکان پیموده ره تا اوج اوعدنا

محمد محور عالم محمد رهبر آدم
محمد منجی هستی محمد سید بطحا

محمدکیست؟ آنکه بوده قرآن دفتر مدحش
که وصفش را نداند کس به غیر از قادر دانا

محمد را کسی نشناخت جز حق و علی هرگز
چنان که جز خدا و او کسی نشناخت حیدر را

وضو گیرم ز آب کوثر و شویم لب از زمزم
کنم آنگه به مدح حضرت صادق سخن انشا

ششم مولا ششم هادی ششم رهبر ششم سرور
که هم دریای شش گوهر بود هم در شش دریا

صداقت از لبش ریزد فصاحت از دمش خیزد
فلک قدر و ملک عبد و قضا مهر و قدر امضا

مرا دین نبی مهر علی و مذهب جعفر
سه مشعل بوده و باشد چه در دنیا چه در عقبی

در دیگر زنم غیر از در آل علی هرگز
ره دیگر روم غیر از ره این خاندان حاشا

بهشت من بود مهر علی و مهر اولادش
نه از محشر بود بیمم نه از نارم بود پروا

____________________________________________________________________

مدح خوانی ویژه میلاد پیامبر اکرم (ص) و امام صادق (ع)

لب نگار که باشد رطب حرام بود
زمان واجبمان مستحب حرام بود
فقیه نیستم اما به تجربه دیدم
بدون عشق مناجات شب حرام بود
اگر که هست طبیبم طبیب دوّاری
به من معالجۀ در مطب حرام بود
بر آنکه دشمن اولاد توست نیست عجب
که نطفه اش نسب اندر نسب حرام بود
تو مرد ظرف شناسی و مهِر اولادت
عجم که هست برای عرب حرام بود
تو را در کمال نوشتند یا رسول الله
بزرگ آل نوشتند یا رسول الله

تو آفریده شدی و سرآمدت گفتند
هزار مرتبه اَحسن به ایزدت گفتند
تو را به سمت زمین با نسیم آوردند
تو آمدی و ملائک خوش آمدت گفتند
نشان دهنده ی معصومیِ قبیلۀ توست
اگر که قبۀ خضرا به گنبدت گفتند
تمام آل عبا ” کُلنا محمّد ” بود
تو عین نوری و در رفت و آمدت گفتند
اگر چه یک نفری ، جمع چهارده نفری
تو را محمّد و آل محمّدت گفتند
شب ولادتت ای یار می کنم خیرات
نثار مقدم خیر تو چهارده صلوات

برای خُلق تو باید کنند تحسینت
نشد مشاهده شصت و سه سال نفرینت
از آن طرف تو اگر نور آخرین هستی
نوشته‌ اند از این سو تو را نخستینت
هزار و سیصد و هشتاد و چندمین سال است
شدیم کوچه نشینت ، شدیم مسکینت
شدیم ریزه خور سفره‌ های سیّدی‌ ات
گدای سفرۀ هر سال چهارده سینت
تو آمدی که علی را فقط ببینی و بس
نداده اند به جز دیده ی خدا بینت
یتیم مکه‌ ای ، اما بزرگ دنیایی
اگر چه خاک نشینی ، همیشه بالایی

مرا اویس شدن در هوای تو کافی است
اگر چه باز ندیدم ، دعای تو کافی است
همین که بوی تو را در مدینه حس کردم
لبم رسید به خاک سرای تو کافی است
چه حاجتی به پسر داری ای بزرگ قریش
همین که فاطمه داری برای تو کافی است
همین که اوّل هر صبح پیش زهرایی
برای روشنی لحظه‌ های تو کافی است
تو آن پیمبر دنباله داری و بعدت
اگر علی تو باشد به جای تو کافی است
قسم به اشهد ان لا اله الا الله
تو آمدی که بگویی علی ولی الله

