طلب بخشش شیعیان

طلب بخشش شیعیان

عبدالله بن مسعود،  روايت كرده است كه: روزي نزد پيامبر صلي الله عليه و آله و سلم رفتم و گفتم: اي رسول خدا! حق را به من نشان بده تا از او پيروي كنم؟
 فرمود: يا ابن مسعود به آن پستو برو. 
وارد پستو شدم، ديدم اميرالمؤمنين عليه السلام ركوع و سجده مي كرد و در تعقيب نماز خود مي گفت: خدايا! به حرمت محمد، بنده و پيامبرت،گنه كاران شيعه مرا ببخش. 

ابن مسعود گفت: بيرون آمدم تا آن چه را ديدم براي پيامبر صلي الله عليه و آله و سلم تعريف كنم.
 ديدم حضرت صلي الله عليه و آله و سلم در حال ركوع و سجود است
 و مي گويد: خدايا به حرمت بنده ات علي، گنه كاران امت من را ببخش.
 ابن مسعود گفته: من ترسيدم و بيهوش شدم، 

پيامبر صلي الله عليه و آله و سلم سر برداشت و فرمود: 
اي ابن مسعود! آيا بعد از ايمان، كافر شدي؟ 
گفتم: به خدا پناه مي برم، اما ديدم علي عليه السلام به حق تو از خداوند تعالي مسئلت مي كند و تو به حق علي.
فرمود: اي ابن مسعود، خداوند تبارك و تعالي، من، علي، حسن و حسين صلوات الله عليهم اجمعين را هزار سال قبل از خلقت هستي از نور عظمت خود خلق كرد؛ 
زماني كه هيچ تسبيح و تقديسي نبود.
 سپس خداوند نور مرا شكافت و آسمان ها و زمين را از آن آفريد.ولذا من از آسمان ها و زمين برترم 
و نور علي عليه السلام را شكافت و عرش و كرسي را از آن آفريد پس علي عليه السلام  از عرش و كرسي برتر است.
و نور حسن عليه السلام را شكافت ولوح و قلم را از آن آفريد.و حسن عليه السلام از لوح و قلم برتر است.
 نور حسين عليه السلام را شكافت و بهشت  ها و حورالعين را از آن آفريد. پس حسين عليه السلام از آنها برتر است. 
آن گاه، شرق وغرب تاريك شد و ملائكه از آن تاريكي به خداوند عز و جل شكايت كردند و گفتند: خدايا! به حق اين نورهايي كه خلق كردي، اين تاريكي را از ما دور كن. خداوند عز و جل روحي را آفريد و به روح ديگر نزديك كرد و از آن دو نوري آفريد.
 پس نور را به روح افزود و زهرا سلام الله عليها را از آن خلق كرد. 
به همين علت آن حضرت، زهراء(درخشان، نوراني) ناميده شد و مشرق و مغرب از آن نور روشن شد.
 اي ابن مسعود، وقتي روز قيامت برپا شود، خداوند عز و جل به من و امیرالمومنین علي عليه السلام مي گويد: هر كه را خواستيد به جهنم ببريد، 
و اين معني كلام خداوند است كه فرمود:
 «أَلقِيَا فِي جَهَنَّمَ كُل كَفَّارٍ عَنِيدٍ»
كفار كسي است كه نبوت و رسالت مرا انكار مي كند و عنيد كسي است كه با امیرالمؤمنین علي و اهل بيت علیهما السلام او و شيعه او دشمني بورزد.

 

فضائل ابن شاذان، ص 129