تو آمدی و ترحّم شدند دخترها
چقدر صاحب دختر شدند مادرها
تو آمدی و رعیّت شکوه عبد گرفت
بدین طریق چه آقا شدند نوکرها
خدای خوب به جای خدای چوب نشست
و با اذان تو بالا گرفت باورها
بگو : مدینۀ علمی ، علی در آن است
بگو : که واجب عینی است حرمت درها
بریز شیرۀ پیغمبری به کام حسین
که از حسین بیاید علی اکبرها
زمان گذشت زمان ظهور دیگر شد
حسین منی انا من حسین اکبر شد
هزار حضرت مریم کنیز مادر توست
تو را بس است همین که بتول ، دختر توست

به دختران فلان و فلان نیازی نیست
اگر خدیجۀ والامقام همسر توست
علی و فاطمه دو رحمت خداوندی
برای عالم دنیا و صبح محشر توست
به یک عروج تو جبرئیل از نفس افتاد
خبر نداشت که این تازه اوج یک پَر توست
به عرش رفتی و ماندی در آن تقّرب محض
خدا برابر تو یا علی برابر توست
تو با علی جریان ساز شیعه‌ اید ، اما
شناسنامۀ شیعه به نام جعفر توست
همیشه شکر چنین نعمتی روی لب ماست
که جعفر بن محمد رئیس مذهب ماست

____________________________________________________________________

سرود و شور زیبا ویژه میلاد پیامبر اکرم (ص) و امام صادق (ع)

اومده امشب ماه تر از ماه
ناب ترین عشق اومده از راه
فرشته ها با شادی میخونن
اَهلاً و سَهلاً یا رسولَ الله…

سلام به گنبد خضرای تو
سلام به حیدر و زهرای تو
سلام یا محمد …

تو مدینه یه روزی عاشقا
مهمونِ سفرۀ کرم میشن
با دعایِ پدر بزرگشون
نوه هات صاحب حرم میشن

ای جد اباصالح ،صلَّ الله علیه و آله
اَهلاً و سَهلاً یا رسولَ الله…
ــــــــــــــــــ
ای ساقیا مِی بده که مستم
به جز تو دل بَر کسی نبستم
هموطنِ سلمان تو هستم
اَهلاً و سَهلاً یا رسولَ الله…

سلام به عترت و قرآن تو
سلام به نور بی پایان تو
سلام یامحمد …

یا محمد قسم به مرتضی
یا محمد قسم به فاطمه
میمونیم تا آخرین نفس
پایِ عهد غدیر خم همه

ای جد اباصالح ،صلَّ الله علیه و آله
اَهلاً و سَهلاً یا رسولَ الله…
ــــــــــــــــــ
وارث خون خدا رسیده
صادق آل عبا رسیده
سلام به هر حدیثت خط به خط
سلام به حوزه های علمیه ات
سلام آقای من ..

همه زندگیم فدایِ تو
چی میشه روز هفده ربیع
ببینم که افتتاح میشه
حرم چهار امام توی بقیع

ای جد اباصالح، صلَّ الله علیه وآله
اَهلاً و سَهلاً یا امام صادق…

____________________________________________________________________

مدح خوانی ویژه میلاد پیامبر اکرم (ص) و امام صادق (ع)

دوتا ساقی دوتا باده دوتا مینو دوتا ساغر
دوتا تاکِ پر از انگور و سر در خمره، خم پرور
یکی شان صادق و آن دیگری گردیده پیغمبر

اگر مستم اگر هوشیار
اگر خوابم اگر بیدار
اسیرم در کمند جعفرِصادق
کمندِ احمد مختار

دو تا خورشید عالم تاب می آیند از بالا
دو درّ نادر و نایاب می آیند از بالا
دو تا آقا، دو تا ارباب می آیند از بالا

دو تا کوثر، دو تا زمزم
دو تا دارو دو تا مرهم
دو تا ایمان مستحکم
یکی صادق یکی هم حضرت خاتم

ندایی آمد از لاهوتِ ربُّ العزه در ناسوت
به هم پیچیده شد طومار کفر جبت الطّاغوت
فلک خرم، ملک در شادی و جن و بشر مبهوت

فروغی در شب آمد ایّهاالعالَم
رئیس مکتب آمد ایّهاالعالَم
الا ای شیعیان کف دارد این مژده
رئیس مذهب آمد ایّهاالعالَم

ببین آتشکده خاموش شد از شعله‌هایِ شرک
کسی آمد که لرزانده است نور او بنای شرک
هراسان شد از این مولود مکه ناخدای شرک

محمد هدیه ای از عالم بالا
مقامش قَابَ قَوْسَیْن است أَوْ أَدْنَىٰ
اگر چه خاتم پیغمبرانش خوانده اند اما
بخوانیدش اَباالاُمّه، اخی الحیدر، اباالزهرا

محمد می‌رسد، از خوبی اخلاق می‌خواند
امین مکه از پابندی میثاق می‌خواند
سروش وحی را در گوشه‌ی عشاق می خواند

ز قرآن خواندنش قرآن شده واله
دل یاسین و الرّحمان شده واله
حرا واله، خدا واله، علی مرتضی واله
ابوذر مست گشته، از دمش سلمان شده واله

کنار گنبد خضرای او ما روسیاهانیم
در‌این دارالحکومه تک‌تک ما عبدسلطانیم
پناهمان بده! همشهری شاه خراسانیم

شفیع المذنبین الغوث
شه دنیا و دین الغوث
الا ای که وصی ات شد
امیرالمومنین الغوث

علی دلدار، علی دلبر، علی مولا، علی رهبر
علی قرآن، علی کوثر، علی میزان، علی‌ محشر
علی حیدر، علی صفدر، علی شد جان پیغمبر

علی حُبّه جُنّه
قسیم النّار والجَنَّه
وصیّ المصطفی حقّا
امام الانس والجِنّه

سلام الله علیهم اجمعین

____________________________________________________________________

سرود زیبا ویژه میلاد پیامبر اکرم (ص) و امام صادق (ع)

قسمت ما میشه که میخونیم شبی
نمازمون رو توی مسجد النبی
سلام میدیم به فاطمه با شهدا
میریم همه بقیع با تاب و تبی

دلامون پَر ، چشامون تر
میگیم اونجا علی حیدر

هزار هزار، دل شده دور گنبدت چه بی‌قرار
بذار بذار، نگات کنم من از همین گوشه کنار

چه سحری میشه اون شبی که با تو بگذره
چه دلیه اون دلی که خونه‌ی پیمبره
خدا آخه دوست داره کسی که عبد حیدره

تن لات و هُبَل لرزید، محمد که رسید از راه
تو کعبه این ندا پیچید؛ رسید از راه رسول الله

“رسول الله دوست داریم ..”

بارون رحمت میباره رو سرمون
رحمت محضه خود پیغمبرمون
واسه نجات اومده و دستمونو
میگیره تا پیش خدا میبرمون

به مخلوقات – سرآمد شد
ستوده شد ، محمد شد

محمدِ، واسه هدایت خلایق اومده
محمدِ، که عشق حیدرو به ما نشون داده

حساب قیامت‌و داده به دست دخترش
دست ماها رو گذاشته توی دست حیدرش
جدا نمیشیم از اینا تا کنار کوثرش

شب عشقه شب شیدا، بذار امشب بشیم رسوا
که ما هستیم غلامِ تو، وَ عبد و بنده‌ی مولا

“رسول الله دوست داریم ..”

زهرا دعامون میکنه که لایقیم
شیعه‌ایم امشب دو برابر عاشقیم
اصل نبوت با امامت کامله
عاشق احمدیم و مست صادقیم

مسلمونی – بدون تو
مسلمون نیست ، به جون تو

مشخصه، بی‌تو که هیچ‌کس به حق نمی رسه
مشخصه، که مذهبی که بی‌علیّه ناقصه

برکت قال صادقه اگه مسلمونیم
نماز اگه میخونیم به فتوای تو میخونیم
خدا و نبی رو از شما جدا نمی‌دونیم

همه حرفات پر از نوره، ای استاد سخن آقا
اونا که مدعی بودن، همه شاگردتن آقا

“امین الله دوست دارم ..”

شیعه‌ایم از ایل و تبار حیدریم
به جون و دل بلای عشق‌و میخریم
سپاهیان حضرت محمدیم
بسیجی هستیم و میون سنگریم

همه عاشق ، همه سرمست
همه یک‌دل ، همه یک‌دست

تو سنگریم، پرچم اسلامو باید نگه داریم
برادریم، ما گوش جان به حرف آقا میسپاریم

ما مطیع امر رهبری توو حکم وحدتیم
برادرِ مسلمونیم تابع ولایتیم
ما شیعه و سنّی دشمنای وهابیتیم

پس از پیغمبر و حیدر ، اولی الامرم همین آقاست
مطیع رهبری قطعا، مطیع مهدی زهراست

“ولی الله دوست داریم ..”

____________________________________________________________________

مدح خوانی ویژه میلاد پیامبر اکرم (ص)

ای‌عرش زمین بوست‌ای چرخ زمین گیرت
ای دست قضا دائم در پنجه ی تقدیرت
هم پای رسل بسته در حلقه‌ی زنجیرت
هم قلب ملک روشن در مکتب تَنویرت
پاکان دو عالم پاک از آیه ی تطهیرت
حسن ازلی پیدا بر خَلق ز تصویرت
در روی تو می بینم مِهر رخ سرمد را
در وصف‌تو می‌خوانم “ماکانَ محمد” را

خورشید اگر وام از رخسار تو نَستاند
تا حشر ز بی نوری در کام افق ماند
جبرئیل امین خود را محتاج تو می داند
بر خیل مَلک دائم اوصاف تو می خواند
حق عالم خلقت را برگِرد تو گَرداند
حیدر دُر مدح از لب بر پای تو افشاند
با آن که بود مولا مخلوقِ دو عالم را
فرمود که من عبدم پیغمبر اکرم را

تو مشعل ایمانی تو باغِ گُل دینی
تو جلوه‌ی آغازی تو فیض نخستینی
تو آیینه ی حقی تو صاحب آئینی
تو رهبر امکانی تو لنگر تمکینی
دارنده‌ی وَلیلی آرنده‌ی وَتینی
مُدَثِّرُ و مُذَّمِل طاهایی و یاسینی
تو باغی و زهرا گُل تو شهری و حیدر در
زهرا تو و تو زهرا حیدر تو و تو حیدر

طوفان شده رام نور از یُمن ولای تو
بشکافته دریا را موسی به عصای تو
بر چرخ چهارم شد عیسی به هوای تو
از چاه برون آمد یوسف به دعای تو
داوود زبورش را خوانده به نوای تو
یونس به دل ماهی مشمول ثنای تو
داور به تو میبالد قرآن به تو مینازد
زهرا به تو دل داده حیدر به تو جان بازد

____________________________________________________________________

سرود زیبا ویژه میلاد پیامبر اکرم (ص) و امام صادق (ع)

یار اومده ، دلدار اومده
گُل بریزید احمد مختار اومده
معلم حیدرِ کرار اومده

پیغمبرها شب ولادت
صف می‌بندن واسه ارادت

یه نفر از بالا خبر آورده
آمنه امشب گُل پسر آورده
برای دنیا تاج سر آورده

یا امامَ الرَحمه یا رسول‌الله ..

سِرِ خدا، ختمُ الاَنبیاء
شمسُ ضُحی، بَدرُ الدُّجی نورِ هدی
دل بدم به کی بهتر از شما ؟!

شاگردت فاتحِ حُنینِ
فرماندارِ دلت حسینِ

همه مدیونِ زحمتِ تو هستیم
به زیر سایَت عمریه نشستیم
به تو و اولادت دِلا رو بستیم

یا امامَ الرَحمه یا رسول‌َالله ..

باز مدینه امشب می بینه
امامِ باقر برا کی گُل می چینه؟
صدای نوزاد چه قدر دلنشینه

دنیا دنیا ،گُل شقایق
نذر راهِ ،امام صادق

دلِ من، از روزی که حیدری شد
شیعه ی پاک خطِ جعفری شد
سِمَتم تو این خونه نوکری شد

مددی یا مولا یا امام صادق ..

یار اومده ، دلدار اومده
گُل بریزید احمد مختار اومده
معلم حیدرِ کرار اومده

پیغمبرها شب ولادت
صف می‌بندن واسه ارادت

یه نفر از بالا خبر آورده
آمنه امشب گُل پسر آورده
برای دنیا تاج سر آورده

یا امامَ الرَحمه یا رسول‌الله ..

____________________________________________________________________

سرود زیبا ویژه میلاد پیامبر اکرم (ص) و امام صادق (ع)

شب ولادت ختمُ الاَنبیا
می رسه از دلِ آسمون ندا
عیدی میدن به هر کس که اومده
به ما حسینیا اذن کربلا

پدر زهرا و تو نبَّیَ اللّهی
پدر بزرگ اربابم اَبی عبدِاللّهی

ای ذکر شهادتین یا محمد
ای رحمت عالمین یا محمد
حجّت به ما عاشقا شد تموم تا
گفتی انَا مِن حُسین یا محمد

یا رَحمَه لِلعالَمین یا رَسولَ الله …

تمومِ کار ما با پَیمبرِ
شفیعِ عالمین تویِ محشره
هوایِ ما رو داره آقای ما
آخه دلایِ ما مست حیدرِ

تا قیامت راهِ ،هدفِ ما باشه
کاشکی عیدمون رزقِ نجف ما باشه

روی لبِ زمزمه یامحمد
میگن عاشقا همه یا محمد
ای کاش یه سفر بریم کربلا ما
با مهدیِ فاطمه یا محمد

یا رحمَه لِلعالَمین یا رسول‌َالله ..

____________________________________________________________________

مدح خوانی ویژه میلاد پیامبر اکرم (ص) و امام صادق (ع)

اُمّی شـدی، ‌اُمُّ الـقرا شـد زادگاهت
پیغمبران را زنده کرده روی ماهت

خیلی دعا کردی برایش جای نفرین
حتی همان که خار می‌ریزد به راهت

این امّت تو تا قیامت رو سفید است
از برکت صوت اذان‌گوی سیاهت

بوی علی را می‌دهـی آقـای مکه
وقتی شده دیگر ابوطالب پناهت

دلخوش به اصحابت نشو که در خطرها
تنها عـلـی می‌ماند آقا در سپاهت

لعنت بر آنکه با جسارت حرف می‌زد
هرکس ز کفر والـدینت حـرف می‌زد

شکوه نکن از غربتت، لشگر که داری
در غزوه‌هایت ضربۀ آخر که داری

اصلاً بیایند چند تا مرحب به مـیدان
فـرقی نـدارد، فـاتح خیـبـر که داری

گیرم که اصلاً عبدوَد رد شد ز خندق
آسوده باش آقای من! حیدر که داری

به طعنه‌های این و آن بی‌اعتنا باش
بگذر از ین بدبخت‌ها! کوثر که داری

آنکس که خیر و برکت دنیاست زهراست
سِّر وجود این جهان زهراست، زهراست

ای صادق آل علی در بیکران‌هـا
یادی بکن قدری هم از ما ناتـوان‌ها

بار سفـر برداشتی از دوش مردم
ای ناشناس مهربـانِ کاروان‌ها

جارو کشـت اعجاز ابراهـیم دارد
در دست‌های توست این کُن و مکان‌ها

درک مقـامت کار امثال زُراره ست
کی راه دارد در حریمت این گمان‌ها

پرچم سیاه روضه بر دیوار داری
تو روضه‌خوانی بر تمام روضه‌خوان‌ها

روضه بخوان از آفتابِ بـین گـودال
از حجّت اللهی که افـتادست بی‌حال

السلام علیکم یا اهل بیت النبوه …

____________________________________________________________________

سرود زیبا ویژه میلاد پیامبر اکرم (ص) و امام صادق (ع)

بَلَغَ الُعلی بِکَمالِهِ
کَشَفَ الدُّجی بِجَمالِهِ
حَسُنَت جَمیعُ خِصالهِ
صَلّو عَلیهِ وَ آلِهِ
یا محمد ….

همه هستی ام به ره خدا
و به عشق خاتمُ الاَنبیاء
و به لطف آن شه لا فَتی
به دعای عصمت کبریا
به فدای جلوه ی احمدی
به فدای نور محمدی

بَلَغَ العُلی بِکَمالهِ
کَشَفَ الّدُجی بِجمالهِ
حَسُنَت جَمیعُ خِصالهِ
صَلّو عَلیهِ وَ آلِهِ
یا محمد …..

تو تمام مظهر یا ربی
تو شکوه باور مذهبی
توفروغ انجُم مکتبی
همه زیر دین تو یا نبی
ز جهانیان تو سر آمدی
به فدای نور محمدی

بَلَغَ العُلی بِکَمالِهِ
کَشَفَ الدُّجی بِجَمالِهِ
حَسُنَت جَمیعُ خِصالهِ
صَلّو عَلیهِ وَ آلِهِ
یا محمد ….

و به اذنِ تو فلق و شفق
سینه ی تو معدن وحی حق
نور و حمد و واقعه و علق
و نثار روی تو صد طبق
گل باغِ خالقِ سرمدی
به فدای نور محمدی

بَلَغَ الُعلی بِکَمالهِ
کَشَفَ الدُّجی بِجَمالهِ
حَسُنَت جَمیعُ خِصالهِ
صَلّو عَلیهِ وَ آلهِ
یا محمد ….

____________________________________________________________________

سرود زیبا ویژه میلاد پیامبر اکرم (ص) و امام صادق (ع)

ملائکه میرسن از اون بالا
برای طواف گنبد خضرا
خدا میدونه عشق میکنم وقتی
صدا میزنم تو رو ابا الزهرا

کی غیر از تو ، تو خونش فرشته بازاره
کی غیر از تو ، دومادش حیدر کراره
کی غیر از تو ، سلطنت به عالمین داره
کی غیر از تو ، نوه ای مثل حسین داره

مرید تو حضرت عیسی و
تو مرشد روح الامین هستی
دوست دارن حتی گنه کارا
تو رحمه اللعالمین هستی

یا رسول الله ، یا ابا الزهرا …

همه علما طفل دبستانت
گدای تو و علم بی پایانت
جونِ هزاران عالِم و دانشمند
به فدای جابر بن حیّانت

طیب الله ، به شاگرد اوّلِت آقا
غوغا کرده ، توحیده مفضّلِت آقا
اهل سنت ، مدیونت یکی یکی آقا
شافعی و ، حنفی و مالکی آقا

شک ندارم عنایت زهر است
امروز اگه حیدری هستم من
با افتخار هر جا برم میگم
یه شیعه جعفری هستم من

ابی عبدالله ، حضرته صادق …

میبینه به زودی تو بقیع چشمات
یه حرمی با تموم امکانات
بنا میشه صحن حضرته صادق
رو به روی صحن مادره سادات

بالا میره ، روی گنبد رسول الله
ان شاءالله ، پرچمه علی ولی الله
ما میگیریم ، انتقام دشمنی ها رو
ما میسازیم ، حرمه حضرت زهرا رو

همه دیدن تو قصه داعش
چه میکنه غیرت ایرانی
آل سعود وقتشه نابود شه
به دست یارانِ سلیمانی

لا فتا الا ، یا علی مولا …

____________________________________________________________________

مدح خوانی ویژه میلاد پیامبر اکرم (ص) و امام صادق (ع)

برادریم همه، در پناه پیغمبر
کدام نعمت از این نعمت است بالاتر؟

اگر که خواهی از آن ذات، رحمتی ازلی
برای وحدت امّت بکوش مثل علی

علی ستارۀ صبرش، شبی افول نداشت
و حرف‌های عجولانه را قبول نداشت

علی پس از جمل آیا پی قیام گرفت؟
مگر زهمسر پیغمبر انتقام گرفت؟

علی اگر چه به سینه بسی جراحت داشت
در ازدحام صفوف نماز شرکت داشت

علی به حبل خدا اتصال را می‌خواست
به جان وصله کفشش، وصال را می‌خواست

علی کجا سر بازار ظلم، حجره گرفت؟
مقدساتِ که را یک به یک به سخره گرفت؟

علی که در سخنش لحن ناگوار نبود
علی که اهل سخن‌های نیش‌دار نبود

علی خلیفه شد امّا گذشت از فدکش
گذشت از حق دیرینه‌اش، خدا کمکش!

علی نگفت و به نام علی چه‌ها گفتند
به جان حضرت او یک به یک خطا گفتند

ببین که نام علی بر لب چه سلسله‌ای است
ببین که بین علی‌های ما چه فاصله‌ای است!

بسا مرید علی‌اند و کارشان شوم است
علی هنوز در این روزگار مظلوم است

جنایتی است به نام علی جفا کردن
زبان به یاوه و حرف سخیف وا کردن

جنایتی است جهان را به چوب خود راندن
هر آنکه گفت زوحدت خلیفه‌ای خواندن!

هر آنکه گفت زوحدت منافقش خواندن
برای هَدم برائت، موافقش خواندن

کجا کس از طمع خام، شیعه خواهد شد؟
کجا به یاوه و دشنام شیعه خواهد شد؟

بهوش باش که طرد و تنش برائت نیست
اسائه ادب و سرزنش برائت نیست

بدان که تفرقه‌افکن اسیر دشمن ماست
بداند او چه نداند! اجیر دشمن ماست

برادر! این دل پر زخم را مداوا کن
بیا به خاطر مولا کمی مدارا کن

برادرم، سخن از اتحاد باطل نیست
چنان که روزه و حج و جهاد باطل نیست

اگر میان من و تو هنوز مهر و وفاست
به نص آیه «المومنون اخوه» به پاست

برادر! آن نفس مهرپروری چه شده است؟
به من بگو که حقوق برادری چه شده است؟

چه شد که بانگ به صلح و صفا زدن عار است؟
تو را به نام برادر صدا زدن عار است؟

بگو به امت پیغمبر این سخن دائم
روایت است که «المسلم اخ المسلم»

از آن بترس که خوبان پی ستم افتند
برادران مسلمان به جان هم افتند

به افتراق زمان، افترا به هم بزنند
به نام حق علی، پشت پا به هم بزنند

بترس، صید تو این بار در دل حرم است
که عرض و مال و دم مؤمن است و محترم است

چنان مگو که کلامت به خصم، خانه دهد
به دست ظالم تکفیریان بهانه دهد

سکوت کن، نه سکوتی که گوشه‌گیر شوی
به دست ظالم جبر زمان اسیر شوی!

نه هر که اهل سکوت است بی‌گمان خفته است
که در سکوت هزاران هزار ناگفته است

برادرم، سحری با دلم موافق باش
بیا و پیرو راه امام صادق (ع) باش

که بر فضیلت او دست مدعا نرسد
«به حسن و خلق و وفا کس به یار ما نرسد»

که پیروان شریعت، شهید اخلاقش
هزار عالم سنّی، مرید اخلاقش

چنان که یکدله فرمود آن رسول وفاق:
«بُعِثتُ» تا که «اُتَمِّم مَکارِمَ الاخلاق»

 

متن شور و توسل به امیرالمومنین علی ابن ابیطالب (ع)

وَلَایَةُ عَلِیِّ بْنِ أَبِی طَالِبٍ حِصْنِی
فَمَنْ دَخَلَ حِصْنِی أَمِنَ مِنْ عَذابی ..

اسمت رو لب هامه‌و
هر شب تو رویامه‌و
عشق تو دنیامه‌و
تا آخر باهامه

من اونم که یه نگاهِ تو
درمونِ همه‌ی درداشه
من اونم که همه جا میگه
آقای فاطمه، آقاشه ..

میخونم .. تا محشر
مولانا یاحیدر ..

وَلَایَةُ عَلِیِّ بْنِ أَبِی طَالِبٍ حِصْنِی
فَمَنْ دَخَلَ حِصْنِی أَمِنَ مِنْ عَذابی ..

حب تو ایمان‌و
وصف تو قرآنِ‌و
ذکرِ تو عرفانِ‌و
هو هو یِ مستانه ..

هرکسی به خدا دل بسته
لحظه لحظه به تو وابسته‌س
هرکسی نجفت رو دیده
عاشقِ اون دو تا گلدسته‌س

ای اول .. ای آخر
مولانا یاحیدر ..

وَلَایَةُ عَلِیِّ بْنِ أَبِی طَالِبٍ حِصْنِی
فَمَنْ دَخَلَ حِصْنِی أَمِنَ مِنْ عَذابی ..

من به تو دل دادم‌و
ارثِ از اجدادم‌و
یادم داد استادم‌و
میگم به اولادم ..

دل ندی به کسی جز مولا
سر بدی برا اولادش
هرچی شد فدایِ این خونه
انقده فاطمه میخوادش

ای جانِ .. پیغبر
مولانا یاحیدر ..

وَلَایَةُ عَلِیِّ بْنِ أَبِی طَالِبٍ حِصْنِی
فَمَنْ دَخَلَ حِصْنِی أَمِنَ مِنْ عَذابی ..

_______________________________________________________________________

متن شور و توسل به امیرالمومنین علی ابن ابیطالب (ع)

ای خاک میخانه سرمستت
دنیا مخلوق ناز شستت
تنها نه جان ما انسانها
جان عزرائیلم در دستت

من فانی، تویی باقی
سرمستیِ عشاقی
انگور ضریحت گفت
الا یا ایها الساقی

دل را به نامت میکنن
جان را غلامت میکنن
ساقی به جان کوثرت
مستان سلامت میکنن

حیدر امیرالمومنین …..

در دام عشق تو افتادم
از بند غیر تو آزادم
وقتی بر می خیزم از قبرم
حیدر حیدر حیدر فریادم

با یاد علی زندم
با ناد علی زندم
با عشق به مولاو
به اولاد علی زندم

من فانی تویی باقی
سرمستیه عشاقی
انگور ضریحت گفت
الا یا ایها الساقی

تنها به تو رو میزنم
پیش تو زانو می زنم
آقا تو ایوون طلا
جام هو الهو می زنم

حیدر،امیرالمومنین …

بی تو دل آشوب آشوبه
هر کی با تو باشه محبوبه
خدا رو عقیق پیغمبر
ذکر یا حیدر رو میکوبه

از خونِ نجف هستم
مهمونِ نجف هستم
ان شاالله دَم مُردن
تو ایوونِ نجف هستم

بابای شاه کربلا
بابای ماه کربلا
ایوون طلاته اربعین
آغاز راه کربلا